Orkesten Update

En we hebben weer een heel pak muziek gekregen bij de Wegenbouw (officieel Bouw & Infra Harmonie). Ik was van de helft alweer vergeten wat we hadden uitgekozen, wat best schandalig is voor een lid van de Muziekcommissie.
Na het eenmalig doorspelen van alle muziek waren we drie uur verder en ik kan concluderen dat het allemaal goed te doen is. De loopjes en moeilijke passages zijn uiteraard aanwezig, maar het is redelijk klarinetvriendelijk geschreven. Enkele uren beulen thuis zou de truuk moeten doen.

Het nieuwe programma is als volgt, voor de geïnteresseerden en muziekkenners onder ons:

- A Cole Porter Spectacular (Medley van stukken van Cole Porter)
- An American In Paris (Gershwin)
- Children of Sanchez (Chuck Mangione)
- El Camino Real (Alfred Reed)
- El Torico de la Cuerda (Luis Serrano Alazcón)
- Huldigingsmars uit Sigurd Jolsafar (Grieg)
- A Tribute to George Gershwin (Gert Buitenhuis)
- Procession of the Nobles (Rimsky-Korssakoff)
- Kinizsi (Julius Fucik)

We houden de Cappriccio Italien en de Boda de Luis Alonso er ook nog even op en dan hebben we een goed gevulde show met vele facetten: klassiek, spectakel, jazz, paso doble, populair…

Beetje jammer dat het eerstvolgende optreden pas volgend jaar is.

KNA

Met KNA Arkel zijn we ons aan het voorbereiden op het jaarlijkse Silvesterconcert. Ik vind daarvan het programma minder geslaagd. Het thema van de avond is 'schlager', en laat ik daar nou net een bloedhekel aan hebben. We spelen niet minder dan 6 (!) marsen, ook al niet mijn favoriete genre. We krijgen een duo uit Volendam op bezoek, dat de avond gaat opluisteren met Duitstalige meuk. Er ziet niets anders op dan die avond alcohol te gaan nuttigen (na het spelen uiteraard).

Ik heb wel de poster gemaakt voor dit event. Ik vind hem wel mooi geworden, maar het thema (kleuren en ontwerp) passen niet echt bij het karakter van de avond. Ik kon het alleen niet over mijn hart verkrijgen om een poster met bier en Duitse pakjes erop te maken. Oordeelt u zelf:

Live-opnamen van het Wegenbouworkest

Met dank aan Ewout die een laptop met opname apparatuur mee had genomen!
De opnamen staan eigenlijk achter de inlog van de Wegenbouwsite, maar met 20mbit up had ik ze toch binnen drie seconden op m'n universiteit netwerkschijfje staan.

Grappig is toch wel dat er heel veel schoonheidsfoutjes te horen zijn, die ik tijdens het concert echt niet door had. Bijvoorbeeld bij loopjes dat de klarinetten niet helemaal gelijk zijn. De akoestiek in de zaal was goed, maar ook genadeloos. Iedere misser was te horen. Zo heb ik ook twee piepjes in de opnamen gelokaliseerd die zeker te weten van mij zijn, oeps!

De Boda vind ik zelf nog vrij goed gelukt, terwijl het echt een heel moeilijk stuk is. Ook de Capriccio kan ik aanraden, al is het alleen maar omdat we er zoveel bloed, zweet en tranen in gestopt hebben.

La Boda de Luis Alonso
Ross Roy
Capriccio Italien

Spektakel in Sluiskil

Wat een fantastische dag in Sluiskil! Wie had dat ooit gedacht, dat je in zo'n lelijke omgeving zulke gelukkige momenten kan beleven! Sluiskil is een dorpje in het zuidelijke Zeeuws-Vlaanderen, omgeven door lelijke haven industrie. In de schaduw van het monsterlijke Hotel Sluiskil (zelden zo'n blokkendoos gezien) lag het buurthuis, alwaar we om half elf in de ochtend zeer hartelijk werden ontvangen met een kopje koffie.

Na wat babbelen werd het tijd om de klarinet uit te pakken en om elf uur zaten we op het podium voor een korte repetitie. We hadden behoorlijk wat tijdelijke krachten in het orkest zitten, omdat enkele mensen ziek waren of op het laatste moment ineens met het orkest gestopt waren (twee hoornisten). We hadden ook een externe professionele trompettist ingehuurd, omdat we anders te weinig trompettisten zouden hebben. De akoestiek in de zaal was heel goed, dus het beloofde een goede middag te worden!

Om half 1 was er een lunch geregeld vanuit de ontvangende vereniging. We waren trouwens in Sluiskil, omdat de plaatselijke vereniging een jubileum van 75 jaar vierde. Er werd dus al champagne geschonken en getoast op de vereniging. De lunch bestond grotendeels uit broodjes met vlees en kaas MAAR….er waren Zeeuwse Bolussen en puddingbroodjes met een laagje chocola. De verleiding was te groot en ik heb m'n smaakpapillen verwend met een puddingbroodje. Dat was ook meteen genoeg suiker voor de rest van de dag. Ik ging me maar snel omkleden voordat iedereen dat tegelijk op het laatste moment zou gaan doen.

