At home

A week back, I did a big cleaning session in my room. It was good, but it also made me realize that I just cannot throw stuff away! I have so many magazines, booklets, folders that I keep just for keep's sake. I say to myself 'I'll look at this again later' but I barely ever do so. As you might already have guessed, in the end I kept almost all my magazines:

And even though it is a little late, I would also like to thank all my friends and loved ones for their birthday gifts. They were very personal gifts. I am especially happy with the Jorge Bolet cd, Flow diary, the book "Oblomov" by Gontsjarov and a lovely bodylotion from Sabon. Thank you all, I love you.

Vakantieleegte

De zomervakantie is begonnen voor velen, maar niet voor mij. M'n stage loopt immers gewoon door en dat wist ik toen ik eraan begon. Het is ook niet erg, maar ik ben van de generatie die het gewend is om iedere zomer een paar weken op vakantie te gaan.

Ook heb ik tot nu toe schoolvakanties gehad in de zomer. Sure, ik werkte dan wel een beetje, maar er was ruimte genoeg voor luiheid.

Gelukkig heb ik het toch voor elkaar gekregen om een weekje ertussen uit te gaan. Ik ga met Mickey en haar dochter van elf een weekje wandelen in Oostenrijk. We gaan een berghuttentocht maken en daar heb ik erg veel zin in. De komende maand moet ik wel m'n conditie ietsje opvijzelen....

Vakantieleegte
Ondertussen wordt het wel erg stil in Nederland en dat vind ik schijtirritant. Vier huisgenoten zijn op vakantie, dus het is al erg stil in huis. Veel van m'n orkestgenoten zijn ook weg en de orkesten liggen dan ook stil tot eind augustus. Dat vind ik ook irritant. Het zit zo in mijn systeem om op woensdagavond muziek te maken bij KNA, ik ben vanavond dan ook helemaal in de war.

Het afgelopen halfjaar is het orkest in Arkel een stuk hechter geworden. Dat bleek eens te meer op 5 juni in de Efteling. Er was die dag zo'n goede sfeer, zo veel gezelligheid. Ik kijk dan ook erg uit naar het studieweekend van 10 tot 12 september. We gaan binnenkort de bonte avond organiseren. Ja, ik mis m'n orkesten nu al :(

Leuk is wel dat een groot gedeelte van m'n Brabantse familie nog thuis is. We gaan dus zondag met z'n allen de WK-finale kijken. Zo blijf ik dus maar kleine plannetjes maken en moet de zomer ook thuis leuk zijn.



Komkommertijd
Helaas kan ik niets doen tegen de komkommertijd. Soms is er zo weinig (leuk) nieuws en daar worden we op de redactie weleens gefrustreerd van. We struinen het internet af, maar overal kom je dezelfde berichten tegen. Vaak ook oude berichten. Leuk nieuws is dus altijd welkom; mail me!

Bel far niente

After a very busy week, nothing beats hanging out with good friends! On sunday, Daniël and I strolled around Utrecht for a little shopping. After we were done with that, we walked to an enclosed cloister garden to sit on a bench bel far niente





Photo's taken with the iPhone, hence the shitty quality

The full-time life

As most of you know, I'm now doing my internship at the NOS right now. It's the last stage in my university life. I will graduate after August, if all goes well. By then, I can call myself Bachelor in Humanities, or something like that. It sounds ridiculous, but I'll finally have the damn grade! I'm certainly not going for a masters degree straight after, because quite frankly, I'm a bad student.

My plan for the next year will be to first work for 6 months or so. I can't leave the country in September for a long time, because the people from my orchestra will kill me. We're attending a competition (concours) in November, and with me being the second solo-clarinet player, they can't really miss me. This sounds arrogant maybe, but it's the simple truth. If the first trumpet player would decide to go on a big holiday, I'd like to kill him too, so to speak ;-)
Furthermore, the orchestra bought a new and very good clarinet for me last year, so I would be an ungrateful brat if I decided to go away for a long hiatus.

