MoMa

Upon entering the 5th floor of the Museum of Modern Art your senses get overloaded. The first room alone holds so many masterpieces you just don't know where to look!

Vincent Van Gogh's Starry Sky certainly was the biggest eyecatcher in the room and with reason!
I liked that painting so much, I couldn't look away. The cypresses on the foreground,the curly painted sky, the luminated stars and moon, the pronounced houses and church....the whole painting breathes passion and, for some reason, secrecy. A night scene always has a certain atmosphere: private, quiet....I can't quite put it into words.

The other highlights for me were the works of Jackson Pollock. Especially the ones in which he used the drip-technique are fascinating to see in real life. There is so much to see up close to the painting which doesn't come across on a picture in a book. I tried to make some photographs of the thick layers of paint so you have an idea of how much texture the paintings have:

Notice there is actually a button in there! Why? No idea!

These Pollock paintings really come to life when viewed up close. And however simple and seemingly random they look, I don't think I could reproduce anything like it. There's more thought and feeling behind it than you can guess from first glance.

These were 2 highlights from Moma, there was so much more to see! Rousseau, Mattisse, Picasso, Kandinsky! My goodness....I'll have to write about that another time, the internet in the hotel is too slow to upload all my pictures.

I do LOVE my new camera though, it's so easy to take great photo's it's almost unbelievable!

El Greco

This is going to be a very short post, but while I was in the Metropolitan today I had an unexpected discovery. Despite all the Rembrandt's, Van Gogh's, Goya's, you name it....the painting that made the most lasting impression on me was the following one:

Toledo, from El Greco. I remember reading about it for art class and seeing it printed in Gombrich's book. I thought it looked odd and didn't like it. In real however, it struck me as beautiful and haunting at the same time. I couldn't stop looking at it. The sky.....that sky!!! The colours are so amazing!! The whole scene is so amazing, so gloomy!

The other painting I liked the most was this one, by Goya:

Manuel Osorio de Zuniga


Ahhh, there's so much to write about and not so much free time! There is lots more to write about this museum for sure. I need pictures with that though and it's a daunting task to sort and work through my photo's on this netbook....The slow wifi isn't helping either...

China Town

Toen bekend werd dat de reis naar de VS door zou gaan en zou beginnen in New York was het natuurlijk zaak om een leuk en degelijk hotel te zoeken. Paola had de tegenwoordigheid van geest om op zoek te gaan naar hotels die in de buurt liggen van de zaal waar Agalloch gaat optreden. Zij vond een Best Western hotel aan Grand Street, midden in China Town.

Ik heb meestal niet zo'n gevoel bij etnische buurten in steden en moest nog maar eens zien of het wel wat zou zijn. Een voorproefje op Google Streetview maakte nog niet echt iets bij me los. Maar toen Garry en ik met de taxi richting ons hotel reden en in de wijk aankwamen moest ik wel glimlachen. China Town bruist! Het zit er barstensvol kleine winkeltjes die een keur aan waar verkopen. Natuurlijk barst het er van de vishandels, groente- en fruitwinkels, bakkerijen, massage-salons en accupunctuurzaken. Ook zijn er etablissementen waarvan ik geen idee heb wat het zijn omdat er niets tastbaars wordt verkocht en je Chinees moet kunnen begrijpen om uit te vogelen waar men in handelt. En ondanks dat er vijf vishandels naast elkaar zitten, is het bij elke van de zaakjes een drukte van belang! Men schreeuwt vrolijk in het Chinees naar elkaar, kruiers rijden karren met vis af en aan en de stank is niet te harden. Het fruit in de winkeltjes ziet er goed uit en van meer dan de helft weet ik niet wat het is. Vage grote ei-vormige dingen met stekels (durian, geloof ik) zien er wel spannend uit om eens te kopen en te proberen.

Ons hotel ligt in een van de leukste straten van China Town. Heel druk, maar zoveel van die leuke winkeltjes! Tegenover het hotel zit een bakkerij die heerlijke, doch ongezonde, broodjes verkoopt. Vandaag had ik een wit melkbroodje met kokosvulling. Jammie!