Om kwart voor twee zaten we allemaal op het podium, om alvast wat af te stemmen. Voor de pauze nam ik m'n nieuwe klarinet, en na de pauze zou ik het oudje er weer bij pakken. De zaal was redelijk gevuld, maar helaas niet vol. Het programma werd afgetrapt met de March van Prokofiev; een werk speciaal geschreven voor harmonie orkest. Het is een kort werkje en even fijn om in te komen. Daarna was het echt tijd voor opperste concentratie met twee solostukken voor hoorn. De eerste was gecomponeerd door Leopold Mozart en werd uitgevoerd door onze solo hoornist op de tuinslang. Je stop gewoon een mondstuk in zo'n tuinslang en dan krijg je er blijkbaar gewoon geluid uit. Try this at home, zou ik zeggen. Na deze gimmick speelden we zijn 'serieuze' hoorn solo; een heel mooi stemmig stuk. We hebben het al vaak uitgevoerd, maar het blijft mooi!

Dan werd het toch echt tijd voor het zware werk, Capriccio Italien (Tchaikovsky). Het is een lang stuk met vele facetten. Het begin is gedragen en langzaam, de noten zijn simpel maar het gaat om het gelijk spelen. Dit naderde voor de eerste keer perfectie; en dan wordt het gelijk 100 keer leuker om het te spelen! Na het openliggende begin komen er wat fortissimo's met veel technisch werk. Als je hierin een foutje maakt valt het veel minder op. Het hele stuk bleef als een trein lopen en ik denk dat we het zelden zo goed hebben uitgevoerd. De dirigent was zichtbaar in zijn nopjes en zei 'nog een paar keer en hij kan op de plaat' (en zo'n compliment maakt hij niet snel!).

We gingen verder met nog iets speciaals: Dance Macabre van Saint-Saens. Hiervoor hadden we een echte violiste gevraagd en deze keer was ze erbij. Ze is vierdejaars conservatorium studente, dus ze kon echt goed viool spelen (niet van dat kattengejank). Dit stuk ging iets minder goed voor het orkest, omdat het een arrangement blijft wat uiterst rot is omgezet. De klarinetpartij is erg hoog en open. Ieder klein foutje is hoorbaar. De violiste deed haar werk goed en gaf erna nog een kleine Bach solo weg.

Het laatste werk voor de pauze was ook geen kattenpis: I Vespri Siciliani van Verdi. Een heftige ouverture, met wederom een bak technische meuk voor de klarinetten. M'n embouchure begon al langzaam problemen te vertonen en bij het prestissimo einde glipte de lucht aan alle kanten langs m'n mondstuk. Dat is niet best, want daardoor komen staccato loopjes er totaal niet meer uit. Een pauze was wel fijn!

Het half uurtje was echter zo voorbij en met m'n oude klarinet werd het er niet lichter op. Ik had wel een ernstig zwaar rietje op m'n klarinet staan, maar dan heb je wel een mooi klassieke klank. De prijs is dus dat je embouchure sneller naar de kloten gaat. Na de pauze was het repertoire wat lichter, daar zal het publiek blij mee geweest zijn. We begonnen met een verzameling bekende melodieën van Leroy Anderson; een heel vrolijk stuk. Niet moeilijk, maar gelijk loodzwaar omdat we geen moment rust hadden.

Daarna mijn favoriete stuk van het repertoire: La Boda de Luis Alonso. Spaans, temperamentvol, spektakel. Dit stuk heeft het allemaal! Er zitten enkele loopjes in die bijna onmogelijk te spelen zijn, maar dat mag de pret niet drukken! We deden ons best en er werd muziek gemaakt. Het hele concert werden we beter en beter op elkaar ingespeeld. Iedereen leek uitermate geconcentreerd en er werden geen fouten gemaakt die te maken hadden met samenspel. Tuurlijk werden er wat nootjes gemist of fout gespeeld (ook door mij), maar dat is geen schande; we blijven amateurs. Het mooiste was gewoon dat er echt een gevoel van gezamenlijk muziek maken was, wat ik niet vaak heb meegemaakt.

Het kwam allemaal bij elkaar in Ross Roy, wat qua techniek geen moeilijk stuk is, maar qua sfeer moet je het goed neerzetten. Onze kopersectie is zo goed! In dit stuk kunnen zij zich echt uitleven en dat deden ze. Wat ik ook geweldig vind aan dit stuk is de rol voor de buisklokken, mijn favoriete stuk slagwerk. Het geeft net dat beetje extra gedragenheid aan de tutti gedeelten. Ik kreeg uiteindelijk echt kippenvel tijdens het spelen, fantastisch!

