A Priori

Oma

2011-12-27T14:55:00.001+01:00

Oma

Als ik nu naar u kijk, weet ik niet meer wat ik zie.
Ooit was u een sterke vrouw, met een gezin, met levenslust, met dromen....
Nu zie ik een hoopje mens, van al deze voorgenoemde zaken ontdaan.
Bijna doorschijnend, in elkaar gedoken, een verwilderde blik in de ogen.
Oma, ik vind het eng om u zo te zien.
Het legt mijn onvermogen bloot.
Ik wil helpen, maar weet niet hoe.
U lijkt de wil te leven op te hebben gegeven.
Als ik vraag wat u wilt, heeft u maar een wens.....

Oma,

Als ik nu naar u kijk, wil ik weten wat er gebeurt in uw hoofd.
Het lijkt namelijk alsof u iedere seconde in een gevecht verkeerd.
Dit gevecht tekent zich af op uw gezicht.
Als u met uw hoge stemmetje zachtjes klaagt, kan ik u amper horen.
En ergens wil ik dat ook niet.
Oma, heel eerlijk gezegd wil ik u niet kennen zo!
Het liefst zet ik oogkleppen op, zwaai ik met een toverstokje en
POEF bent u weer de oude.
En zodra ik dat denk, voel ik mij een enorme egoïst.

Oma,

Het spijt me zo dat ik niet bij machte ben om u te helpen.
Ik weet niet of u mij gezien heeft terwijl ik u bezocht, maar ik hoop van wel.
Ik zag u zoals vroeger, kletsend, lachend, met dat licht in de ogen.
Wat er ook mag gebeuren, dat zal ik niet vergeten oma.
Evenmin zal ik die wanhopige blik vergeten die u in uw ogen had toen wij u weer verlieten,
De wijde wereld in.....

Idumaea

2011-04-22T22:58:00.001+02:00

"And am I born to die?
And lay this body down?
And as my trembling spirits fly
Into a world unknown

A land of deeper shade
Unpierced by human thought
The dreary region of the dead
Where all things are forgot

Soon as from earth I go
What will become of me?
Eternal happiness or woe
Must then my fortune be

Waked by the trumpet's sound
I from my grave shall rise
And see the Judge with glory crowned
And see the flaming skies"

One of my favorites.....

Bij de Canadese grens

2011-03-25T21:17:00.000+01:00

Het moest er toch een keer van komen. Heel de reis nog geen echte moeilijkheden of tegenslagen gehad, dat kon niet goed blijven gaan!

We reden in onze huurauto vrolijk richting Canada en wilden bij Port Huron de grens over. Het is niet alsof je van Nederland naar Duitsland gaat, er is nog een echte douane met heel streng kijkende mensen. We reden naar een hokje waar een hele dikke dame ons aankeek alsof ze ons voor geen cent vertrouwde. "Passports". Garry, die achter het stuur zat, gaf haar al onze paspoorten. We zijn een internationaal gezelschap: een Bulgaar, een Italiaanse, een Amerikaan en ik, de Nederlandse. De vrouw in het hokje vond het maar raar.
"Why are you coming to Canada".
-"We're going to a concert in London".
"What do you do?"
-"ehhh?
"What do you do!???" (almost yelling)
-"you mean, like in normal life?"

We vertelden haar waar we allemaal werkten. Blijkbaar vertrouwde ze het niet want we moesten naar de kant en ons laten checken. Ik vond het supergrappig, dit was me slechts een keer eerder overkomen en dat was ook toen ik naar Canada ging in 2006! Toen ben ik ook uitgebreid ondervraagd over wat ik kwam doen etcetera. Zo gek, het land zelf is prachtig en met aardige mensen, maar de douane is een bitch.

Gelukkig was er geen reden tot ongerustheid. De vrouw die ons daarna verder controleerde had humor en dat maakt alle verschil! Ze noemde ons meteen "the international group" en ze was een Bulgaarse. Ze zag Nik's paspoort en je zag haar ogen glimmen. Nik was erg verbaasd toen ze ineens in het Bulgaars tegen hem begon te praten. Ikzelf was daarna nog verbaasder toen ze tegen Paola in het Italiaans begon! "Do you also speak Dutch??", vroeg ik haar, maar dat was net iets te veel van het goede. Ze vroeg ons ook waar we heen gingen, wanneer we weer terug gingen. Ook wilde ze weten hoe we elkaar kenden en toen schoten we in de lach. Als we dat aan haar moesten uitleggen kon ze wel een uur van haar tijd vrijmaken! Nik loste het elegant op door te zeggen "through music!" en het is op zich nog waar ook.

We moesten even wachten omdat de douanebeambte ons ging checken. Geen idee wat ze dan doet, crimineel verleden opzoeken ofzo. We zijn allemaal brave burgers dus we wisten al wel dat het goed zou komen. "Would the international group over there please come to me", was het verlossende zinnetje na 10 minuten. We mochten gewoon de grens over en kregen stempels in ons paspoort.

Gelukkig maar!

In Canada is het nog volop winter en ijzig koud.

Het uitzicht vanuit het hotel is geweldig!

De reis naar Chicago

2011-03-25T21:01:00.000+01:00

Als ik iets anders had willen doen is het wel de manier waarop we naar Chicago zijn gereisd. Maar ja, dat is wijsheid achteraf....

Toen het Agalloch concert was afgelopen was het al bijna 1 uur 's nachts. We konden niet blijven hangen om te praten met de bandleden, maar moesten gelijk teruglopen naar het hotel. Dat was een wandeling van ongeveer 30 minuten. Daar pakten we snel onze spullen, checkten we uit en stapten naar buiten. Inmiddels regende het heel hard...

We liepen naar het metrostation in de stromende regen en moesten daar 20 minuten wachten op de trein naar 125th street. Daar gingen we naar buiten en moesten we in dat hondenweer wachten op de bus naar het vliegveld. Het was niet bepaald warm dus het was een lang half uur kan ik je zeggen!

Om 3 uur waren we op het vliegveld. Onze vlucht was om 6 uur. We zaten een uurtje op een bankje en ik viel zowaar in slaap in een heel ongemakkelijke houding. Daarna begon de grootste ellende. Dit vliegveld (La Guarda Airport) is echt blijven hangen in de jaren 80 ofzo. We moesten eerst in de rij staan om een papieren (!) boardingpass te halen en de bagage te wegen. Daarna moest je naar een of ander schimmig kamertje om je koffer af te geven, dat gaat niet eens automatisch daar. Ik hoopte maar dat ik m'n bagage nog terug zou zien....Toen in de rij voor de verplicht veiligheidscontrole-meuk. Schoenen uit, alles dumpen en langs chagerijnige beambten gaan. Het was inmiddels al 5 uur, al dat wachten....brrr

We konden nog heel even zitten en het boarden begon om half 6. Ik was al lang blij dat ik in het vliegtuig zat en viel meteen in slaap. Ik hoorde later dat het vliegtuig nog een uur stil heeft gestaan en pas rond half 7, 7 uur vertrok. Ik werd wakker van een enorme turbulentie (schrok me kapot) maar gelukkig landden we veilig.

Het avontuur was nog niet voorbij, want we moesten in Chicago nog onze bagage zien terug te vinden en het was niet helemaal duidelijk op welke band we moesten kijken. Uiteindlijk vonden we de juiste plaats en godzijdank was m'n koffer goed aangekomen. We namen een metro naar het centrum van Chicago en daar moesten we een stuk lopen om bij het treinstation te komen. Toen zaten we anderhalf uur in de trein op weg naar Nik's broer, die in een buitenwijk woont. Het is amper Chicago meer te noemen. We kwamen uiteindelijk om 12 uur daar aan, dus we zijn 11 uur onderweg geweest na de show! Jeetje mina, ik was gesloopt!

En toch was ik van ons vieren nog het fitst, want ik had nog enkele uurtjes slaap weten te pakken tussendoor. Ik ben dus wakker gebleven gedurende de dag en om 8:30 lag ik al op bed! Heerlijk geslapen die nacht!

In een andere post meer over het verblijf bij de broer van Nik. Kort gezegd: het is een hele gastvrije familie en de drie kinderen die ze hebben zijn zo lief!

Agalloch in New York

2011-03-23T23:29:00.000+01:00

Het Agalloch concert in New York was in de leukste wijk, Greenwich Village, in een kleine venue met de uiterst curieuze naam Le Poisson Rouge. We liepen er om half 5 al heen want we moesten onze geserveerde kaartjes ophalen. Het zit namelijk zo: als je op een Amerikaanse website kaartjes besteld voor een concert, kun je als buitenlander niet voor de optie e-ticket kiezen. Naar de redenen daarvan kan ik alleen maar gissen, want wat zou er nou makkelijker zijn dan een emailtje met daarbij het ticket in een bijlage?? Goedkoop, en hoef je niet in de rij te staan om kaartjes op te halen. Gelukkig hadden ze een hele elegante oplossing bedacht. Bij de rij buiten liepen drie gozers rond met een lijst waarop alle reserveringen stonden. Je hoefde alleen maar even je naam te zeggen, kreeg een stempel en een bandje zodat je drank kon halen (21+ hier he) en je kon vrolijk naar binnen wandelen. Optimaal!

We waren als een van de eersten. Garry, Nik en ik kochten de speciale boxset met het nieuwste album, ansichtkaarten met het artwork en een 7" lp (die ik dus helaas niet af kan spelen). Die willen we nog laten signeren door de bandleden.