After the competition, and after 6 months of working, I'll hopefully have enough money to travel for awhile. Some members of the greatest band on earth, Agalloch, have asked Milla, Nik and me to come and visit them in Portland in spring. I really hope this will happen, so I'm already saving money!

Internship
Meanwhile, I'm totally LOVING my internship. The work is so much fun, my colleagues are awesome and the atmosphere is a hectic, exciting one. I'm all the more glad, because the first internship that I had (the one I started last January), turned out to be a total disaster for me. I didn't like the work at all, so I was a little scared for this internship as well. I was afraid that, again, I would hate the work. Turned out I my fear was totally wrong, because I love the work. I love writing so much, that I can do it all day without tiring of it. When you add the great atmosphere and funny moments in our workroom, it's all the more fun.

The redaction I work with (about 8-10 people in our room) is on the same floor as Radio 3FM. The target audience for that radio is youth, aged 15-30 or so. Every day, there is a band playing live. Usually when I come in for work, the band is setting up their stuff. So everyday, I see bands that I know. On Tuesday, we had Di-rect (this is a Dutch rock-band). Wednesday we had Live, although someone informed me that the band doesn't really exist anymore. The singer, Ed Kowalczyk, was there and performed some songs from Live, though.

The dj's from the radio station are well known in the Netherlands, and I get to see them walking around 'in the wild' too, fun! I busy myself with writing articles on the website, and for Teletext. I work with two other people. The other people make the radio news-bulletins so they work with deadlines each hour.

Yesterday, with the plane crash in Libya, I experienced my first 'disaster-day' at the NOS. Everyone in the company was working their butts off. We didn't take breaks, we got food delivered at our desks! For foreigners: the NOS broadcasts the news on the Dutch public television so the television people were constantly busy with gathering as much info as possible. Live broadcasts were given all the time.

In our room, the three television sets were tuned to different stations, the radio was on, we were talking excitingly....you can imagine the loud chaos going on there! I was overcome with a feeling of excitement. I know the airplane crash is horrible, I feel horror for the people and their families, but it was the first big thing I got to experience. I think everyone was excited. Time flew by so fast, it was insane. I had to work from 9 to 5, and I had barely blinked my eyes and it was over.

Well, now that I have a day off, I'm going to do nothing but read, relax and play a little Starcraft II beta :p

Oh oh Den Haag!

Afgelopen maandag zijn Misha en ik naar Den Haag geweest om het Mauritshuis te bezoeken. Dit museum was erg aangenaam en ik kan nu met enige trots zeggen dat ik ‘Het meisje met de parel’ van Vermeer eindelijk in het echt gezien heb!


Het Mauritshuis is op zichzelf al een mooi gebouw, qua locatie schurkt het aan tegen het machtscentrum van Nederland. Het was al jaren geleden dat ik op het Binnenhof ben geweest, dus daar liepen we ook even overheen. We vroegen ons af of Balkenende nou nog in het Torentje mag verblijven, als demissionair premier van ons land.


Het Binnenhof


De Ridderzaal, waar de koningin de Troonrede ieder jaar uitspreekt


Poortje naar het Binnenhof, niet hoger dan 1,65m!


We gingen het museum in en hoefden slechts 1,50 te betalen omdat we een Museumjaarkaart hadden. Ondanks het feit dat dit museum zo ongeveer het enige was dat open is op maandag was het niet heel erg druk. Sterker nog, toen we eenmaal bij de twee meesterwerken van Vermeer waren beland, waren er vrijwel geen andere mensen te bekennen. We konden rustig voor ‘Het meisje met de parel’ staan, minutenlang, zonder dat we gestoord werden. Het enige rare fenomeen waren de beveiligers die continue als maniakken rondjes liepen door het museum.