We speelden nog meer stukken, maar om ze allemaal door te nemen gaat me wat te ver: Atlantic Avenue, MacArthur Park, Washington Post, Sabre Dance, Wellington. Het publiek gaf ons een staande ovatie en ik hoop van harte dat ze het hebben kunnen waarderen. Ik was echt kapot. Mijn embouchure was al lang dood, m'n nek, schouder en rug deden pijn en ik was toe aan een biertje! Ze schonken helaas Heineken, maar zelfs dat ging er nog goed in na zo'n zwaar programma. Ik durf wel te zeggen dat dit een van onze beste optredens ooit was. Voor mij was het een heerlijke ervaring en ik moet nog maar zien wanneer we weer zo'n klapper neer gaan zetten. Ik reed mee terug naar Utrecht met Erwin (de man van onder andere de buisklokken) en dat was erg gezellig.

Het zal wel weer een domper zijn om morgen om 7 uur op te staan en heel de dag te moeten werken haha!

Klarinet Madness

Woensdag leek een vrij normale dag, maar eindigde onverwacht goed. Afgelopen vrijdag praatte ik met Nicole (zij zit in het bestuur van KNA) over het feit dat mijn mondstuk wel aan vervanging toe is. Zij zou in de bestuursvergadering hierover gaan praten. Een nieuwe mondstuk kost zo'n 100 euro, dus ik verwachtte niet teveel problemen.

Ik kwam rond kwart over 7 aan bij KNA en de voorzitter kwam al naar me toe en zei dat Nicole me wat nieuws te vertellen had. Ik dacht 'yes, ik mag een nieuwe mondstuk!' Nicole kwam eraan en die zei meteen 'ja, je mag een hele nieuwe klarinet'. Ik kon het gewoon niet geloven en staarde ze allebei eerst even sprakeloos aan. Toen moest ik Nicole gewoon even omhelzen, want een nieuwe klarinet is iets wat ik al heel lang wil, maar me gewoon niet kan veroorloven. Nu lost de vereniging dus het probleem voor me op.

In de pauze kwamen Pieter (de penningmeester) en Jan (ander bestuurslid die over muziekinstrumentzaken gaat) even naar me toe. Jan had Unisono (een winkel in Kerkdriel waar onze vereniging altijd zaken mee doet) al gebeld en er ligt een Buffet Crampon R13 voor me klaar. Dat is een hele goede klarinet die ook in het bereik ligt van wat ik zelf ooit wilde kopen (zo rond de 3,000 euro).

's Avonds thuisgekomen ben ik gelijk gaan browsen naar mogelijke klarinetten, want er zijn nog meer goede merken dan Buffet Crampon: Selmer en LeBlanc. Er wordt alleen nogal vaag gedaan over prijzen op die websites, dus ik moet nog even kijken welke ik allemaal kan gaan proberen.



Het zal een hele ervaring worden om over te gaan op een nieuwe klarinet. Ik heb nu een LeBlanc Sonata met een Duits VanDoren mondstuk (een niet heel gewone combinatie). Daarbij komt ook nog dat het mondstuk echt óp is, het topje is afgesleten. Dit is al heel lang het geval, en hierdoor is mijn toon waarschijnlijk al lang niet optimaal meer. Bij een nieuwe klarinet ga ik waarschijnlijk terug naar een Frans mondstuk en dit betekent dat ik belachelijk veel moet gaan oefenen om weer een goede toon te krijgen. Het maakt namelijk heel veel uit op wat voor mondstuk je speelt: je blaast op een andere manier aan, je moet op een andere manier met je lucht omgaan, je hebt andere rietjes nodig....

Needless to say I'm quite excited about this!

Muzikale avonturen in Winterswijk

Afgelopen zaterdag gaf de Bouw & Infra Harmonie een concert in Winterswijk; die enclave in een verre uithoek van ons land waar meer Duitsers dan Nederlanders te vinden zijn. Een oud-lid van de vereniging, woonachtig in Winterswijk, had een uitwisseling op touw gezet met de plaatselijke harmonievereniging.

Al rond het middaguur werd ik opgehaald door een mede-orkestlid en na een zit van anderhalf uur in de auto kwamen we aan. Beetje jammer dat de snelweg net na Arnhem ophoudt, en je vervolgens op (altijd drukke) N-wegen je weg moet vervolgen. Waarom heb ik toch altijd het idee dat ik de beschaving verlaat als ik tussen akkerlanden rijd, waarbij er altijd een traktor voor je zit waardoor je helemaal met een slakkengang voortsukkelt. Mooie boerderijtjes, paarden, koeien en groentestandjes, Hollandser wordt een landschap niet! Winterswijk zelf viel mij wat tegen. We kwamen wellicht door een niet zo'n mooie wijk (bij de Lidl, voor diegenen die bekend zijn met Winterswijk); de architectuur van het dorp deed mij wat Belgisch aan en dat is niet positief.