Het beloofde een lange avond te worden, met vier bands op het programma! De eerste die de avond mocht aftrappen was Aerial Ruin. Geen idee wat het was, maar het bleek een soloperformance te zijn van een gast met een gitaar. Lieflijke folkliedjes wisselden elkaar af. Een beetje een 'huh?-moment', want dat was wel het laatste dat ik verwacht had. Ik liep even rond tussen de mensen, want de muziek hield niet de aandacht vast.

Na een poosje zag ik John en hij herkende Nik en mij gelijk. Een wam weerzien volgde, met knuffels en wat aardige woorden. Hij vond het heel tof dat we helemaal naar de VS zijn gekomen voor de band. Vlak daarna kwam Don ook even kijken en gedag zeggen. Jason en Aesop waren nog nergens te zien. Ik vroeg John waar Jason was en hij wist het ook niet; 'he just dissapears!'.

De volgende act was een grote aanrader volgens John. Hun merchandise-gast en chauffeur is Daniel Menche, in New York een lokale noise/ambient held (blijkbaar). Het optreden, dat krap 30 minuten duurde, was inderdaad unlike anything I've ever seen!. Hij had een tafeltje met allerhande electronica en maakte met een stok, die een microfoon (sort of) bleek te zijn, rare keelgeluiden die hij met z'n electronica omzette in uitgesponnen soundscapes. Ik stond met open mond te kijken. Of ik het nou mooi vond....dat weet ik niet, maar bijzonder was het zeker. Die gast gaf alles, maakte de gekste geluiden en het dreunde als een malle. Thank god for earplugs...

Worm Ouroboros, de volgende act, was niet aan mij besteed. Aesop drumt in die band, en twee dames op gitaar doen de rest. Er zitten wat Neurosis achtige riffs in, maar dan valt het stil en zingen de twee dames op een soort feërieke manier....hun stemmen waren echter niet echt sterk of toonvast. Ik vond het nogal saai. Neurosis riffs, graag, kattengejank, nee dank u vriendelijk.

Om 11 uur was het eindelijk Agalloch's beurt! Ze hadden wat problemen met de setup (gebeurt vaak!). Jason's mixpedaal was kaduuk dus er moest even ergens een andere vandaan getoverd worden. De intro van het nieuwste album klonk en de band kwam op. Ze begonnen met Into the Painted Grey, een hard begin. Als grootste fan van de band (alle tours meegemaakt sinds 2006) moet ik toch opmerken dat de band live erg gegroeid is. Een song als deze hadden ze een paar jaar geleden echt niet live kunnen spelen. Een drummer als Aesop is onontbeerlijk, hij houdt er een stevig tempo in. Je merkt wel dat Don een betere gitarist is dan John, maar dat geeft niet. Hij heeft ook de meeste solo's en belangrijke partijen. John moet natuurlijk ook de vocalen verzorgen, dus heeft een extra moeilijkheid erbij. Mijn favoriete song van de avond was wel Ghosts of Midwinter. Ik houd van het progsfeertje in dat nummer, met tegelijk dat typische Agalloch geluid dat ik bij geen enkele andere band terughoor.

Ik was blij dat ze Falling Snow speelden en Limbs. Ook een enkel oud werk werd nog gespeeld: Of Stone Wind and Pillor. Als toegift was er Dead Winter Days en In The Shadow of Our Pale Compagnion. Het was een geweldig optreden! Helaas moesten we meteen weg om onze reis naar Chicago te beginnen. Dat was balen, want Jason en John zeiden tegen me 'we komen er zo aan' en ik kon niet eens gedag meer zeggen. Nog wel even Aseop de hand kunnen schudden want die had ik voor de show nog niet begroet. Na de show in Canada kunnen we wel blijven om te kletsen en een biertje te drinken gelukkig!

De reis naar Chicago is een heel verhaal apart.....

MoMa

2011-03-21T01:43:00.000+01:00

Upon entering the 5th floor of the Museum of Modern Art your senses get overloaded. The first room alone holds so many masterpieces you just don't know where to look!

Vincent Van Gogh's Starry Sky certainly was the biggest eyecatcher in the room and with reason!
I liked that painting so much, I couldn't look away. The cypresses on the foreground,the curly painted sky, the luminated stars and moon, the pronounced houses and church....the whole painting breathes passion and, for some reason, secrecy. A night scene always has a certain atmosphere: private, quiet....I can't quite put it into words.

The other highlights for me were the works of Jackson Pollock. Especially the ones in which he used the drip-technique are fascinating to see in real life. There is so much to see up close to the painting which doesn't come across on a picture in a book. I tried to make some photographs of the thick layers of paint so you have an idea of how much texture the paintings have:

Notice there is actually a button in there! Why? No idea!

These Pollock paintings really come to life when viewed up close. And however simple and seemingly random they look, I don't think I could reproduce anything like it. There's more thought and feeling behind it than you can guess from first glance.

These were 2 highlights from Moma, there was so much more to see! Rousseau, Mattisse, Picasso, Kandinsky! My goodness....I'll have to write about that another time, the internet in the hotel is too slow to upload all my pictures.

I do LOVE my new camera though, it's so easy to take great photo's it's almost unbelievable!

El Greco

2011-03-20T03:29:00.001+01:00

This is going to be a very short post, but while I was in the Metropolitan today I had an unexpected discovery. Despite all the Rembrandt's, Van Gogh's, Goya's, you name it....the painting that made the most lasting impression on me was the following one:

Toledo, from El Greco. I remember reading about it for art class and seeing it printed in Gombrich's book. I thought it looked odd and didn't like it. In real however, it struck me as beautiful and haunting at the same time. I couldn't stop looking at it. The sky.....that sky!!! The colours are so amazing!! The whole scene is so amazing, so gloomy!

The other painting I liked the most was this one, by Goya:

Manuel Osorio de Zuniga

Ahhh, there's so much to write about and not so much free time! There is lots more to write about this museum for sure. I need pictures with that though and it's a daunting task to sort and work through my photo's on this netbook....The slow wifi isn't helping either...

China Town

2011-03-20T03:11:00.002+01:00

Toen bekend werd dat de reis naar de VS door zou gaan en zou beginnen in New York was het natuurlijk zaak om een leuk en degelijk hotel te zoeken. Paola had de tegenwoordigheid van geest om op zoek te gaan naar hotels die in de buurt liggen van de zaal waar Agalloch gaat optreden. Zij vond een Best Western hotel aan Grand Street, midden in China Town.

Ik heb meestal niet zo'n gevoel bij etnische buurten in steden en moest nog maar eens zien of het wel wat zou zijn. Een voorproefje op Google Streetview maakte nog niet echt iets bij me los. Maar toen Garry en ik met de taxi richting ons hotel reden en in de wijk aankwamen moest ik wel glimlachen. China Town bruist! Het zit er barstensvol kleine winkeltjes die een keur aan waar verkopen. Natuurlijk barst het er van de vishandels, groente- en fruitwinkels, bakkerijen, massage-salons en accupunctuurzaken. Ook zijn er etablissementen waarvan ik geen idee heb wat het zijn omdat er niets tastbaars wordt verkocht en je Chinees moet kunnen begrijpen om uit te vogelen waar men in handelt. En ondanks dat er vijf vishandels naast elkaar zitten, is het bij elke van de zaakjes een drukte van belang! Men schreeuwt vrolijk in het Chinees naar elkaar, kruiers rijden karren met vis af en aan en de stank is niet te harden. Het fruit in de winkeltjes ziet er goed uit en van meer dan de helft weet ik niet wat het is. Vage grote ei-vormige dingen met stekels (durian, geloof ik) zien er wel spannend uit om eens te kopen en te proberen.

Ons hotel ligt in een van de leukste straten van China Town. Heel druk, maar zoveel van die leuke winkeltjes! Tegenover het hotel zit een bakkerij die heerlijke, doch ongezonde, broodjes verkoopt. Vandaag had ik een wit melkbroodje met kokosvulling. Jammie!

Op onze eerste avond hebben Garry en ik bij toeval ook gelijk het beste Cantonese restaurant in de wijk ontdekt. Het zit er vol met locals (altijd een goed teken) en de keuze is reuze. Ook voor vega's is er genoeg lekkers. Vandaag aten we er met z'n vieren. Je krijgt gratis potten thee bij het eten, zoveel je wilt. Nik had honger en bestelde gewoon twee gerechten die hij bovenop elkaar gooide. Ik heb er een hilarische foto van, die zal ik later uploaden. Na het eten krijg je sinaasappelpartjes en een fortune cookie. Mijn koekje had zelfs twee kaartjes, met allebei een positieve boodschap! Ik word op een gezonde manier oud volgens briefje 1 en volgens briefje 2 sta ik de komende tijd vrolijk en positief in het leven. Prima!

Het oordeel over het hotel en de wijk is tot dusver zeer positief. Alleen het ontbijt zou wel iets beter mogen, die smerige donuts en wafels zijn zo vroeg op de morgen aan mij niet besteed.

The outline of the trip

2011-03-14T18:11:00.000+01:00

Only four days remain....and then I'll board a plane headed for the United States! It's kind of crazy how fast time goes. The trip was only booked in January! Seems ages ago and yet it also seems a very short while ago. The anticipation is slowly building. I picked up a suitcase from my parents house on Sunday. It's still empty, but won't be for long. I'm going to start packing tomorrow already, so that I won't have to stress about it too much on Thursday. I'm very bad at packing, it can easily take hours....and then I'll probably still forget stuff.