Het andere meesterwerk van Vermeer ‘Gezicht op Delft’ is een van Misha’s favorieten en op ons gemak bekeken we de meesterlijke structuur van het schilderij, het verfgebruik en de effecten die Vermeer zo nauwgezet bereikt met zijn techniek. Een kenmerk van een goed schilderij vind ik dat als je er vanuit de verte naar kijkt het er heel anders uitziet dan als je dichterbij komt. Bij iedere stap die je zet zie je nieuwe details. Vermeer weet dat als geen ander te bereiken. De lichtval die hij toepast in het schilderij is geniaal. De wolken lijken tot leven te komen, de geschilderde gebouwen lijken haast van echt ‘steen’ geschilderd, de grond is ‘echte grond’. Het is moeilijk uit te leggen, maar zo’n schilderij wordt bijna 3D voor je ogen zonder dat je daar zo’n brilletje voor nodig hebt. Op een plaatje komt het maar beroerd over en ik raad iedereen zonder meer aan dit in het echt te gaan bekijken.

Hoewel het Mauritshuis voor een museum een zeer aangename grootte heeft, vind ik een museum al gauw te groot. Voor de topstukken trek je wat tijd uit, maar het is onmogelijk om ieder schilderij de gewenste aandacht te geven. Ik blijf hier moeite mee hebben, zeker na Gombrich’s ‘The Story of Art’ te hebben gelezen (hij vindt dat je je in ieder kunstwerk moet verdiepen, zelfs als je het niet mooi vindt in eerste instantie), maar het is onmogelijk. De reden daarvoor is dat mijn concentratie zich beperkt tot een uur of twee; daarna is de koek gewoon op. Dan moet ik even ergens zitten, slap lullen met een bakkie pleur erbij, even overdenken wat ik zojuist gezien heb.

Deze tactiek pasten we dus maar toe. We hebben de ‘Anatomische Les’ van Rembrandt nog heel goed bekeken, daarna de (zelf)portretten die in dezelfde kamer hingen in mindere mate en de rest van de schilderijen in het museum is tot mijn verdriet alweer bijna uit mijn geheugen verdwenen. Een audiotour helpt iets bij het onthouden van wat je gezien hebt. Als ik nu mijn hersenen eens laat kraken kan ik me ook nog enkele portretten van Anthony van Dyck herinneren. Die schilder kon ik me op zijn beurt weer goed herinneren uit het boek van Gombrich, die hem prijst om zijn meesterlijke portretkunsten in een tijd waarin de schilderkunst in de Lage Landen tot een dieptepunt was gekomen (volgens Gombrich dan he).

Na het museum gingen we Den Haag per voet verkennen. Ik kom bijna nooit in deze stad en was wel verrast door het mooie centrum. We aten een heerlijke pannenkoek in ‘De Passant’, in het overdekte winkelcentrum ‘De Passage’. Daarna deden we wat wij altijd doen: boekenwinkels in! Ik liet me gaan en kocht in totaal zes boeken, maar lette daarbij wel op de prijs. De hele Foundation trilogie van Asimov heb ik al gelezen, maar ik wil ze graag gaan verzamelen. De rest heb ik nog niet gelezen en ik kijk er erg naar uit. Maandag begint het ‘harde leven’ weer, dus superveel tijd heb ik niet meer. Een boek is al bijna uit!



Verder viel me in de Passage op dat er veel leuke meuk-winkeltjes waren. Er was een winkel volledig gewijd aan postzegels en munten, de winkel was zelfs hofleverancier. Misha mijmerde even hardop over of de koningin nou echt hier haar postzegeltjes besteld (ongetwijfeld om haar telegrammen te versturen!). Even verderop was een winkel die kompassen, wereldbollen en weet ik het wat verkocht. Waar zie je dat nog?




Kompassen


Postzegels

More of that jazz

I’m feeling productive so here goes again (in English this time). If there’s one thing not lacking in my life lately it is music in all sorts. Playing in the orchestra’s, playing for myself, performing for my grandmother with family, going to (classical) concerts, exploring new music. I’m loving it all!