Het gebouw van de harmonievereniging, geheten Boogie Woogie, was van de droeve jaren '70 bouwstijl, die zelfs je vrolijke humeur na een blik weg weet te krijgen. Nou hielp het ook niet echt dat het een grijze, winderige dag was en dat we een kwartier moesten rondrijden om een parkeerplaats te bemachtigen. Half Duitsland was naar Winterswijk gestroomd om goedkoper boodschappen te doen. Kan niemand ze even vertellen dat die paar rotcenten die ze besparen weer vervliegen in hun hogere benzinekosten? Ok, genoeg cynisme, want het was uiteindelijk een zeer leuke dag!

Om twee uur begonnen we met een laatste repetitie voor het concert. Na 2,5 uur stonden de puntjes op de i, al bleef het spannend of bepaalde stukken goed zouden gaan. Het Capriccio Italien van Tchaikovsky is geen makkelijk stuk, laat ik het zo stellen. De akoestiek van het trieste bouwwerk bleek gelukkig wel gunstig te zijn, zeker voor de klarinetten. We kregen er een mooie klank van, en daarbij stemden we ook nog eens goed.

Met drie uur pauze gingen de twee vegetariërs van het orkest (Miriam en ik) naar de supermarkt, omdat het voorziene eten natuurlijk niet geschikt voor ons was. We schraapten een degelijk kostje bij elkaar en gingen weer terug de warmte in. Ik had nog braaf een studieboek meegenomen en uiteindelijk nog dertig minuten daarin gespendeerd. De rest van de tijd ging toch op aan kletsen, eten en op de piano spelen die in onze kleedkamer stond. Om zeven uur gingen de meeste dames zich omkleden en daarna konden we onze instrumenten weer uitpakken en wat inblazen.

Rond kwart voor 8 zaten we op het podium; de opkomst in het publiek was middelhoog. We werden aangekondigd door een vrouw van de Winterswijkse harmonie, en ik denk dat ik zelden zo'n saaie aankondiging heb gehoord. Voorlezen van een papiertje is al zo makkelijk, put some effort, will ya?
Gek genoeg stond ik stijf van de zenuwen en ik kon niet wachten om te beginnen.
De March van Prokofjev ging aardig, maar we moesten duidelijk nog even inkomen. Gelukkig kon dat goed met de twee solostukken voor hoorn. Hierin hebben de klarinetten toch een makkelijke partij en de zenuwen kwamen tot bedaren. Onze solist op hoorn, Maarten Teulen, heeft zo'n ongelooflijk mooie toon dat het me altijd moeilijk valt om me op m'n eigen partij te concentreren. Het liefst zou ik in het publiek zitten om naar hem te luisteren.

Veel tijd om te ontspannen hadden we niet, want het zware werk kwam eraan. Met de Boda de Luis Alonso moesten we met de klarinetgroep echt aan de bak; loopjes, staccato...alles zat erin en volledige concentratie was vereist. Ik sloeg me er redelijk doorheen, maar had twee piepjes omdat ik in m'n haast het embouchure niet helemaal correct had staan. Jammer.

Het Capriccio Italien was op z'n best acceptabel te noemen. Er zat nog teveel onrust in. De moeilijkheid van het stuk ligt hem uiteindelijk niet in de techniek; dat is gewoon een kwestie van oefenen. Het zit hem in het feit dat mensen te stronteigenwijs zijn om naar de dirigent te kijken voor de tempowisselingen en dynamiekwisselingen. Die geven de ziel aan het stuk. Hier is duidelijk nog wat te doen voor ons! Toch vind ik het knap dat we een stuk wat concours-niveau is met een repetitie of vier toch uitvoerbaar hebben gemaakt. Dat doen niet veel amateurorkesten ons na!

Met de Dance Macabre konden we onze kwaliteiten weer laten zien. Iedereen kent de Dance Macabre (als je tenminste in het spookslot van de Efteling bent geweest). Het is een zeer moeilijk stuk, de loopjes liggen erg open en bijna iedere groep heeft een moeilijke partij. Respect voor de saxen die de 'viool-solo's' voor hun rekening namen. Op 15 november gaan we het stuk met een echte viool opvoeren.

Eindelijk konden we dan ontspannen, met de afsluitende mars The Washington Post. M'n embouchure stond op opgeven en met de laatste noot was ik uitgeblust. We namen het applaus in ontvangst en ik was erg blij. De dirigent zag er oververhit uit en zei dat hij toe was aan een biertje. Anders ik wel! In de pauze was het erg druk en het duurde dan ook lang voor in aan de beurt was bij de bar. De dirigent had nog steeds geen biertje dus ik kocht er ook maar een voor hem. Hij leek er nogal blij mee te zijn, en ik moet zeggen dat het mij ook goed smaakte!