For those of you who are interested: I'll fly on Friday 10:25 am and will arrive about 2 pm local time (8 pm for ya Dutchies). I'll meet Garry at JFK Airport and hopefully I won't get too much shit at customs. We'll either take a cab or use the train/subway to get to the hotel. Hopefully between 5 and 6 pm we'll arrive there. Depending on how tired we are I guess we'll go and grab a bite and walk around. Then in the next days I really want to see the MoMa, the Metropolitan, Guggenheim, Central Park, Ground Zero, Soho, shops...and I just want to wander around with my camera and take lots of pictures! Christiaan is so kind to let me borrow his netbook, so you'll probably see lots of updates from me (yay for free wifi everywhere these days).

I really wonder if I can manage my healthy eating habits in New York. I'm really curious about the American diet, and if it is really as crazy as people tell me. I also wonder how life is for a vegetarian over there. I'm really into visiting supermarkets in foreign countries and the supermarkets in Canada were great! They had so much vegetarian/vegan stuff. The soy milk was beyond wonderful, it was heavenly! I hope to grab the same brand in the US (So Good Soymilk).

On the 23rd of March we'll fly to Chicago early in the morning (6 am local time, ouch). We'll spend some time with Nik and Paola's family and rent a car to go to London (Canada). At this point of the trip I'm really hoping to see some nice nature and landscape.

On the 27th we'll be back in Chicago and spend some more days there. The first skyscrapers were built in Chicago, so I really would like to go on a architectural tour. Chicago also has a great museum: The Chicago Art Institute.

Time will probably fly.....and on March the 31st I'll already be back in NL. Who's coming to pick me up at Schiphol? ;-)

Concert Venues

2011-03-07T20:10:00.001+01:00

Ever since I started to go to classical performances, my wish has been to visit the greatest venues in the world. In my own country, we have the Concertgebouw of course, with its sublime accustics. The Concertgebouw is one of my favorite buildings. Whenever I go there, I'm always delighted just to see the building. I'm not much into architecture, but the building breaths history to me. Going inside feels like entering a world of decadence. I can only imagine how the aristocratic people used to wander around in the building; it's funny to think about that.

Last year I had the pleasure to see the Berliner Philharmoniker in their own venue. That venue is wunderbar, to say the least. You can take a virtuel tour here to see what I mean.

I guess you either love it or hate it. I didn't really like the building that much, but the accustics were great! The main hall is much bigger than the Concertgebouw. I only had the cheapest ticket, which meant that I had to stand way back on a balcony but you could hear everything perfectly still. After the break I went to sit on the balcony straight behind the orchestra so I could spy on the clarinet players.

Now that I'm going to New York, it's time to fulfil another wish. I'm going to a concert in Carnegie Hall! I'm so excited about that....The program that night (21st of March) consists of Richard Strauss' Vier Letzte Lieder (one of my favorites) and Prokofiev's 5th symphony (don't know that one). Garry and I have tickets on one of the upper balcony's, which is going to be interesting to say the least, because I'm afraid of heights. The most striking thing about the biggest hall in Carnegie is that it's very heigh instead of deep. I'll just have to face my fears....

Als je bed je vijand wordt

2011-02-17T21:57:00.000+01:00

Je kan zoveel leuke dingen doen in bed. Slapen is één van die leuke activiteiten, over de andere mogelijkheden ga ik even niet uitwijden ;-)

Helaas gaat het slapen de laatste twee weken nogal slecht. Met een beetje geluk haalde ik de 4 - 5 uur, maar meer zal het zeker niet zijn geweest. En waarom? Sinds vandaag heb ik wel zo'n beetje een idee, maar eerst wist ik het echt niet. Ik werk, dus een fatsoenlijk ritme zit er wel in. Kwart voor 11 lig ik meestal in bed en de wekker gaat om kwart voor 7. Precies 8 uurtjes slaaptijd, perfect toch? Verder nuttig ik doordeweeks vrijwel geen alcohol en zeker niet vlak voor ik naar bed ga. Ook snoep ik na het avondeten niet meer en zit ik niet fanatiek te gamen. Sterker nog, meestal ben ik erg saai en zit ik een beetje muziek te luisteren en wat te chatten met mensen. Voor ik naar bed ga lees ik in een boek.

Ik kreeg van mensen natuurlijk bakken met goedbedoelde tips: drink thee, warme melk, neem een drupje valeriaan, doe yoga, meditatie, ontspanningsoefeningen. Yoga doe ik al, thee drink ik niet want dan moet ik gegarandeerd 's nachts pissen en tja, ontspanningsoefeningen zijn vaak makkelijker als je door iemand begeleid wordt.

Ik weet ook niet precies wat het probleem is. Ik lig in bed, voel me langzaam wegdommelen en dan ineens "PLOP" blijf ik wakker balacerend op het randje tussen slapen en waken. Dat levert ook hele grappig hallucinaties op kan ik je vertellen. Je treedt een soort wereld binnen waarin eeuwigheid heerst.

Afgelopen nacht had ik een dieptepunt. Ik was moe, wilde zo graag slapen en het gebeurde gewoon niet. De wekker stond op 6:45 dus ik werd steeds wanhopiger. De uren tikte weg, ik zweette me kapot en had de meest gekke visioenen. In eentje werd ik met een kussen vermoord door een collega, maar uiteindelijk wist ik mezelf te bevrijden en sloeg ik haar hersens in. Toen was ik het beu. Visioenen zijn leuk, maar als ze zo bizar gewelddadig worden is er niets lolligs meer aan en lijkt het meer op een bad trip. Ik probeerde niet eens meer te slapen maar lag gewoon te liggen en na te denken. Ik zag erg op tegen de werkdag. Met zo weinig energie ben ik zo prikkelbaar en gevoelig. Na lang wikken en wegen besloot ik verlof op te nemen. Ik zag mezelf echt niet 9 uur op het kantoor zitten. Toen dat besluit genomen was, voelde ik me iets relaxen. Toch heb ik niet echt meer geslapen. Van 8 tot 10 heb ik wel iets geslapen, maar de visioenen/dromen werden alleen maar gekker.

Vanwege deze bizarre nacht ben ik wel extra gaan nadenken over de oorzaak van het slaapprobleem. Het komt niet uit de lucht vallen, al ben ik altijd een heel slechte slaper geweest. Al van kinds af aan slaap ik licht en sinds mijn pubertijd duurt het lang voor ik inslaap (een uur is eerder regel dan uitzondering). Ook slaap ik eigenlijk zelden 8 uur achter elkaar, ik word altijd wel een keer wakker.

Mijn moeder en Misha belden me om erover te praten en hun visie heeft toch wel iets in me wakker geschud (hiiiii wat een woordspeling). Ik moet toch de conclusie trekken dat het slaapprobleem gerelateerd is aan mijn werk. Zonder te veel op de details in te gaan: het gaat momenteel niet echt vloeiend bij het bedrijf waar ik werk. Er heerst een soort moedeloosheid onder mij en mijn collega's. Ik zit momenteel bij het testteam, waarbij het de bedoeling is dat je systemen en producten test. Je bent daarbij veel bezig in Excel, je rekent dingen na, voert producten in. Het werk an sich vind ik best prima, de nerdheid in me kan losgaan, je kan je eigen gang gaan en je moet je knar echt wel gebruiken. Helaas zijn de systemen gewoonweg verre van optimaal. Als ik op een product invoer en op volgende klik moet ik soms gerust vijf minuten wachten voor ik op een volgend scherm ben. Dit heeft tot gevolg dat ik als een gek ga lopen multitasken en soms vijf dingen tegelijk doe. Aan het einde van de dag ben ik dan helemaal opgebrand! Teveel computerwerk, te snel. Ik kan ook ziekelijk snel heen en weer klikken in systemen, van die generatie ben ik. Mijn collega's van 10 jaar ouder zijn echt al een stuk trager met de computer, opvallend maar waar! Sinds drie weken zit ik bij het testteam, en sindsdien zijn de slaapproblemen ook zo'n beetje begonnen. Ik zit nu meer bovenop de veranderingen en zie dus ook waar het allemaal fout gaat. En je staat machteloos, je kan niets (kan hier
niet op in gaan, maar denk aan groot bedrijf = log orgaan). Dat frustreert me. Ik wil zo graag vooruit, het bedrijf helpen, hard werken. Maar het kan niet. Ik denk dat het me meer heeft geraakt dan ik aan mezelf wilde toegeven. Ook de eisen die ik aan mezelf stel zijn altijd torenhoog. Ik wil goedmaken dat ik tijdens mijn studie zo'n lanterfanteraar was en geef veel als ik op m'n werk ben. Zit in allerlei overlegclubjes, wil door iedereen aardig gevonden worden, dat soort dingen....En als het dan niet gaat zoals je wilt dan komt meneertje stress om de hoek kijken.

Nu ik het aan mezelf toegeef vallen er wel wat dingen op z'n plek. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe het morgen gaat. Ik spreek nu met mezelf af dat ik rustiger op mijn werk probeer te gaan zitten. Ik leg mij neer bij de traagheid van de systemen en ga niet meer als een idioot multitasken. Daarmee verspil ik zoveel energie. Multitasken is echt niet goed voor een mens. Hopelijk brengen deze gedachten me wat rust, rust die ik goed kan gebruiken!

Vandaag heb ik m'n bedje verschoond, het ruikt er weer lekker fris en toch kijk ik er met huiver naar. Gevaarlijk, ik weet het. Hoe meer je gaat denken 'oh ik kan toch niet slapen', hoe meer spanning je gaat voelen. Nou ja, we zullen wel zien. Een ding is zeker, ik ga nooit of te nimmer aan de slaappillen. Brr!!

Black Swan

2011-02-13T23:30:00.002+01:00

Ik moet hierover schrijven. Het gevoel is té sterk, te bizar. Ik wist niet dat afschuw zo mooi en intens kon zijn.