Last saturday KNA had to give a performance during the jazz festival in Gorinchem. Jazz isn’t my favorite genre to play, but for the audience it’s easy listening. Our show had a lot of variety in it, from a march to Robbie Williams (one could argue whether that is jazz *cough*). The location of the concert was so beautiful, at the picturesque harbor. We were very lucky, because the weather was lovely; it couldn’t be better! Nice temperature, sunny, little wind. Too bad we played at 1 pm and the audience wasn’t big.





We started out with a march in Chicago Style. It was pretty weird to play in the outside at first, but it actually was very ‘light’ playing. It didn’t cost me as much effort to produce a nice sound as usual (we rehearse in a room with the WORST acoustics ever, but there is no alternative option). During the march we just had to find our sound, adjust to the environment. After that things went quite smooth though. It seemed that everybody was enjoying this concert. My own playing was quite messy at times, I let notes slip that were actually really easy to play. I also know why that was: lack of concentration. I am so easily distracted! This concert was pretty casual, people kept walking past and I would look at them while playing. I find it hard to shut my mind for those impulses.





We played MacArthur Park (with a beautiful solo of our trumpet player Arnel), Sam’s Dixie, Sir Duke, and lots more. After one hour our time was up and we got a free drink at a little bar. I’ve got a little joke going on with the conductor, concerning beer! After concerts he bugs me for beer, or I bug him for beer. Whoever gives the other one a beer needs to give one in return, right? This time Christiaan and I were in front of the queue (which was quite long, mind you) and he wanted a beer. Other people from the orchestra were pretending to be mad that he skipped the queue, but hey, I gave him a beer and got a beer out of it in the end as well. And a lovely beer it was, well deserved after the concert I think!


Kudos to Christiaan for the pictures he made during the concert :-)

Christiaan and I decided to jump in the car and drive away from town for awhile. At first we strolled through town but we both noticed we were fed up with the crowds and wanted to go somewhere quieter. The area we grew up in is really beautiful; it’s funny how you start to notice those things when you move away to the city. I knew a spot nearby the river, where I also once camped with my friend Lynette (that was fun!). It wasn’t crowded at all here, and the weather was so amazing. I love spring so much. The temperature is still nice, not too hot to fry you alive. A gentle breeze played with our hair. Too bad I was wearing my heels, so we couldn’t really go for an off-road stroll. We took some pictures from the river and from ourselves. It was so nice! We talked and talked and felt at peace and connected. Lovely afternoon :-)

The Simple Life

Human lives are always so complicated. Everyone is busy doing their oh-so-important job/task on this planet. Sometimes it drives me to think that if you are not participating in this ratrace you are not really ‘human’. You need to keep yourself busy, lazy people are frowned upon. Well, I really LOVE being lazy sometimes and at those moments I envy cats. The life of a cat is so simple. It consists of eating, sleeping, some playtime, cuddling and then more sleeping. I have such a weak spot for cats, their fluffy appearance makes me want to hug and stroke them all the time.

My parents’ cat however, misleads me all the time. She looks super cute, but it is really a devil in disguise. If you stroke her, she will bite you really hard. Yet, every time I see her I have the urge to stroke her, and she has bitten me quite a few times. My parents spoil her enormously, especially my dad.

A day in the life of Tibby.

Seeking the heat of the computer, or maybe just stealing the computer?!


Playing with a toy mouse


Basking in the sun




Stealing milk!


Licking away the evidence


The reason I’m writing this is just that most of the day I’m amazed by what people do for a living; how they are chasing from place A to place B without wondering what it’s all for. Does it make them happy? Or are they doing it because they have to? How many people would quit their jobs if they received money for free? As you can see, I’m clearly not happy participating in the ‘ratrace’, and I’m really searching for the answer on the question ‘what would fit me?’ What kind of job? Where do I want to go in life? It frustrates me that there are no clearcut answers to these questions, you have to live life in order to find it out. My stupid brain never stops crunching, and thoughts flow on and on. Quite annoying sometimes!