Na de pauze konden we lekker genieten van de prestaties van het andere orkest. Ze speelden een mooi programma, met erg lange nummers. Hun sterke punten liggen in de uitmuntende stemming en harmonieuze klank. Om tien uur was het hele gebeuren al afgelopen en eigenlijk gingen we meteen naar huis. Meestal wil ik graag blijven hangen, maar de autorit van 1,5 uur weerhield me daarvan. Sowieso had ik weinig keus, als meerijder. Het was een ontzettend mooie dag en ik kijk nu alleen maar meer uit naar het concert van 15 november aanstaande. Helaas is het in Sluiskil, een uithoek aan de andere kant van het land.....

Concours

With one of my orchestras we have to enroll in something you call 'concours' in Dutch. According to Wikipedia this translates as 'competitive examination' in English. There are certain levels a amateur orchestra can compete in and ours is on the highest level. You can advertise this to your public, but in order to keep the title you have to participate in the competition every 5 years. If you fail to achieve enough points, you lose your title.

We have to play two works, of which one is compulsory. The director and a music-commission with members from the orchestra pick out the other work. Last night, we got it (although it's not 100% sure we're gonna play that one). It's a famous Overture called Oberon (by Weber).

Cool YouTube vid (symphony version)


It's a cool piece but the clarinet section has to do all the hard work. I reckon it's gonna take me about 2-3 months to study all the difficult parts to perfection!

A weekend with the Dutch Civil Engineering and Construction Band

Yes, you read that right, one of the orchestra's I play in is called the Dutch Civil Engineering and Construction Band. It's a silly name for an orchestra, but the reason is that most of the members are employed in the engineering and construction industry. I'm a history student, with a part-time job as computer assistant and definitely don't fit in that category, but it doesn't matter. I play in two orchestra's and this one is quite good. We're not playing Verdi's Overtures with ease, but with a little practice we do manage to create some pretty awesome music. Last weekend we went for a mini-tour in the Dutch province called Zeeland (Sealand), which is a province close to the sea (if I may play captain obvious here).
We were going to play in Zierikzee and Goes, two nice old Dutch towns. Both the concerts would be outside so I was keeping my fingers crossed for nice weather!

Saturday - Zierikzee
On Saturday at 9 a.m. I was being picked up by a fellow orchestra member and we drove to Zeeland. Our orchestra was invited by an orchestra from Zierikzee (Kunst en Eer); we could use their building for rehearsal and a lunch was served. We arrived there right on time. We started to play and everyone was baffled by the BAD acoustics in the rehearsal room. No wonder, considering it was converted from a gym to this. If someone whispered it created a very irritating level of noise; let alone if more people started whispering. With 60+ people, there's always some noise it was very tiring to practise there. I was very glad for the lunch break 1,5 hour later.

Two other girls from the orchestra and I booked a hotelroom together and at 1 p.m. we decided to drive to the hotel and check in before the concert. (it would start at 3:30 p.m. only). At our hotel room, we had time to change in our concert-outfits. Back in downtown Zierikzee the weather was pleasant. No sun, but no wind and a nice temperature. There was plenty of public and I was getting excited to play.




We played:
- Viscount Nelson (a march)
- Ross Roy
- Sinfonia Pastorale (L. Mozart)
- Romance for Horn (Saint-Saëns)
- I Vespri Siciliani (Verdi)
- Leroy Anderson Selection
- Atlantic Avenue
- Overture to "Candide" (Berstein)
- Washington Post (a march)

Everything went really well, and although the concert was really informal (people were walking by and there were no seats) there was a pretty big crowd watching. This was a great try-out for the more formal concert in Goes the next day.



After we were done playing it was 4:30. I wanted to group up with some people and have dinner somewhere. First, we went back to the building of the other orchestra to have a cold beer, one thing we really deserved! Some people of the other orchestra were also there and it was nice to just hang out and chat.
Finally, we decided to have dinner with a group of six people. We had some delay, because Rudi (a fellow clarinet player who also wanted to join us) broke his car key while he was just trying to open his car, wtf!? We called the ANWB but there wasn't much they could do but remove the broken key parts out of his lock. Rudi called his family and the solution was as follows: his mother would get his spare key out of his home and drive to the concert in Goes the next day (a three hour trip!!). Very kind of his mother!
We went to a greek restaurant, and I was hoping for some vegetarian option (Greeks are meat-lovers). There were only two options and I chose the filled bell peppers with tomatoes and rice. I didn't order an entree; instead I went outside to take some photo's while the light was still optimal. Zierikzee is a real nice looking town.






The main dish was served and it wasn't too sublime. The taste was okay, but my meal only hád one taste. And everything was really soft as baby food. The dessert made all up for that, I ordered ice cream with strawberries and whipped cream. OMG, it was good. The strawberries were fresh and warm...yum! We left the restaurant at 9:30, with full tummies. The day had been really full and I couldn't stop yawning. We gave Rudi a ride to his hotel and then drove back to ours. We drank a cup of tea and talked about the concert before we called it a night. I had a very cute small room by myself and read a bit before I went to sleep.