Black Swan, wat een film.....

Christiaan en ik gingen eerst eten in het Louis Hartlooper Complex en aansluitend naar de film. Eerder op de dag heb ik ontzettend zwaar gesport, en m’n lichaam was in staat van vermoeidheid. Het eten lag zwaar op de maag en in de zaal was het warm.

Eerst was er nog niets aan de hand, in die zin dat de film wel mooi was, maar nog even op gang moest komen. Natalie Portman als de gefrustreerde prima donna, die eigenlijk nét niet goed genoeg is voor haar rol als de Witte Zwaan én de Zwarte Zwaan. Ze mist het passionele wat nodig is voor de Zwarte Zwaan. Ondertussen worstelt ze met zichzelf (haar lichaam, haar geestelijke kracht) en met haar moeder. Ze is eigenlijk nog een kind...

De psychische waanbeelden die ze krijgt zijn zo krachtig. Door het broeierige in de zaal voelde ik langzaam een misselijkheid opkomen in de tweede helft van de film. Ik had het idee dat ik ieder moment flauw kon vallen. Ik deed m’n vest uit en dat hielp een beetje. Een heel apart gevoel nam bezit van me...Ik voelde afschuw bij de beelden van de film (er zit aardig wat bloed en narigheid in de film) maar ik kon niet wegkijken. Ik werd er in meegezogen. Ik voelde wat de zwaan voelde. Bij de laatste scene werd ik gek.

De film was klaar en ik moest weg. Weg uit die zaal... frisse lucht! Al die emoties kolten door me heen, de afschuw, de bewondering, de fascinatie, de intensiteit. We liepen buiten een stuk door het park om even af te koelen. Dat hielp!

Of deze film nou door recensenten goed of slecht wordt bevonden, het zal me echt een worst zijn. Deze film raakte me, zo diep! Het is heel lang geleden dat een film dat gedaan heeft.

Zo....pfoe!

The States

2011-02-09T16:24:00.001+01:00

Dear friends!

Now that my boss has approved my request for taking a vacation it is time to officially reveal the BIG PLAN. I’m going to the States from March the 18th until the 31st!! Sometimes I still have to pinch myself and say ‘this is really going to happen!’ For quite awhile I thought the whole trip wouldn’t happen, because Agalloch’s tour still wasn’t certain in January. I shook off the hope and was actually at peace with the idea that nothing was going to happen. Until one mail from Milla changed everything. The tour IS going to happen and she still wanted to go. Well, all of a sudden I was overcome with a feeling of enthusiasm. I still wanted to go. I have work, so financially it wouldn’t be a problem and I started to look around for flights. To my big surprise, a return ticket to the States is only 400 euro’s at the moment. Much cheaper than I thought!

A little background information for those of you who are wondering ‘Why do you want to go to the States in March? What is Agalloch?’. It has been almost 6 years ago since I got to know Agalloch’s music. I am hooked ever since! When they came to the Netherlands in 2006 I went to all their shows and met them. They’re such nice people, very open, sweet… just great! The next year the band gave a gig in Belgium, to which I went as well. And there I met two other great people, by a complete coincidence (I love how chance plays a big role in life sometimes). Those two great people, Nik and Paola, came all the way from London to see the band. I gave them a lift to their hotel and we stayed in touch. Misha and I went to London in summer 2009 and in 2010 I went to Romania with Nik and Paola to see Agalloch’s shows there. It was such a great trip and the band asked us to come to the States for their spring 2011 tour. The three of us made a vow (somewhat) to really go for it and I’ve been thinking about the trip ever since! Now that it is really going to happen and quite soon you can imagine I’m quite excited!

The plan is as follows: I’m flying to New York on the 18th (a day before Nik and Paola), arriving at about 2 in the afternoon. Depending how much shit I’ll be getting at the airport (that was a disaster upon arrival in Canada!!) I’m hoping I can check in my hotel at the beginning of the evening. We’ll be staying in a Best Western Hotel in China Town/Little Italy. It’s a pretty nice and expensive hotel, but we don’t mind the extra costs. On the 22nd, the Agalloch gig will take place in New York so we’ll have a couple of days to explore the city. I’ve never been to New York before, so I’m quite busy deciding what I really want to see and what can be skipped. I’m going the skip the Statue of Liberty for sure…For now, I only know that I really want to see the MoMa, Guggenheim and Ground Zero. The rest is still unsure, tips are welcome! Nik and Paola have been to New York before and have family living there, so I guess I’ll be doing some of the exploring on my own. That’s okay. Oh, I’m also going to wander around a complete day just for photography. Of course my camera is coming along with me…

Then after the Agalloch gig we’re going to spend the night at the airport, because early in the morning we are flying to Chicago. We don’t have to stay in a hotel, because Nik has family living there. That’s the reason why we don’t mind spending some extra bucks on a decent hotel in New York. In Chicago we’re going to rent a car to drive to Canada for the gig in London there. We’ll be spending a couple of days on the road and in Canada, and I can’t wait to see my favourite country again. I fell in love with Canada when I spent a month there back in 2006. Then we’ll drive back to Chicago for the final gig on the 27th and we’ll have the remaining days to explore that city.

Ah, it’s really happening and I can’t wait! Travelling is so much fun, especially with people you love. I believe the gigs will be a special experience as always!

You can look forward to lots of photo’s, spam posts on Facebook about how awesome the trip is and posts on this blog. I’ll be posting updates for those of you who are interested, so keep an eye on this blog if you are!

Wie wat bewaart...die komt om in de troep

2011-01-30T17:24:00.000+01:00

Ik heb nog de luxe dat ik over een kamer beschik in het ouderlijk huis, al begint die wel steeds minder mijn terrein te worden. Langzaam komen er spullen van pa, ma en m'n zusje te staan. Het ergste vind ik nog dat er een crosstrainer midden in de kamer staat, die ook nog eens nooit gebruikt wordt. M'n oude kamertje is niet zo groot, dat ding neemt dus effectief heel veel ruimte in beslag. De andere spullen kunnen me niet zoveel schelen...M'n moeder wil zo langzamerhand wel eens dat de rommel die er van mij nog ligt uitgezocht wordt.

Een paar maanden geleden moest ik dus door al het papierwerk dat onder het bed lag heen ploegen. Dat leverde, zoals altijd bij schoonmaakacties, veel onverwacht plezier op. Ik vond heel veel bladmuziek van KNA en ook zelfgeschreven brouwsels. Veel tijdschriften die ik vroeger las, veel schriftjes die ik vol heb geschreven. Het leukste vind ik wel de onverwachte herinneringen die daarbij omhoog komen. Bij de stukjes die je ooit geschreven hebt, en die je toen heel erg serieus en heftig vond, moet je nu een beetje grinniken. Oude agenda's waren soms wel pijnlijk. Ik documenteer best veel in mijn leven en soms kan ik nog droevig worden als ik bepaalde dingen onder ogen kom. Zo zag ik in een agenda uit 2005 heel trots staan "drie jaar verkering". Auw. Die herinneringen wil ik liever niet over me heen laten spoelen, maar die komen dan toch. Je kan ze niet tegenhouden. Nee, doe dan maar de muziekherinneringen. Om oude Partituurtjes moet ik altijd heel hard lachen. Zo las ik een stukje wat ik heb geschreven naar aanleiding van een bandjesavond van een van de toenmalige orkestleden, in 2006 was het geloof ik. We zijn toen gaan kijken met een hoop mensen van de jeugd en we hadden de grootste lol. Als ik het dan teruglees komt die herinnering ook weer naar boven.

Vanmiddag moest ik van m'n moeder de rommel bij m'n oude stereo installatie opruimen. Daar lagen een hoop cassettebandjes! Geweldig, allemaal meuk die ik vroeger zelf heb opgenomen. Deels vanaf de radio, deels door zelfs met een microfoon bij de speaker van de radio te liggen (kutkwaliteit, dat kan ik je zeggen). Ook vond ik een hele bende oude cd's, met vage opschriften als 'mijn favorieten'. Ik had toen blijkbaar niet de tegenwoordigheid van geest om er een datum of iets dergelijks op te zetten, dus wanneer het mijn favorieten waren? Ik kan er slechts naar gissen. Ook vond ik een cd met 'foto's kna feest'. Welk feest?? No idea. Ik heb de foto's net even bekeken en het was in de Schildkamp zo te zien. En we aten stamppot. De foto's zien er heel melig uit, maar de herinnering is helaas vervlogen. Dat kan natuurlijk ook. Je kan niet alles onthouden!

De mooiste vondst van vanmiddag was m'n oude walkman. Heel lang voor gespaard, ik geloof dat íe toen 180 gulden kostte. Ik vind hem nog steeds mooi! Een beetje vertwijfeld haalde ik de accu eruit. Die zat wat onder het stof. Even een uurtje in de oplader en maar hopen...Ik deed hem erin. Niks. Dood. Ik was al verdrietig. Maargoed, toch even eruit halen, flink blazen en even omdraaien en hoppa, hij deed het. Nu kon ik al m'n oude bandjes gaan terugluisteren. Op sommige bandjes hoor ik mezelf als 1 jarige een heel boekje opdreunen. Schattig toch om een keer terug te horen...Op 6 jarige leeftijd zat ik blijkbaar op een leeftijd dat ik van vieze woorden hield, aan de bandjes te horen...(tien minuten lang hoor je mij en een vriendje 'piemel' schreeuwen..en maar lachen...tja). Hier liet ik het maar even bij!

Ook vond ik nog een oude handdoek, die iemand voor mijn geboorte had geborduurd met een konijntje met mijn naam erop. Je kan er niets mee, en toch gooi je het ook niet weg.