Christelijke BLING

Nog net in januari heb ik mijn goede voornemen opgevolgd en de Museum Jaarkaart aangeschaft. Via het internet is het helaas jammerlijk mislukt, maar in het Catharijne Convent in Utrecht kon je ook bij de kassa terecht om de kaart aan te schaffen. Dit museum is me aangeraden door Misha, een goede vriend en tevens museumveteraan.

Niets is leuker dan het combineren van twee hobby’s, dus met fototoestel in de aanslag betrad ik het musuem. Christiaan was er uiteraard ook bij, hij heeft laatst ook de MJK aangeschaft.



In het Catharijne Convent wordt het pracht en praal van het Christendom tentoongesteld. Als katholiek opgevoed meisje weet ik wel dat die Christenen hun geld altijd grof spenderen aan kunst, zogenaamd om God te eren, maar stiekem gewoon omdat ze van bling hielden. Rappers zijn pimps? Forget it! Vroegere priesters, dat waren pimps!



Als eerste liepen wij de schatkamer in, alwaar vele monstransen te zien waren.



Monstransen? Wat zijn dat voor dingen? Ik had echt geen idee, maar nader onderzoek wees uit dat het voorwerpen zijn waarin de hostie kon worden vastgeklemd. Symbolisch gezien stoppen ze er dus het lichaam van Christus in. Uiteraard is dit iets katholieks, die protestanten zouden zo’n wanstaltig ding nooit in hun gebedshuis zetten. In een van die monstransen zaten enkele honderden diamanten, tja. Leuke objecten om te fotograferen in ieder geval.





We liepen de rest van het museum af, zie de foto’s voor wat interessante dingen.






Er was ook een tijdelijke tentoonstelling, 122 vruchtbaarheidssymbolen. In heel het museum was het rustig, maar daar was het me toch een partij druk! Er werd flink gegniffeld en ergens snap ik dat ook wel. Blijkbaar was het vroeger zo dat fallus-symbolen werden geassocieerd met religie (vruchtbaarheid), maar ik moet zeggen dat ik er weinig religie in zag. Ik vond het zeker vermakelijk, soms grappig en vaak hilarisch.






De volgende stop wordt het centraal museum (binnenkort).

Zaterdagavond blues

Eens de dader
eens het slachtoffer
de liefde kent geen genade
wanneer is het juist?

Het is als een kruispunt
met duizenden aanwijzers
schots en scheef
onleesbaar

Je gokt wat
de weg loopt dood
terug naar het kruispunt
verloren

Jij doemt op
Ik volg je op de weg

Dader of slachtoffer
wat zal het zijn?


Ik ben een beetje in een rare bui. Heb net een film gekeken die me wel aan het denken zette, 500 Days of Summer. Het verhaal lijkt vrij standaard: jongen ontmoet meisje, liefde, liefde roest, einde van de liefde. Het bijzondere is dat nu het meisje degene is die de nogal 'koude' (en meestal mannelijke) rol van hartenbreker speelt. Nu kreeg ik medelijden met de jongen, maar ach, zelf ben ik ook meer dan eens de 'koude' geweest. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat het nou eenmaal zo voelde (of liever gezegd, omdat ik weinig voelde). Ik heb ook wel eens in de rol van de jongen in de film gezeten, met gebroken hart en heel die reutemeteut. Na allemaal rare ervaringen word je gewoon wat sceptisch. Het is allemaal zo vaag, wanneer is het goed? Waarom is het allemaal zo moeilijk? Maar net zoals bij zoveel dingen is het ook in de liefde zo dat de gebraden kippen je mond niet in vliegen; je moet ervoor werken! Echter, op donkere, regenachtige novemberavonden spoken de vragen des levens weleens door m'n hoofd. Heb ik mijn kans op een goede relatie gehad (ik had er een, m'n eerste)? Wat nou als ik heel mijn leven alleen blijf? Dat soort dramatische zaken die de gemoedsrust niet verbeteren.