Sunday - Goes
I woke up at 8 a.m. but couldn't get out of bed! I opened the curtain and to my horror it was raining! A shower woke me up and at 9 us three ladies were all dressed and pampered, ready to go down. Breakfast was really nice and certainly lived up to my standards of good food. Soft yoghurt with muesli and fruit to start off. Then I had one bread-roll with scrambled egg to make sure I wouldn't get hungry for quite awhile. The sky started to clear out as well while we were eating. After breakfast we changed to our formal concert outfits and drove to Goes. We were really early. The concert would start at noon, and it was just 10:45 a.m. It was okay by me, another opportunity to take pictures! Some other early birds from the orchestra were also there, and, of course, the people from the rhythm section were already unloading their stuff (the drums, timpani, tubular bell, bass drum etc). I'm so glad I only have to bring a small clarinet-case with me. The sun was shining and that gave the Manhuistuin a very nice atmosphere. The Manhuistuin is a garden surrounded by buildings, which gives it a secluded feeling. You wouldn't guess there was a garden behind those buildings if you didn't know it. The stage is too small for our orchestra so some of us had to sit in front of it.





I was basking in the sun, waiting for the others to arrive. At 11:20 a.m. we all unpacked and played a little march to 'taste' the acoustics. It was quite windy, which kind of sucked because the sheet-music blew off the standards. This concert attracts music lovers, critical music lovers! Not just any orchestra gets invited here, so the pressure was on us!
At noon, we were introduced and we played the same setlist as the day before. After the fourth song we had a quick break and people were coming up to us saying they were really enjoying it. That was good to hear. The older people liked the Verdi overture mostly, because it's very classical. I'm glad they liked it, because that Verdi-thing is frikkin' hard to play.
After the break we managed to continue the same level of playing. There were few mistakes and the sound of the orchestra in general was really good. It's really hard to tune all the clarinets the same. Everybody plays a different kind of clarinet and that makes it almost impossible to sound the same.

Playing in orchestra's is the main thing in my life that I NEVER want to give up. Making music with a group of people that are dedicated to it is such an amazing experience. Giving a concert in a nice place like the Manhuistuin makes it extra special. The audience enjoyed the concert and that made me really happy.
Tired but mentally fulfilled, I left Zeeland to go home.




Summer break
Yesterday evening (wednesday) I went to my other orchestra (KNA) for the last time before the summer break. The orchestra will rehearse two more times, but I cannot attend those rehearsals because I'm going to London next week and the week after I'm going to see Neurosis (wahhhh!!!). That makes me a little sad, because I hate missing rehearsals. Yesterday was so much fun! The youth orchestra had a special evening, in which all the children performed a song of their own. I played a duet with Renée, a girl that also plays the clarinet. She just plays a year or two but her technique is already very promising!
In the summer I have to entertain myself musically, with the clarinet and piano. I'm thinking about setting a goal. I'm gonna pick a difficult piano or clarinet piece and study like a crazy woman. Sigh..sometimes I still regret my choice of quitting the conservatory....:(

Wat oefent het Wegenbouworkest?

Ik speel klarinet in de Bouw & Infra Harmonie, oftewel het Wegenbouworkest. We zijn momenteel heel hard aan het oefenen voor een tweetal concerten in Zeeland, 20 en 21 juni. Het programma is sterk klassiek gericht en sommige stukken zijn erg moeilijk. Ik heb op YouTube opgezocht of er video's zijn van de wat bekendere klassieke stukken. De filmpjes zijn wel voor een symfonieorkest, terwijl de Wegenbouw een harmonieorkest is. Daardoor klinken onze versies wel wat anders, maar het gaat om het idee ;)

Tchaikovsky - Capriccio Italien (1/2)

Tchaikovsky - Capriccio Italien (2/2)

Gimenez - La Boda de Louis Alonso

Leonard Bernstein - Candide Overture

Verdi - I Vespri Siciliani


Dit zijn de zwaarste stukken die we momenteel spelen, een lichter stuk wat wel speciaal voor harmonieorkest is gecomponeerd is Ross Roy, van Jacob de Haan.
Jacob de Haan - Ross Roy

12,5 jaar lid bij KNA

Afgelopen woensdag was de algemene ledenvergadering bij KNA.
Een week daarvoor op de repetitie kregen Roel, Arnel en ik al te
horen dat we op de ALV een speldje zouden krijgen, dus of we 
aanwezig wilde zijn, eventueel met partner. M'n ouders wilde ik
het niet aandoen om op de ALV aanwezig te zijn en besides,
het interesseert ze toch geen reet. M'n beste vriend werkt in 
Amsterdam dus die redde het ook niet vanuit z'n werk. Maar ik vond
het wel prima, ik vierde het gewoon met m'n twee KNA-maatjes Roel
en Arnel. Tenslotte werden we alle drie gehuldigd dus dan kunnen
we het net zo goed met elkaar vieren!