Op onze eerste avond hebben Garry en ik bij toeval ook gelijk het beste Cantonese restaurant in de wijk ontdekt. Het zit er vol met locals (altijd een goed teken) en de keuze is reuze. Ook voor vega's is er genoeg lekkers. Vandaag aten we er met z'n vieren. Je krijgt gratis potten thee bij het eten, zoveel je wilt. Nik had honger en bestelde gewoon twee gerechten die hij bovenop elkaar gooide. Ik heb er een hilarische foto van, die zal ik later uploaden. Na het eten krijg je sinaasappelpartjes en een fortune cookie. Mijn koekje had zelfs twee kaartjes, met allebei een positieve boodschap! Ik word op een gezonde manier oud volgens briefje 1 en volgens briefje 2 sta ik de komende tijd vrolijk en positief in het leven. Prima!

Het oordeel over het hotel en de wijk is tot dusver zeer positief. Alleen het ontbijt zou wel iets beter mogen, die smerige donuts en wafels zijn zo vroeg op de morgen aan mij niet besteed.

The outline of the trip

Only four days remain....and then I'll board a plane headed for the United States! It's kind of crazy how fast time goes. The trip was only booked in January! Seems ages ago and yet it also seems a very short while ago. The anticipation is slowly building. I picked up a suitcase from my parents house on Sunday. It's still empty, but won't be for long. I'm going to start packing tomorrow already, so that I won't have to stress about it too much on Thursday. I'm very bad at packing, it can easily take hours....and then I'll probably still forget stuff.

For those of you who are interested: I'll fly on Friday 10:25 am and will arrive about 2 pm local time (8 pm for ya Dutchies). I'll meet Garry at JFK Airport and hopefully I won't get too much shit at customs. We'll either take a cab or use the train/subway to get to the hotel. Hopefully between 5 and 6 pm we'll arrive there. Depending on how tired we are I guess we'll go and grab a bite and walk around. Then in the next days I really want to see the MoMa, the Metropolitan, Guggenheim, Central Park, Ground Zero, Soho, shops...and I just want to wander around with my camera and take lots of pictures! Christiaan is so kind to let me borrow his netbook, so you'll probably see lots of updates from me (yay for free wifi everywhere these days).

I really wonder if I can manage my healthy eating habits in New York. I'm really curious about the American diet, and if it is really as crazy as people tell me. I also wonder how life is for a vegetarian over there. I'm really into visiting supermarkets in foreign countries and the supermarkets in Canada were great! They had so much vegetarian/vegan stuff. The soy milk was beyond wonderful, it was heavenly! I hope to grab the same brand in the US (So Good Soymilk).

On the 23rd of March we'll fly to Chicago early in the morning (6 am local time, ouch). We'll spend some time with Nik and Paola's family and rent a car to go to London (Canada). At this point of the trip I'm really hoping to see some nice nature and landscape.

On the 27th we'll be back in Chicago and spend some more days there. The first skyscrapers were built in Chicago, so I really would like to go on a architectural tour. Chicago also has a great museum: The Chicago Art Institute.

Time will probably fly.....and on March the 31st I'll already be back in NL. Who's coming to pick me up at Schiphol? ;-)

Concert Venues

Ever since I started to go to classical performances, my wish has been to visit the greatest venues in the world. In my own country, we have the Concertgebouw of course, with its sublime accustics. The Concertgebouw is one of my favorite buildings. Whenever I go there, I'm always delighted just to see the building. I'm not much into architecture, but the building breaths history to me. Going inside feels like entering a world of decadence. I can only imagine how the aristocratic people used to wander around in the building; it's funny to think about that.

Last year I had the pleasure to see the Berliner Philharmoniker in their own venue. That venue is wunderbar, to say the least. You can take a virtuel tour here to see what I mean.

 

I guess you either love it or hate it. I didn't really like the building that much, but the accustics were great! The main hall is much bigger than the Concertgebouw. I only had the cheapest ticket, which meant that I had to stand way back on a balcony but you could hear everything perfectly still. After the break I went to sit on the balcony straight behind the orchestra so I could spy on the clarinet players.

Now that I'm going to New York, it's time to fulfil another wish. I'm going to a concert in Carnegie Hall! I'm so excited about that....The program that night (21st of March) consists of Richard Strauss' Vier Letzte Lieder (one of my favorites) and Prokofiev's 5th symphony (don't know that one). Garry and I have tickets on one of the upper balcony's, which is going to be interesting to say the least, because I'm afraid of heights. The most striking thing about the biggest hall in Carnegie is that it's very heigh instead of deep. I'll just have to face my fears....