Melancholisch geratel op de zaterdagavond met een ruisende Ulver plaat op de achtergrond… misschien wordt het tijd om naar bed te gaan.

Een Libanese Verloving

Soms neemt het leven een verrassende wending en maak je dingen mee die je zelf niet had kunnen voorspellen. Zo werd ik een kleine maand geleden door een collega uitgenodigd op haar verlovingsfeest. In de Nederlandse cultuur is het niet gebruikelijk om een feest te geven als je gaat verloven, maar mijn collega is dan ook Libanees. Het zou dus een Islamitisch partijtje worden en ik was zeer nieuwsgierig naar hoe zoiets zou verlopen.

Afgelopen zondag was het dan zover en met alle collega's van de MyCom togen wij ons naar een zijstraatje van de immer multiculturele Amsterdamsestraatweg, alwaar het feest plaats had. We waren nog redelijk vroeg en we werden welkom geheten door de moeder van de bruid to be. Na een klein half uurtje begon de live muziek, iets waar ik erg naar uitkeek. Arabische muziek vind ik fascinerend, de akkoorden en toonsoorten zijn erg interessant! Zo ook nu. Een man bediende de twee synthesizers, pompte er een beat uit en rammelde vervolgens het ene na het andere melodietje eruit, al dan niet met zang erbij. Nou is mijn Arabisch niet wat het geweest is (uche), maar ik kon nog net grofweg verstaan waar het over ging (uiteraard over de liefde). Ook in de Arabische muziek word de vrouw bezongen..het woord 'habibi' kwam ontelbaar malen voorbij.

Na een tijdje maakte het feestelijke paar hun opwachting. De bruid to be had een ontzettend mooie goudkleurige jurk aan en haar haar was net een kunstwerk. Daarvoor bleek ze naar eigen zeggen 'maar 3,5 uur' voor bij de kapper te hebben gezeten. Meteen na hun binnenkomst gingen verschillende vrouwen de dansvloer op en ik moet zeggen...die vrouwen kunnen er wat van! In deze familie had bijna niemand een hoofddoek op, sterker nog, de meeste vrouwen hadden sexy jurken aan. En het dansen was ook uitermate suggestief. Het zou mij niet verbazen als op sommige tafels kwijl heeft gelegen, want ik zag sommige mannen een beetje dromerig naar de dansvloer staren. Ook een bepaalde collega stak niet onder stoelen of banken wat hij ervan vond. Het dansen kenmerkt zich natuurlijk door veel heup en schudbewegingen van bepaalde lichaamsdelen. Het zag er heel mooi uit en ik wilde ook graag dansen, maar was te bang om mezelf voor schut te zetten.

We konden eten gaan halen en er was voor mij niet heel veel keus. Wat er wel vleesloos was, was dan weer wel van hele hoge kwaliteit. Er was een soort pasteitje met kikkererwten en gewone erwten erin, dat was heerlijk (en heel pittig). Daarna kwam er een man naar ons toe die informeerde of wij 'wat te drinken wilden'. DIt vond ik het grappigste gedeelte van de avond. Bier schonk men uiteraard niet, dat zou te opvallend zijn. Er was echter een arsenaal aan sterke drank voorradig, daar sloeg je steil van achterover. Dat was echt niet voor dat handjevol Nederlanders in huis gehaald! Een beetje onderhands kregen we whiskey voorgezet die zeer goed te drinken was. Na dat ene glas had ik gelijk genoeg moed om wel de dansvloer op te gaan. Waarschijnlijk zag ik er volledig belachelijk uit, want mijn heupen zijn lang niet zo soepel als van de Libanese dames. Onder luid gejoel kwamen de verloofden ook de dansvloer op. Enkele andere mannen waagden nu ook een dansje. Voor een poosje was de dansvloer druk bezet. We kregen echter weer een whiskey in handen geduwd. Ik wilde eigenlijk geen alcohol meer, maar kreeg daarop te horen 'ben je moslim geworden ofzo?!', en kon daarop niet meer weigeren. Als 'niet-moslim-zijn' gelijk staat aan veel zuipen dan moet dat maar. Het feit dat ik op 10 cm hoge hakken stond woog echter ook mee en ik liet de whiskey half staan. Ik drink nooit veel, bij twee biertjes houdt het normaal voor mij ook op.