Er ligt nog veel meer meuk op m'n kamer die ik moet uitzoeken. Het oude bureau moet nog en daarin liggen nog meer schriften en schrijfsels...tekeningen en weet ik het wat. Ik vrees dat ik die ook niet weg kan gooien. Wie wat bewaart die heeft wat, zo zegt men, maar komt uiteindelijk om in de troep!

Spoorwegmuseum

2011-01-30T10:34:00.000+01:00

Het zal toch wel een van de grootste musea van Utrecht zijn, maar ik kon me niet herinneren er ooit te zijn geweest: het Spoorwegmuseum. Daar moest toch een keer verandering in komen! Christiaan en ik wapperden met onze Museumjaarkaart (weer 13 euro bespaard) en gingen lekker treintjes kijken!

Christiaan was vroeger een enorme treinenfan. Ik iets minder, maar ik vind treinen wel fascinerend. Als ik op Utrecht CS ben vind ik het toch wel wat hebben, al die hectiek van aankomende en vertrekkende treinen.

Hier konden we ons natuurlijk vooral vergapen aan historische treinen. Wat een bakbeesten zaten ertussen zeg! Wielen even groot als jezelf, gigantische schoorstenen en kolenreservoirs. Prachtig!

Verder struikelde je natuurlijk ook over de kinderen, onvermijdelijk in een museum als dit. Blije kinderen, zeurende kinderen, huilende kinderen en nog erger: krijsende kinderen. Brrr...

Verder ben ik niet in zo'n schrijfbui, kijk dus vooral maar naar de foto's!

At Night

2011-01-22T12:48:00.001+01:00

Sometimes, all you can do is to wander in the night.

Why are we put on this earth? I wonder what my destiny is, for sometimes it seems very unclear to me.

Nieuwjaarsbijeenkomst Wegenbouw

2011-01-16T22:46:00.000+01:00

Ik keek al een tijdje reikhalzend uit naar de nieuwjaarsbijeenkomst van het Wegenbouworkest. Waarom? Omdat het altijd super gezellig en leuk is! Ik moest geduld hebben tot de 15e van de maand en het was al wat raar om mensen nog eens gelukkig nieuwjaar te zoenen. De maand is al half om! Dit keer had ik geluk dat de bijeenkomst, die altijd een dag duurt, lekker in de buurt was. We zaten namelijk in de Schilkamp in Asperen; een dorpje vlakbij Arkel.

Ik werd om 12 uur thuis in Utrecht opgehaald door Erwin en na een half uurtje waren we er al. Vanaf 12 uur was de ontvangst, maar wij wilden niet de eersten zijn. In Asperen stond het water erg hoog en ook op de parkeerplaats was het flink glibberen. In de Schildkamp aangekomen gingen we naar de zaal 'Onder de Sterren'. Op zich wel een mooie zaal, met een plafond vol met kleine lichtjes (de zogenaamde sterren). Het was er wel erg donker en ERG warm. En als ik zeg dat het warm is, dan is het ook echt warm. Meestal heb ik het overal erg koud namelijk...Tot kwart over 1 was het vooral praatjes maken met mensen. Ik ben iedereen netjes langsgegaan voor de nieuwjaarswensen. Een bakkie pleur ging er ook goed in en jeetje, wat een sterk bakkie was het! Als ik nog niet wakker was, dan nu wel.

Ik ging maar eens uitpakken. Aangezien mijn muziekstandaard naar de knoppen is had Evelyne voor mij een standaard meegenomen, heel lief! De aanhang werd meegenomen door een dame van de Schildkamp voor een potje bowlen en wat oud Hollandse spelletjes. Wij moesten aan de bak. Het programma was niet mis: Ross Roy, An American in Paris, Children of Sanchez, I've Got Rhythm, Puttin' on the Ritz, Mac Arthur Park, The Sabre Dance, El Camino Real en Glorious Victory. Als het u niets zegt geeft dat niets, het was alleen gewoon zwaar om te spelen. Wel heel leuk, overigens! We moesten even wennen aan de zaal waar we in speelden, het tempo had de neiging om wat te gaan slepen. Na een poosje ging ik even wat foto's maken, dat is wel leuk voor op de website. Ik stond ook een poosje achteraan bij het slagwerk; tering wat een herrie! Tijdens de Sabre Dance moest ik erg lachen om Jeroen en Ewout. Het ritme is nogal ostinaat dus ze trokken de meest gekke bekken tijdens het spelen om mij aan het lachen te krijgen. Dat lukte aardig. Erwin was tijdens dat nummer bezig om een RSI-arm te kweken met al die 32-sten op de tamboerijn. Respect!

Om half 4 stopten we met oefenen en kwam het publiek binnen voor het concertje. Tot mijn grote vreugde waren er ontzettend veel mensen van KNA in het publiek. Hartverwarmend vind ik dat! Zo leuk dat ze ook eens naar het Wegenbouworkest komen luisteren. Nou spelen er wel een aantal KNA'ers mee natuurlijk....Ik stelde de hoge opkomst in ieder geval erg op prijs. Sommige stukken zijn voor de KNA'ers al bekend: Ross Roy, Mac Arthur Park en Children of Sanchez. De zaal zat verder helemaal vol, ook met veel mensen die ik niet kende. Het bestuur had heel veel bouw en infra-relaties aangeschreven, dus ik hoop dat er van die kant ook wat mensen in de zaal zaten. Mijn ouders waren ook gekomen en zelfs mijn zusje was mee! Het is denk ik de enige keer dat ze makkelijk het Wegenbouworkest kon zien, dus ik was erg blij dat ze erbij was.

We beten het spits af met Ross Roy. Tijdens het oefenen ging dit nog wat rommelig, maar nu ging het een stuk beter. De klank in de klarinetten was goed; iedereen zat heerlijk te spelen. Vooraan zat een jongetje van een jaar of twee en die leek het erg leuk te vinden. Bij An American In Paris reageerde hij erg enthousiast op de toeters. Bij Children of Sanchez gaf Sjoerd een mooie solo weg. Hij zou nog net wat uitdagender en feller mogen spelen, maar het begin is er. We gaan dat stuk vast nog vaker uitvoeren. De nu volgende nummers konden mij persoonlijk gestolen worden. I've got rhythm en puttin' on the ritz zijn voor mij wat te oudbollig en nietszeggend. Goede werken voor op de beurs waar we 12 februari moeten spelen, dat wel. Mac Arthur Park kan ik zowat dromen maar verveelt me nog steeds niet. Bij de solo van Jan Teunissen liep het tempo helaas wat uit elkaar, heel zonde! Jan kan de solo zo mooi spelen....maar Jeroen zat of een klein beetje in z'n eigen wereldje of hij hoort het gewoon niet. Nu ik een keer achterin heb gestaan snap ik wel waaom het soms misgaat. Je hoort de klarinetten überhaupt niet. Zit ik me daarvoor nou het schompes te blazen....De Sabre Dance, een gouwe ouwe, werd keurig uitgevoerd met de trompetten en trombones in de hoofdrol. Een leuk nummer voor het publiek. Toen kwam mijn favoriete stuk ooit: El Camino Real. Alle remmen los in dit stuk en jezelf helemaal stukblazen. Ik had er nog hard op geoefend en het ging erg goed. Dit is wel een stuk waarin ik heel trots ben op de klank van het orkest. De klarinetgroep is solide, de hoorngroep klinkt zo mooi, de trompettne schmetteren zo lekker....zo kan ik nog wel even doorgaan. Tijdens het spelen van dat stuk voel ik me altijd gelukkig. De hobo-solo van Bert in het langzame deel was weer magnifiek. Genieten! Ik was daarna helemaal op en toen moesten we Glorious Victory er nog uitpersen. Mijn god, dat ging bijna niet meer, het kwam zo ongeveer uit m'n grote teen.

Na het concert ging Dick een biertje voor me halen, maar het duurde even voor ik het in handen had, want ik wilde eerst wat KNA'ers bedanken voor hun aanwezigheid. Rick, Ali, Peter, Mickey, Erna, Fred, Kees Duizer, Kees van Straaten, Dim, Ann, Dick Embregts, Jorrit...ik heb er zo veel gezien! Dick zei later dat het er 30 waren! Prachtig. Ik hoop dat ze allemaal genoten hebben (en volgens mij was dat ook zo).

Het eerste biertje na een concert smaakt altijd zo heerlijk! Ze schonken Grolsch dat was ook positief. Minder positief was mijn eigen domheid. Ik dronk er drie op een lege maag, had een broodje gegeten iets voor 12 uur en dat was het wel. Nog een banaantje, maar die was ook al lang verteerd. Na die drie bier had ik amper honger, maar ik moest wat eten. Aan onze tafel was het bere gezellig met Nicoline, Dirk, Wilbert, Peer, Evelyne en Dick. Ik maakte voor de man van Nicoline nog een, ehh, bijzondere stampot. Een kunstwerk bijna, zou ik zeggen. Er werd ook goed voor mij gezorgd: drie vegaburgers kreeg ik! Als toetje was er nog wat ijs. Heerlijk. Veel te snel was alles weer afgelopen. Erwin gooide m'n haar nog even door de war en we gingen eens op huis aan.

Thuisgekomen voelde ik al dat er iets niet goed zat in mijn maag. Ik lag om half 10 al op bed, maar om 1 uur werd ik wakker, kotsmisselijk. M'n arme maagje had nogal moeite met het bier. Dom ook, op een lege maag....Om 3 uur was ik het zat en zette nog een symphonie van Shostakovich op, een wazige ervaring. Vandaag heb ik me nog een beetje gek gevoeld. Veel eten ging er niet in tot in de middag ineens een ENORME honger op kwam zetten. Gelukkig had de moeder van Christiaan heerlijke pannekoeken gebakken...jammie!