Als je bed je vijand wordt

Je kan zoveel leuke dingen doen in bed. Slapen is één van die leuke activiteiten, over de andere mogelijkheden ga ik even niet uitwijden ;-)

Helaas gaat het slapen de laatste twee weken nogal slecht. Met een beetje geluk haalde ik de 4 - 5 uur, maar meer zal het zeker niet zijn geweest. En waarom? Sinds vandaag heb ik wel zo'n beetje een idee, maar eerst wist ik het echt niet. Ik werk, dus een fatsoenlijk ritme zit er wel in. Kwart voor 11 lig ik meestal in bed en de wekker gaat om kwart voor 7. Precies 8 uurtjes slaaptijd, perfect toch? Verder nuttig ik doordeweeks vrijwel geen alcohol en zeker niet vlak voor ik naar bed ga. Ook snoep ik na het avondeten niet meer en zit ik niet fanatiek te gamen. Sterker nog, meestal ben ik erg saai en zit ik een beetje muziek te luisteren en wat te chatten met mensen. Voor ik naar bed ga lees ik in een boek.

Ik kreeg van mensen natuurlijk bakken met goedbedoelde tips: drink thee, warme melk, neem een drupje valeriaan, doe yoga, meditatie, ontspanningsoefeningen. Yoga doe ik al, thee drink ik niet want dan moet ik gegarandeerd 's nachts pissen en tja, ontspanningsoefeningen zijn vaak makkelijker als je door iemand begeleid wordt.

Ik weet ook niet precies wat het probleem is. Ik lig in bed, voel me langzaam wegdommelen en dan ineens "PLOP" blijf ik wakker balacerend op het randje tussen slapen en waken. Dat levert ook hele grappig hallucinaties op kan ik je vertellen. Je treedt een soort wereld binnen waarin eeuwigheid heerst.

Afgelopen nacht had ik een dieptepunt. Ik was moe, wilde zo graag slapen en het gebeurde gewoon niet. De wekker stond op 6:45 dus ik werd steeds wanhopiger. De uren tikte weg, ik zweette me kapot en had de meest gekke visioenen. In eentje werd ik met een kussen vermoord door een collega, maar uiteindelijk wist ik mezelf te bevrijden en sloeg ik haar hersens in. Toen was ik het beu. Visioenen zijn leuk, maar als ze zo bizar gewelddadig worden is er niets lolligs meer aan en lijkt het meer op een bad trip. Ik probeerde niet eens meer te slapen maar lag gewoon te liggen en na te denken. Ik zag erg op tegen de werkdag. Met zo weinig energie ben ik zo prikkelbaar en gevoelig. Na lang wikken en wegen besloot ik verlof op te nemen. Ik zag mezelf echt niet 9 uur op het kantoor zitten. Toen dat besluit genomen was, voelde ik me iets relaxen. Toch heb ik niet echt meer geslapen. Van 8 tot 10 heb ik wel iets geslapen, maar de visioenen/dromen werden alleen maar gekker.

Vanwege deze bizarre nacht ben ik wel extra gaan nadenken over de oorzaak van het slaapprobleem. Het komt niet uit de lucht vallen, al ben ik altijd een heel slechte slaper geweest. Al van kinds af aan slaap ik licht en sinds mijn pubertijd duurt het lang voor ik inslaap (een uur is eerder regel dan uitzondering). Ook slaap ik eigenlijk zelden 8 uur achter elkaar, ik word altijd wel een keer wakker.