Even later werden de verlovingsringen omgedaan bij het paar en ook dit ging onder dat luide hoge gejoel van de vrouwen (dat gejank wat je ook weleens op het journaal ziet als er veel doden zijn gevallen bij een aanslag). Die geluiden gaan door merg en been, maar het schijnt erbij te horen.

Gefascineerd als ik was door het hele gebeuren, werd het zo langzamerhand wel tijd om een einde te breien aan de avond. Een busreis van een minuut of 45 was nakende en mijn warme bedje lonkte. We namen afscheid van de geliefden en ik vernam later dat het feest nog tot in de kleine uurtjes door is gegaan. Ik vond het leuk om mee te maken en ze kunnen zeker beter feesten dan Nederlanders. Ik ben al op veel bruiloften geweest en dat waren vaak saaie bedoeningen, waar niemand van de stoel kwam om een dansje te wagen. Dat ligt misschien aan de muziek die gedraaid wordt (op André Hazes zou ik ook niet gaan heupwiegen), of aan de cultuur in het algemeen.

Time for a little honesty

I was looking at the last entry that I've written, which dates from 19 july.
It has been long ago since I've felt inspiration to write.
To be frank, it's been awhile since I've felt inspiration to do anything at all.
This sounds alarming, and I would like to use this post to be honest.
Because things aren't faring well for me at the moment.

When I was working on my bachelor thesis I felt stressed and at times I even had the feeling that I was going insane.
I kept going because I thought it all would be better when I had finished the damned thing. I had fun stuff to look forward to: London, Copenhagen, Crete, free time...
But instead, I have a feeling of anxiety inside me which keeps growing stronger. I have that feeling for months now and it doesn't subside.
What is that feeling, or rather, feelings?
It's pretty hard to describe, but a few core terms that come to mind quickly are:
loneliness, sadness, a feeling that I never do well enough, loathing for myself... no pretty stuff.
And also, when I'm writing this down I think: what's this negativity? Don't feel pity for yourself! And then I feel bad because I cannot think positive, which makes me feel even more negative.
It's a vicious circle right there.

And I don't know how to break it. But I know one thing: I'm tired of doing it alone. I'm tired of hiding it. I don't wanna play the little game so many people play, playing to be happy, busy, that everything is perfect. I feel fucked up right now!

I wonder what it is. When I was 17 I went through a period of depression. It feels different now. Back then, I gave up eating, only wanted to sleep and I hid my feelings for everyone, even for my boyfriend I had back then. But now, I long to see my friends, the people I care about. I still eat, I have never felt stronger physically because of my sports regime.

The problem is purely in my mind. I feel like my negative thoughts are overpowering me, ruling me. It's been a long time since I've felt anything positive about myself that sustained for a long time. I sometimes can think positive about myself, because someone else tells me (it's always someone else who has to tell me something positive), but that feeling never lasts. I feel a little spark, but that dies out soon.

The mindset that I currently have affects me with everything that I do. When you constantly think the worst of yourself, analyse every tiny little thing around you, how can you live freely? It feels like my thoughts are poisoning me.