De ALV begon om half 8 en eerst werden de financiën van de club
doorgenomen. Pieter, onze penningmeester, had het allemaal
netjes gedaan en we hebben zelfs 15,000 euro over om eindelijk
eens nieuwe uniformen te kopen. Die wollen broek (die absoluut
alleen voor heren geschikt is qua pasvorm met bierbuik en al 
ingecalculeerd) mag eindelijk de deur uit! Voor de
heren komt er waarschijnlijk een smoking, maar voor de dames
was er flink wat discussie. Sommigen zijn bang dat de uniformiteit
van het orkest verloren zal gaan als de dames een vrije kledingkeuze
hebben (zwart, of zwart-wit). Ik vind het juist een deftige uitstraling
hebben. Neem bijvoorbeeld het concertgebouworkest.
De mannen zitten daar in smoking, en de dames hebben iets zwarts
aan. De een heeft een jurk aan, de ander een nette broek met iets
moois daarop. Ik denk dat het bij KNA ook wel kan werken,
maar dan moeten we inderdaad wel strikte regels hebben. Ik wil
bijvoorbeeld heel graag een mooie avondjurk aanschaffen, dat lijkt
me geweldig! Maar een ander wil liever een broek aan en dat moet
dan ook kunnen. Tineke opperde om met alle dames samen te gaan
winkelen. Dat lijkt me ontzettend hilarisch, maar ik zie het er niet
echt van komen. Na de discussie over de kleding en wat andere
puntjes van het bestuur waren de jubilarissen aan de beurt!
Ik voelde zelfs spanning opkomen in m'n buik, want iedere jubilaris
zou toegesproken worden door een maatje uit het orkest.
Eerst werden Isa en Jet (twee dames die op oudere leeftijd zijn
begonnen op klarinet) in het zonnetje gezet. Respect voor hen hoor,
ze zijn begonnen toen ze al 55 waren, dan is het veel moeilijker
om nog een instrument te leren. Ze hebben het soms wel moeilijk in 
het orkest, maar ze blijven goed oefenen en hebben het wel naar
hun zin. Daarna riep de voorzitter Karin naar voren. Karin is de
vrouw van de dirigent en zij zit naast mij in het orkest. Ik moet zeggen
dat ik al hoopte en vermoedens had dat zij me zou toespreken.
Normaal is ze namelijk niet op de ALV en toen ik haar zag binnen
komen vroeg ik al: "hey, kom jij ook? Ik kom voor iets heel belangrijks
vandaag". Haar ogen twinkelden een beetje en ze zei met een
plagerig glimlachje iets in de trant van "oh, echt waar?" 
Dus toen zij naar voren liep waren mijn vermoedens bevestigd en
ik vond het heel lief dat ze helemaal vanuit Zelhem was gekomen
om een praatje te houden! Ik liep naar voren en voelde me zowaar
zenuwachtig. Karin had goed research gedaan naar mijn carriere
bij de vereniging.

Later zei ze dat ze me had ondervraagd tijdens repetities
zonder dat ik het door had. Zo was ze erachter gekomen dat ik
op 9-jarige leeftijd ben begonnen bij KNA. Het eerste jaar had ik les
en toen begon ik bij het jeugdorkest. Daar zat ik drie jaar en toen
mocht ik door naar het harmonieorkest. Daar zat ik een paar jaar
op de derde klarinet en toen heb ik vervolgens een poosje
alt-klarinet gespeeld. Toen kwam er een plaats vrij bij de solo-klarinetten
en nu zit ik sinds drie jaar naast Karin. Ze zei dat ze heel blij
was mij als buurvrouw te hebben. Verder vertelde ze nog
dat ik actief ben bij de jeugdcommissie en dat ik het Partituurtje
in elkaar zet. Ook vermeldde ze dat ze het grappig vond dat ik vaak
nogal pips aankom op repetities van KNA of het Wegenbouworkest
(waar zij en ik ook bijzitten) als ik naar een feestje ben geweest 
de vorige avond. Tja, daar sta je dan voor een zaal vol mensen 
met een rode kop. Ik vond het praatje van Karin heel leuk en stond 
met een brede grijns op m'n gezicht en tegelijkertijd kon ik me 
wel slecht een houding geven. Het is toch moeilijk om complimenten 
in ontvangst te nemen voor een volle zaal. Ik genoot er wel van, 
maar nu is het wel weer even goed voorlopig!

Nadat de ALV was afgelopen bedankte ik Karin nog voor haar
toespraak en ik meende het uit de grond van mijn hart. Echt
super dat ze zoiets voor mij heeft gedaan. Arnel en Roel hadden
hun speldje ook gekregen voor 12,5 jaar lidmaatschap. Theo 
was 25 jaar lid en kreeg een zilveren speldje. Tezamen met alle
jubilarissen gingen we op de foto. Nicole en Jeroen maakten
foto's dus die post ik later wel even als ik ze heb ontvangen. 
Het is mooi om te bedenken dat ik al meer dan de helft van mijn
leven lid ben bij KNA. Het orkest neemt een belangrijke plaats
in mijn leven in en ik ben zeker van plan om het 50-jarig jubileum
te halen!