Goed, dat even terzijde. Het was zo'n mooie dag zaterdag. Lieve mensen, mooie muziek...wat wll je nog meer??

Nu moet het dan toch echt gebeuren…

2011-01-04T17:17:00.007+01:00

Sinds 2008 roep ik al dat ik de halve marathon wil lopen. Dat sentiment kwam op na de ‘high’ die ik voelde direct nadat ik de de dam tot damloop had gerend. Het bleek namelijk erg gaaf en inspirerend te zijn om tussen duizenden mensen een lange afstand te rennen. Dat had ik zelf ook niet verwacht, maar zo was het. Het feit dat er veel publiek langs de weg staat om je aan te moedigen helpt natuurlijk, plus dat je het gevoel hebt dat je lichamelijk goed bezig bent.

Dus, logischerwijs was het volgende doel de halve marathon...en wie ooit de hele? Nou, die hele, daar begin ik al ernstig aan te twijfelen. Ik weet ook niet of het wel gezond is, zo lang rennen. Maar dat gevoel hebben sommige mensen misschien bij 21 km al. Ik moet zeggen dat ik het ook best spannend vind. Je weet niet wat er allemaal kan gebeuren. Je kan de man met de hamer tegenkomen, keihard op je muil gaan vlak voor de finish, of (the horror!) gedwongen worden te gaan wandelen omdat je het lichamelijk niet meer aan kunt. Blessures liggen uiteraard ook op de loer, maar met verstandig trainen hoop ik die in ieder geval te voorkomen. De damloop (16 km) heb ik met heel weinig training toch gedaan en dat ging prima, dus die 5 kilometer extra moet toch kunnen met een fatsoenlijke voorbereiding.

Op 2 januari heb ik me ingeschreven voor de halve marathon in Utrecht en 25 april moet het dan toch echt gebeuren. Gisteren en eergisteren heb ik dus al getraind, maar nog erg voorzichtig. Binnenkort ga ik een schema maken zodat er wat meer structuur in de training komt. Ik ga het proberen met drie keer per week hardlopen en één keer per week krachttraining in de fitness. Het gaat me niet om een snelle tijd, maar puur om het uitlopen. Ik wil genieten en na afloop trots kunnen zijn op de prestatie.

Een beetje aanmoediging is natuurlijk nooit weg, dus bij deze nodig ik jullie uit om op 25 april (tweede paasdag) te komen kijken in Utrecht!

2011

2011-01-01T18:05:00.003+01:00

Zoals zoveel anderen heb ik ook wat goede voornemens bedacht voor 2011. Niet in de zin van 'ik wil 5 kilo afvallen', want dat zijn geen leuke voornemens.

Het komende jaar wil ik me nog meer gaan richten op fotografie. Meer lezen over technieken, veel afkijken van de pro's en natuurlijk zelf veel aanrommelen. Een cursus zou ik ook wel graag willen, maar ik moet even kijken of dat financieel haalbaar is. Een écht goede camera is bijna in m'n bezit (nog eventjes geduld) en dan moet het echt gaan losbarsten. Zelf vind ik natuurfotografie het leukst. Er zit voorlopig ook nog genoeg uitdaging in het instellen van de camera, want dat is voor mij nu nog een bottleneck. Vandaag ging ik met Christiaan naar Soest om te wandelen en ik zat maar wat aan te rommelen met die witbalans, niet normaal. De foto's van het compact cameraatje zijn eigenlijk beter geworden dan die van m'n Nikon! Mijn nieuwe camera kan ook filmen in 1080p, maar ik heb geen idee hoe prettig het is om te filmen met een relatief zware dslr. De tijd zal het leren.

Soest

Verder wil ik ook graag meer tijd steken in het kijken van films. Dan niet de hollywoodfilms, maar de meer wazige films. Met hulp van Misha (de filmkenner) moet dat helemaal goed gaan komen! Bij films heb ik nu nog vaak het idee dat het tijdverspilling is, maar dat is een beetje onzin, want gamen doe ik ook en dat is net zo goed tijdsverspilling in harde zin. Films kunnen me erg raken, als ze de juiste sfeer weten neer te zetten en dat vind ik mooi. Neem bijvoorbeeld een film als The Fountain. Door de muziek en het mooie, rustige camerawerk straalt er zo'n rust en melancholie uit die film....prachtig! Ook houd ik erg van Scandinavische en Japanse films (al dan niet anime). Tips zijn dus zeer zeker welkom.

Verder natuuriijk de standaard voornemens: weer veel mooie muziek ontdekken en lekker veel boeken lezen. Natuurlijk wil ik ook weer naar een aantal concerten gaan, klassiek en metal. Er staan er al drie op de planning waar ik erg veel zin in heb (2 keer klassiek en het Roadburn festival).

Ik hoop ook op een mooi jaar met m'n orkesten. Ik wil in het bestuur gaan van KNA en heb daar erg veel zin in. Het zal niet altijd makkelijk zijn, maar ik wil mijn steentje bijdragen aan het welvaren van de vereniging. Bij de Wegenbouw hoop ik weer op een echte knaller qua concerten. Het concert in Sluiskil (2009 was dat alweer, jeetje, wat gaat de tijd snel!) was echt een topper qua niveau en programma en ik hoop dat we weer een keer zo'n concert kunnen geven. Het gevoel van saamhorigheid en samenspel in het orkest was die dag echt fantastisch!

Want uiteindelijk zijn dat voor mij toch wel de twee belangrijkste dingen in het leven: muziek en de mensen om wie ik geef. Ik hoop dus op een spetterend jaar met veel muziek en samenzijn met vrienden en familie!

Good stuff and bummers of 2010

2010-12-31T16:25:00.000+01:00

Now that the year is coming to an end, it is time for the usual ‘good stuff and bummers of 2010’! I like to look back on the year that has passed and reflect on the most important things that have happened. Also, I don’t want to forget which new music, movies, art etc. I have discovered.

Study and work

A lot of important things have happened this year, the most important being my graduation from the university. I enjoyed the last stage of my study the most, because I finally got to do ‘real work’ in the form of an internship. I liked my internship a lot: it was all about writing! For four months, I was completely immersed in the news. I read everything news-related on internet, followed half the world via Twitter and was active on social networks myself. It almost became an obsession. The first thing I did when I woke up was grabbing my phone to check the latest news on Twitter. It created a lot of unrest in my mind; there is only so much stuff a human being can keep up with. I consumed too much information, it made my head spin at times. It was fun to try, but in the long run it is not for me. As soon as I was done with the internship I dropped Twitter and started using my phone a lot less often. I’m only active on Facebook right now and that’s fine. I also don’t keep up with the news as much anymore, it takes too much time and most of the news is negative anyway. I still believe that later on in my working career writing has to play a big role, but I don’t think the journalism branch is for me. A real bummer was that I found a great job at a magazine about all things Apple, but I turned it down because of the travel time. Taking that job would have meant a 60 hour work week and a job is never worth that for me. Work is important and I think everyone (especially women) should be able to provide for themselves, but I don’t want to sacrifice everything. I love my friends, my orchestra’s, sports, reading and relaxing too much! Right now, I’m in a job that is not the greatest per se, but I earn a relatively good salary whilst I don’t feel that my work is taking over my life. It works for me…for now. I do value a good career and next year is definitely going to be important in that aspect, but as of now I am already learning a lot of things…about myself mostly. I used to think that a job should be your dreamjob, or else you shouldn’t do it. But now that I’m in a job that isn’t that dreamjob, I look at things differently. Work is what you make of it for the biggest part. My goal is to play an important role in my team, to stand out, to learn how the company works, to see opportunities. I think I am on my way to achieve that.

As for my study, I finished it, but alas I can’t be proud...It took me five years to finish a bachelor that should have cost me three. Taking four years would have been justifiable, but five…I can’t even justify it to myself let alone to the world. In retrospect I can say a lot of things about it: reasons, wisdom about myself I know have but back then didn’t….It’s all useless. People tell me to be proud of it: “you have finished it, haven’t you. Well then, be proud!”, but it doesn’t work that way. When I finally got the message that I could pick up my graduation paper, I felt nothing. Really. The only thing I maybe felt was relief. I sort of want to get my masters degree, but I dread my own laziness and procrastination when it comes to studying. I’d have to think damn well about it, and of course save money before I can actually do it.

Arts

My new year’s resolution for 2010 was to dive into the world of art. That certainly succeeded! I followed a course on the history of art where we had to read Gombrich. I also followed a course about classical music. I bought a museumcard, so I could visit museums for free. All in all: I learned a lot more about paintings, sculpture and the history behind it. I ‘understand’ art a lot more now. I can value it more as well. It was a great discovery, because at first I was only into music. Now that I dove into a world of art that I didn’t yet know, I feel my life has become richer in a way. The next project is going to be: movies. I haven’t seen a lot of the so called classics, but really want to. The thing with movies is that I don’t really see the value in them per se, but I used to have the same feeling about paintings and that changed as well. Who knows, in a few years I might know a lot about movies!