Mijn moeder en Misha belden me om erover te praten en hun visie heeft toch wel iets in me wakker geschud (hiiiii wat een woordspeling). Ik moet toch de conclusie trekken dat het slaapprobleem gerelateerd is aan mijn werk. Zonder te veel op de details in te gaan: het gaat momenteel niet echt vloeiend bij het bedrijf waar ik werk. Er heerst een soort moedeloosheid onder mij en mijn collega's. Ik zit momenteel bij het testteam, waarbij het de bedoeling is dat je systemen en producten test. Je bent daarbij veel bezig in Excel, je rekent dingen na, voert producten in. Het werk an sich vind ik best prima, de nerdheid in me kan losgaan, je kan je eigen gang gaan en je moet je knar echt wel gebruiken. Helaas zijn de systemen gewoonweg verre van optimaal. Als ik op een product invoer en op volgende klik moet ik soms gerust vijf minuten wachten voor ik op een volgend scherm ben. Dit heeft tot gevolg dat ik als een gek ga lopen multitasken en soms vijf dingen tegelijk doe. Aan het einde van de dag ben ik dan helemaal opgebrand! Teveel computerwerk, te snel. Ik kan ook ziekelijk snel heen en weer klikken in systemen, van die generatie ben ik. Mijn collega's van 10 jaar ouder zijn echt al een stuk trager met de computer, opvallend maar waar! Sinds drie weken zit ik bij het testteam, en sindsdien zijn de slaapproblemen ook zo'n beetje begonnen. Ik zit nu meer bovenop de veranderingen en zie dus ook waar het allemaal fout gaat. En je staat machteloos, je kan niets (kan hier
niet op in gaan, maar denk aan groot bedrijf = log orgaan). Dat frustreert me. Ik wil zo graag vooruit, het bedrijf helpen, hard werken. Maar het kan niet. Ik denk dat het me meer heeft geraakt dan ik aan mezelf wilde toegeven. Ook de eisen die ik aan mezelf stel zijn altijd torenhoog. Ik wil goedmaken dat ik tijdens mijn studie zo'n lanterfanteraar was en geef veel als ik op m'n werk ben. Zit in allerlei overlegclubjes, wil door iedereen aardig gevonden worden, dat soort dingen....En als het dan niet gaat zoals je wilt dan komt meneertje stress om de hoek kijken.

Nu ik het aan mezelf toegeef vallen er wel wat dingen op z'n plek. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe het morgen gaat. Ik spreek nu met mezelf af dat ik rustiger op mijn werk probeer te gaan zitten. Ik leg mij neer bij de traagheid van de systemen en ga niet meer als een idioot multitasken. Daarmee verspil ik zoveel energie. Multitasken is echt niet goed voor een mens. Hopelijk brengen deze gedachten me wat rust, rust die ik goed kan gebruiken!

Vandaag heb ik m'n bedje verschoond, het ruikt er weer lekker fris en toch kijk ik er met huiver naar. Gevaarlijk, ik weet het. Hoe meer je gaat denken 'oh ik kan toch niet slapen', hoe meer spanning je gaat voelen. Nou ja, we zullen wel zien. Een ding is zeker, ik ga nooit of te nimmer aan de slaappillen. Brr!!

Black Swan

Ik moet hierover schrijven. Het gevoel is té sterk, te bizar. Ik wist niet dat afschuw zo mooi en intens kon zijn.

Black Swan, wat een film.....

Christiaan en ik gingen eerst eten in het Louis Hartlooper Complex en aansluitend naar de film. Eerder op de dag heb ik ontzettend zwaar gesport, en m’n lichaam was in staat van vermoeidheid. Het eten lag zwaar op de maag en in de zaal was het warm.

Eerst was er nog niets aan de hand, in die zin dat de film wel mooi was, maar nog even op gang moest komen. Natalie Portman als de gefrustreerde prima donna, die eigenlijk nét niet goed genoeg is voor haar rol als de Witte Zwaan én de Zwarte Zwaan. Ze mist het passionele wat nodig is voor de Zwarte Zwaan. Ondertussen worstelt ze met zichzelf (haar lichaam, haar geestelijke kracht) en met haar moeder. Ze is eigenlijk nog een kind...

De psychische waanbeelden die ze krijgt zijn zo krachtig. Door het broeierige in de zaal voelde ik langzaam een misselijkheid opkomen in de tweede helft van de film. Ik had het idee dat ik ieder moment flauw kon vallen. Ik deed m’n vest uit en dat hielp een beetje. Een heel apart gevoel nam bezit van me...Ik voelde afschuw bij de beelden van de film (er zit aardig wat bloed en narigheid in de film) maar ik kon niet wegkijken. Ik werd er in meegezogen. Ik voelde wat de zwaan voelde. Bij de laatste scene werd ik gek.

De film was klaar en ik moest weg. Weg uit die zaal... frisse lucht! Al die emoties kolten door me heen, de afschuw, de bewondering, de fascinatie, de intensiteit. We liepen buiten een stuk door het park om even af te koelen. Dat hielp!

Of deze film nou door recensenten goed of slecht wordt bevonden, het zal me echt een worst zijn. Deze film raakte me, zo diep! Het is heel lang geleden dat een film dat gedaan heeft.

Zo....pfoe!