Muziek maken met 120 man

Ik speel nu zo'n 13 jaar klarinet, waarvan 12 jaar ook in een orkest (later meedere orkesten). Je zou denken dat je na 12 jaar wel al wat gekke dingen hebt meegemaakt. Zo zat ik eens 3 jaar recht voor de trompetten, waardoor ik mezelf niet kon horen spelen én het gevoel had dat ik langzaam doof werd. Ik heb ook nog 2 jaar alt-klarinet gespeeld bij KNA en dan zit je op een heel andere plek in het orkest waar heel andere dingen te horen zijn. Ik was bevrijd van de trompetten en kon ineens weer mezelf horen spelen! Nu zit ik alweer zo'n 4 jaar bij de soloklarinetten en dan zit je recht voor de dirigent. Die kan dus alle fouten horen die je maakt; dat heeft me al veel spannende momenten opgeleverd als ik even wat minder geoefend had en de loopjes toch wat minder soepel door de vingers gleden.

Maar nu! Met mijn andere orkest (de Bouw en Infra Harmonie) spelen we nu tezamen met twee andere orkesten! Afgelopen zaterdag repeteerden we samen voor het concert van 11 oktober aanstaande. Ik zag er van tevoren erg tegenop. Het is ten eerste erg moeilijk om met 120 mensen echt mooie muziek te maken. Probeer maar eens een mooie dynamiek in je stukken aan te brengen (dan met name in de zachte gedeelten). Dat lukt bijna niet, want iedereen zit om het hardst te spelen. Het is zo grappig, er is zo veel rivaliteit onder orkesten. Het ene orkest vindt zichzelf nog beter dan het andere.

Ik wilde er niet aan meedoen en ging tussen twee dames van een ander orkest inzitten. En warempel, het was gezellig en ze waren heel aardig. Dat viel al mee. Nu nog eens kijken wat de drie verschillende dirigenten ervan bakten (waarvan ik er een natuurlijk al kende). De eerste was een kale man van ik gok in de 30. Hij had een heel vrije aanpak. We konden lekker doorspelen, maar de subtiliteiten van de stukken gingen wel goeddeels verloren. En de tempi! Mijn hemel, het ging soms zo snel dat het met de loopjes net een grabbelton was...Iedereen probeerde maar een riedeltje ervan te maken. Zonde! Toch vond ik de man zelf wel tof; hij maakte eens een grapje tussendoor en de sfeer was relaxed.

Hoe anders was de tweede dirigent! Ongelooflijk serieus en strikt. We konden niet eens al zijn stukken spelen, omdat hij zo vaak de boel stillegde. Toegegeven, de dynamiek en tempi werden aangepakt. Er werd echt muziek gemaakt. Wat dat betreft, petje af voor de beste man. Toch kon ik 'm niet echt waarderen, omdat hij voor mijn gevoel een beetje een toneelstukje speelde als hij commentaar gaf. Op een heel kindse toon: "nou bassen, wat mij betreft mogen jullie daar best piano spelen hoor". Dude, die 'bassen' zijn allemaal 40+ jaar oud, een normale toon aanslaan is ook prima. Moeilijk uit te leggen in een geschreven stukje, maar ik vond het nogal irritant ^_^

In de pauze ff snel bijpraten met wat mensen en een zelfgebrouwen lunch wegkanen (je kunt daar ook lunch eten, maar aan de arme vega's wordt niet gedacht....kaas en vlees. Ik gok dat ik niet mag zeiken :P). Even bij m'n eigen dirigent gepeild (die nog niet aan de beurt was) en hij had weinig goeds te zeggen over de eerste dirigent. De tweede vond hij wel goed. Verder nog even gepraat over het al dan niet goed zijn van thee voor de gezondheid (!?) en toen was het alweer tijd om te blazen.

Tja, over mijn eigen bekende dirigent heb ik niet veel te zeggen. Ik ben aan hem gewend; ken z'n grappenrepertoire, z'n trucs, z'n stijl. Ik was m'n muziek vergeten en keek bij m'n buurvrouw mee, dus ik werd nog even voor paal gezet om m'n vergeetachtigheid (ook bekende stijl). Ik was vooraal aangenaam verrast dat ik gewoon zonder pijn door kon blijven spelen. Meestal zijn m'n mondspieren wel in staking na een uurtje of 3, maar dit keer ging ik maar door! Heerlijk was dat. Om een uurtje of half 3 was het afgelopen. Vanaf 10 uur 's ochtends gespeeld, dus dat was best lang.

Ja, het viel me alles mee! Het was best gezellig en ook op muzikaal gebied kan het allemaal veel slechter. Niet alle stukken liepen even soepeltjes, dus ik hoop dat we dat zaterdag recht kunnen breien. Ik heb me zelden zo vermaakt bij een repetitie; de nieuwigheid was denk ik een leuke afwisseling!