It's so frustrating. Something that I am doing to myself (and that is getting worse) is making me feeling like I am rooted in the spot. I cannot move forward unless I do something about this. But I don't know what! I see people around me growing and I see myself, standing still or even moving backwards. I've felt much stronger than this. At the moment I resent doing anything: work, school, writing, making music. Every little thing that I do can go wrong and that's when my self-criticism kicks in. That little voice that says: 'see, you didn't do well enough, you suck'. I'm paralyzed by myself, I'm afraid of my own mind, my own thoughts.

Now I'm appealing to everyone who reads this. Do you recognise any of it? Been through a period like this? I'm calling for advice, because I've reached a dead end and I need to go back and get on the right track again. I cannot and do not want to do it alone. Also, I'm sick of feeling embarrassed about myself for feeling this way. Sure, it isn't something to be proud of, but I will not hide it.
Yes, I feel bad, down, depressed, whatever name tag you want to put on it.
I need you help; friend, stranger, foe, anyone....


The Mystery of Pain

Pain has an element of blank;
It cannot recollect
When it began, or if there were
A day when it was not.

It has no future but itself,
Its infinite realms contain
Its past, enlightened to perceive
New periods of pain

Emily Dickinson, 1890

村上春樹

Ik ben waarschijnlijk een van de laatste mensen die eindelijk op de hype meelift die Haruki Murakami heet. Een jaar geleden attendeerde Chris me al op het boek Norwegian Wood (ノルウェイの森) en ook in de boekwinkel heb ik het al talloze malen in m'n handen gehad. De prijs hield me dan toch tegen, sloeber die ik ben. Ook in De Groene stond een tijdje geleden een artikel over Murakami, waarin de auteur betreurde dat de schrijver nu wereldwijd zo populair is geworden. De reden van deze treurnis: dan was het niet meer alleen aan een klein clubje mensen voorbehouden om deze geniale boeken te lezen, de hele wereld kende deze schrijver nu. Daardoor had de sfeer van de boeken ingeboet aan betekenis voor de auteur. Hij voelde zich waarschijnlijk niet meer speciaal, de arme ziel.

Gisteren vroeg een huisgenoot of ik nog een leuk boek had en ik gaf hem Suezkade van Jan Siebelink. Ik wist dat hij het boek van Murakami had en vroeg of ik die mocht lenen. Toch wel benieuwd begon ik te lezen. Al uit de eerste bladzijde spreekt een droefenis die je niet meer loslaat. Je weet dat dit een boek vol ellende, eenzaamheid en ander menselijk lijden wordt. Liefde, de onmogelijkheid daarvan, de raarheid ervan. Hoe het mensen kan veranderen in wrakken, in volslagen gekken en al dan niet meer. Dat zijn onder andere de thema's van dit boek. En dat in een schrijfstijl die heerlijk direct is, soms zelfs kinderlijk onschuldig lijkend (terwijl er ook veel seksuele gebeurtenissen in voorkomen). Meerdere malen zat ik hardop te lachen, terwijl enkele bladzijde later zich een knoop in mijn maag nestelde vanwege de empathie die ik voor het lijden van de hoofdpersoon voelde.

Er is meer. De settings in het boek vind ik ook geniaal. Tokio aan de ene kant, en een rustoord in de bergen aan de andere kant. En tegelijk doen die locaties er niet toe. Eenzaamheid is overal. Na het lezen van dit boek voelde ik me juist minder eenzaam en dat is dan ook de enige vrolijke noot die ik erin kan ontdekken (en dat vind ik geweldig).

Ik heb het boek in 1,5 dag uitgelezen. Niet aan een stuk door, al had ik dat gedaan als dat had gekund. Ik ben bij deze ook fan *jumps on the Murakami bandwagon*


Luistertip voor diegenen die net als ik graag naar muziek luisteren tijdens het lezen: minimalistische dingen zoals Arvo Pärt, Philip Glass, de orgelwerken van Brahms.