But…Music was my first love, so what has 2010 brought in that respect? Well, a lot! As I mentioned before, I followed a course about classical music on the university. I wrote about it before. During this course I really immersed myself in classical music. I don’t think in any period before or after, I got to know so much new music in such a short period of time. It was great! I spent whole evenings exploring new classical music and reading about the composers and the compositions at the same time. The greatest discovery during that course was Mahler. I had to listen to his fifth symphony and it made a great impression on me. I decided that I wanted to listen to his other symphonies as well and I’m still in the process of discovering those. The conductor of my orchestra helped me a great deal by lending me lots of his cd’s and dvd’s. As of now, I’ve listened to Mahlers 1st, 2nd, and 3rd symphony a lot. The moment when you listen to a great piece of music for the first time is something really special. It can make you shiver, cry, and smile at the same time. A little glimpse of heaven. Ah, if it wasn’t for music I wouldn’t want to be here. Music is such a great comfort.

Then there is my other music-preference: metal! In that respect 2010 wasn’t such an extraordinary year. Back in 2007 my (then) boyfriend gave me lots of cd’s and tips for bands to listen to so I know the basics. I don’t really keep up with metal as much anymore, when it crosses my path it’s great, but when it doesn’t I am happy to listen to the old records that I love. The real highlight of the year was the new Agalloch album of course. My favorite albums this year: Alcest - Eccailles de Lune, Fear Factory - Mechanize, Agalloch - Marrow of the Spirit, Burzum- Belus.

I went to quite a few concerts this year, metal and classical. The most extreme was going to Romania for Agalloch of course. But it was worth it! It was without a doubt the best concert this year, especially the one in Bucharest. Second place goes to the Fear Factory gig on 5 december. I went completely crazy and my neck hurt for two days after the concert.

Travel

I did travel quite a bit this year. I went to Romania to see Agalloch! It was such a great trip, but way too short! I love seeing the band and loved to see Milla and Nik even more! Great friends don’t have to live around the corner. I wanted to go to Romania as well because one of my ex-boyfriends was originally from that country. Matter of interest. Aside from Romania I also went to Rome, to see all the great historic treasures and art. I went to Austria as well, for a week of hiking in the mountains. And last but not least: Scotland! That was just awesome. Great landscape, great people, and who would have thought, great weather! I really want to go back there.

Excalibur

2010-12-29T08:58:00.001+01:00

Hoe meer ik naar Siegfried's Funeral March van Wagner luister, hoe meer ik ervan overtuigd raak dat dit het meest geniaal geschreven thema/motief uit de klassieke muziek ooit is. Ken je iets beters, gooi het alsjeblieft mijn kant op, want hiervan raak ik zo vervuld dat ik bijna begin te kwijlen.

De mooiste muziek ontdek je bij toeval en zo ook deze keer. Ik zit weer in een periode dat ik zin heb in allerlei vage fantasy- en ridderfilms. Magie, lekker knokken, jaloezie, verraad...ik smul ervan. Ik zat een tijdje terug op IMDB een beetje te browsen naar films over de Arthur legende en tot mijn stomme verbazing had ik de populairste nog niet gezien: Excalibur uit 1981.

Er zijn natuurlijk veel verfilmingen van de Arthur legende gemaakt. Ik had 'Mists of Avalon' al gezien nadat ik het boek had gelezen. Ik vind deze vertelling erg mooi, de rol van de vrouw staat hierin centraal. Ook heb je de mini-serie Merlin, die ik als kind echt zo geweldig vond dat ik ervan droomde, wekenlang. Toen ik hem later nog eens bekeek was het minder goed, helaas! Had ik het maar niet gedaan....Deze vertelling gaat uit van, surprise surprise, Merlijn!

Mooi vind ik dat Morgaine in Excalibur en Merlin de gemene tovenares is, terwijl ze in The Mists of Avalon de goede hoofdpersoon is! Een legende is op veel manieren te interpreteren en elk heeft mooie kanten. Ook speelt het zwaard Excalibur in elke film een andere rol, net zoals godsdienst dat doet. In de ene film is godsdienst zeer belangrijk (Mists), in de andere moet je godsdienst meer zien als een excuus om duistere magie te gebruiken (Excalibur).

Maar waar ik deze post dus eigenlijk voor schreef was de muziek. Toen ik Excalibur zat te kijken werd ik al direct getroffen door de muziek. Ik wist direct dat het geen originele soundtrack was, daar was het té geniaal voor. Met alle respect voor goede soundtracks, maar ze staan bij mij op een net iets lager niveau dan oude klassieke muziek. Maar wat was die muziek dan.....wie was de componist??? Ik zocht het tijdens de film niet op. Ik gokte zelf dat het Richard Strauss was en achteraf gezien zat ik best warm. Nadat de film was afgelopen ging ik gelijk naar IMDB.com om te kijken wat het was. In de aftiteling stond wel gewoon een componist genoemd, maar ik kon gewoon niet geloven dat die het had gecomponeerd. Toen ik op IMDB zag dat er dingen van Wagner waren gebruikt sloeg ik me voor m'n kop...natuurlijk Wagner! Gebruikt zijn: Prelude to Parsifal, Prelude to Tristan und Isolde en Siegfried's Funeral March from The Ring. Die laatstgenoemde is degene die het meeste indruk maakt. Hij past PERFECT bij de film!

Vooral in het begin, als het thema direct wordt ingezet, word je bevangen door zo'n gevoel...hier staat iets op het punt te gebeuren; iets heroïsch, groots, meeslepends... Je wordt direct in de film gezogen. Jaja, deze film blijft me bij. Hij heeft z'n knullige momenten, maar hij is zo lekker duister. Merlijn is in deze film geen druïde, maar een necromancer. Geen gewauwel over Avalon en de 'mother goddess', gewoon hoppa, zonder schroom duistere magie gebruiken.

Oordeelt u zelf over het begin van de film:

NB voor de Facebookmensen. Wederom een filmpje in deze post, jullie weten de weg naar mijn echte blog wel te vinden inmiddels...

Even die nieuwe uitbreiding van WoW halen....

2010-12-09T22:59:00.004+01:00

Bart vroeg me vorige week of ik zin had om mee te gaan naar de launch van de nieuwste uitbreiding van World of Warcraft: Cataclysm. De nieuwe uitbreiding ging 7 december in de verkoop en de Mediamarkt in Rotterdam had een heel evenement georganiseerd. Op 6 december vanaf 22:00 uur 's avonds waren er op het pleintje voor de winkel allerlei activiteiten opgezet die met het spel te maken hebben. Om exact 0:00 uur zou de winkel opengaan en kon iedereen door middel van een 'storm the front-actie' het spel aanschaffen. Ik ben altijd wel in om dingen te doen die je normaal niet zo snel doet, ook al zou dat betekenen dat ik een nacht idioot weinig slaap zou krijgen. Dinsdag om 8:00 uur werd ik gewoon op m'n werk verwacht!

Voor diegenen die World of Warcraft niet kennen, zal ik proberen het spel even heel simpel uit te leggen. Je hebt een 'wereld' met twee fracties: de Horde en de Alliance, die met elkaar in conflict zijn. Per fractie zijn er 6 rassen om uit te kiezen. Je kiest dus een ras en daarbij kies je wat voor soort character je wilt maken, bijvoorbeeld een mage. Die ga je vervolgens sterker maken (levelen) door quests te doen. Door de tijd heen zijn er steeds grote verhaallijnen geweest die je volgde met de quests. Ik ga niet op deze lore (zo noem je dat) in, want dat wordt veel te ingewikkeld. Het enige wat voor nu handig is om te weten, is wat er bij de laatste uitbreiding grofweg is gebeurd. Dat is heel simpel uit te leggen. Er was eens een hele grote draak, Deathwing genaamd. Die vond het leuk om heel de wereld van Warcraft eens lekker kapot te maken met zijn immene krachten. Hij vloog er dus overheen en liet chaos en destructie achter door vuur te spuwen en weet ik het wat. Bijna alle gebieden uit het spel zijn dus veranderd. Ook zijn er een paar gebieden bijgekomen en er zijn twee rassen bijgekomen: de worgen en de goblins. Hoe het spel verder allemaal in z'n werk gaat is verder niet belangrijk.

Aangezien de vorige uitbreiding, Wrath of the Lich King, niet zo geweldig was (ik vond de toegevoegde gebieden niet zo leuk), hoopte ik op een leukere wending in het spel. Nu ik het gisteren en vandaag een beetje gespeeld heb kan ik gelukkig zeggen dat die goede wending er is gekomen! Maar hierover later meer, terug naar de avond in Rotterdam.

Gehuld in de mist reden Bart en ik in een gare, aftandse Peogot 307 naar Rotterdam. Daar waren we veel te vroeg, om half 9, maar toch stonden er al tientallen fans op het pleintje. Ik was nog gewoon in m'n nette werkkleding: rok met maillot en had totaal geen rekening gehouden met de kou! Driewerf dom, want het vroor. We vluchtten dus de dichtsbijzijnde Burger King (!) in. Ik dronk daar thee, wahaha. Nooit gedacht dat ik nog eens in zo'n pleuristent zou zitten, maar ik was maar wat blij met de warmte. We wachten daar gewoon af tot het 10 uur was en gingen terug. Ineens stonden er een paar honderd man op het plein. Alles was prima geregeld. Je kon gratis chocomel halen en er stonden zelfs wc's. Er was een mini-podium opgebouwd, met een grote beamer erboven. Om 10 uur ging het evenement van start met een presentatie van twee knakkers van Gamekings. Eentje kende ik vaag van die show, maar ik kijk daar verder nooit naar. Ze lieten filmpjes zien, maar al snel begonnen ook kleine wedstrijdjes. Per tweetal kon je strijden om leuke goodies: muismatten, keyboards, muizen, en op het laatst werden zelfs laptops weggegeven. Dik chill, maar dat vonden te veel andere mensen ook dus we konden ons niet meer opgeven wegens te veel aanmeldingen. Op een gegeven moment kreeg ik door de kou toch wat honger, m'n kacheltje was leeg! We gingen dus naar de patatboer (Bram Ladage) die ook op dat pleintje staat en wat bleek nou: ze gaven gratis patat weg. Nou, daar zeg ik geen nee tegen! En even daarna werden Bart en ik ook geïnterviewd door Gamekings. Het resultaat is een flauwe grap richting ons, te zien in het filmpje hier (bij de 3:00 minuten mark).
Voor de rest heb ik me echt rot gelachen om de paar die-hards die helemaal verkleed waren gekomen. Die mensen zijn vaak een beetje sullig, maar toch ook weer schattig, omdat ze met een serieus hoofd in een game-kostuum rondlopen. Ach, ik denk altijd maar: bij carnaval lopen duizenden mensen zo rond en kijkt niemand ervan op en nu lacht iedereen die paar kostuumliefhebbers uit. Ieder z'n hobby, toch? Ik ben op de foto gegaan met mijn twee favorieten. Deze twee waren verkleed als trolls (een ras uit WoW). Bart ging op de foto met een Belg, die als human paladin was gekomen. Hij won later ook de contest; kreeg 'ie toch mooi een iPad voor!

En toen was het bijna zover: 0:00 uur! Ik was er blij mee. M'n voeten vroren er zowat af. We gingen in het gedrang staan om de winkel in te komen. Het was helaas nog niet zo makkelijk, want toen de winkel eindelijk open ging en de storm the front actie begon.....mocht lang niet iedereen meteen naar binnen. Er werden steeds maar 20 mensen doorgelaten. Wij stonden redelijk vooraan, maar de meute achter ons begon me een partij te dringen! Ik snapte eindelijk een beetje hoe die mensen van dat festival in Duisburg zich voelden. Ik werd fijngeperst in de menigte en kwam op een gegeven moment tegen een dranghek aan. Toen werd het echt pijnlijk. Ik kon geen kant meer op en vond het maar een beetje eng! Gelukkig mocht ik van een beveiliger er langs glippen, maar jeetje. Je kan gewoon niks...Vreselijk was het. Blauwe plekken oplopen voor WoW gaat wat ver, maar zo was het wel. Eenmaal in de winkel was ik blij: warmte! En er waren nog limited editions te verkrijgen (die bleken later binnen 30 minuten uitverkocht te zijn). In de doos zaten allerlei goodies: een muismat, soundtrack, dvd, tradecarts en een boek met artwork. Omdat we naar de nachtrelease waren gegaan kregen we ook allemaal een goodiebag met stickers en een poster.

Ik ben heel blij dat ik gegaan ben, het was een grappige ervaring. De volgende keer blijf ik lekker thuis, daar niet van, maar soms moet je eens wat geks doen. Ik voelde me overigens, ondanks vier uur slaap, kiplekker op m'n werk de dag erna. Vreemd! Pas woensdag kon ik het spel installeren en spelen.

Ik was het meest benieuwd naar de startgebieden van de twee nieuwe rassen en ben die dan ook als eerste gaan testen. Die van de Goblins is leuk, vol met gimmicks, explosieven en rakketten. Die van de Worgen echter, is ronduit geniaal. Heel duister sfeertje, perfecte muziek erbij, mooie verhaallijn met veel phasing (een nieuwe techniek die Blizzard gebruikt om het questen interactiever en realistischer te maken). De hoge level gebieden ben ik nog niet in geweest. M'n warlock is nog maar level 76, dus die kan daar nog niet in (je moet level 80 zijn). M'n hunter, die wel level 80 is, heb ik abandoned. Dat focus systeem is zo compleet ruk, ik kan daar niet mee omgaan en ik vind m'n warlock toch toffer.

Is weer een lang verhaal geworden, sorry als je geen WoW speelt en er geen reet van begrijpt. Geeft niet, snap ik best!

Kapot gaan op Fear Factory

2010-12-07T21:19:00.001+01:00

High on Fire en Fear Factory live in het kort: moddervet. High On Fire was te kort en als band verdienen ze beter dan een voorprogramma. De zaal is voor een band als deze ook wat te groot, dit moet in een donker hol. Fear Factory was ramptetampen als een idioot. Heb gesprongen, mijn hoofd als een gek op en neer gezwaaid, geschreeuwd, gelachen en vooral genoten! Tering, ik wou dat ik die avond nog een keer over kon doen!

En nu de langere versie. Christiaan en ik kwamen echt precies op tijd aan. We pakten een pilsje, liepen de grote zaal van 013 in en een minuutje of wat later begon High on Fire. Ik vroeg me af of Matt Pike eens in een t-shirt zou komen, maar nee hoor. Gewoontegetrouw kwam hij in blote bast het podium op, met zichtbare bilspleet incluïs. Gelijk als ik de kop van die gast zie moet ik grijnzen. Die man leeft en neemt meer genotsmiddelen dan goed voor 'm is. Een rokersgebit, groeinde bierbuik, smerig kapsel...het klopt precies met het plaatje van stoner metal in mijn ogen. Op dit soort momenten mis ik dan toch die wietlucht om me heen bij concerten, dat hoort bijna bij deze muziek. Ze zetten in met een nummer van hun laatste album. Ik vond het meteen lekker klinken: vuil en aggressief. Helaas werd er in de zaal maar mat gereageerd op hetgeen wat het drietal liet horen. High on Fire is dan toch helaas niet geschikt als voorprogramma voor een band als Fear Factory. Het kon mij allemaal weinig schelen, ik genoot! Zeker toen ze mijn favoriete nummer, Turk, gingen spelen kon de avond voor mij al bijna niet meer stuk.

De rest van de show was dan ook een heerlijke opwarmer wat betreft het headbangen. Even die spieren losgooien. Naast mij stond ook een gast lekker uit z'n dak te gaan, ik vind dat altijd leuk om te zien.

Na High On Fire konden we weer even een drankje gaan halen, maar we moesten ons snel terug naar de zaal haasten, want Fear Factory stond op het punt te beginnen. De intro van het nieuwe album klonk en de band zette Mechanize in. Dat beukte er gelijk volop in en de zaal werd gek. Wij stonden bijna helemaal vooraan en belandden dus lekker in de pit. Meestal houd ik me er redelijk afzijdig van, maar ik vond het eigenlijk wel prima om af en toe een duwtje te krijgen. Ik weet niet wat ik zo leuk vind aan Fear Factory, muzikaal gezien is het allemaal maar matig. Echter, met de energie en beukende riffs en strakke ritmes is het de ideale live band voor mij om lekker op tekeer te gaan. Het is een uitlaatklep voor mijn agressie (ook vrouwen hebben daar last van). Ik vind de melodieën vaak ook heel tof, net als de melodische zang. Helaas is meneer Bell nog steeds niet zo goed als hij live zingt, maar dat wist ik en ik lette er dan ook niet op. Vermakelijk vond ik ook Gene Hoglan (wijlen Strapping Young Lad), die ze tegenwoordig achter de drumkit hebben zitten. Die gast zit met een stoïcijnse kop de meest idiote machinegeweer ritmes te rammen. Let ook vooral eens op zijn schoenen: Dr.Martens zonder veters. Moet overigens ook wel opmerken dat, op de zanger na, een dieet de bandleden geen kwaad zou doen; wat een Amerikaanse papzakken zeg!

De set ging ondertussen door. Ik kende alle nummers en heb ze ook allemaal meegebruld. Twee gozers naast mij hadden ook door dat ik de nummers kende en gedrieën brulden we ze dan mee.

Een van de gasten die met mij ging headbangen en meebrullen

Ik moest op een gegeven moment keihard lachen toen vijf gasten naast mij synchroon aan het headbangen waren, dat zag er zo komisch uit. Ik vond het ook heel tof dat de band heel veel oud werk speelde! Ik heb gesmuld van Smasher/Devourer, Linchpin, Acres of Skin, Demanufacture, Self Bias Resistor en Zero Signal.

En hetgeen wat ze van het nieuwe werk speelden waren gelukkig nummers die ik ook erg tof vond. Man, het optreden was echt veel te snel voorbij! M'n stem was inmiddels redelijk weg, m'n keel erg pijnlijk. M'n rug had ook een aardig stootje gehad, omdat een gast achter me er tijdens een ietwat te enthousiaste headbangsessie met z'n kop tegenaan was geknald. Hij had net wat meer pijn geloof ik. M'n nek had ook aardig wat te verduren gekregen.

Na de toegift bleef iedereen nog staan, tevergeefs. De roadies kwamen op en werden een beetje weggejouwd, omdat iedereen nog meer Fear Factory wilde. Dit concert was voor mij het hoogtepunt van het jaar qua metalconcerten, al moet ik daarbij aantekenen dat ik dit jaar naar bijzonder weinig concerten geweest ben. Goed voornemen voor volgend jaar dus, al zal dat wel goedkomen met Roadburn in het vooruitzicht!

Setlist (benadering):
Mechanize
Fear Campaign
Shock
Smasher/Devourer
Securitron
Linchpin
Acres of Skin
Powershifter
Industrial Discipline
Big God/Raped Souls
Martyr
Demanufacture
Self Bias Resistor
Zero Signal
Dog Day Sunrise
Replica

De eerste workshop bij ASR

2010-12-05T11:59:00.002+01:00

Ik had donderdagmiddag een workshop bij ASR: Motivatie & Persoonlijke Groei. Geheel blanco en vol verwachting ging ik erheen. Ik had geen flauw idee hoeveel mensen bij zo'n workshop aanwezig zouden zijn, het bleken er slechts 9 te zijn! We zaten dan ook in een intiem zaaltje. Al bij binnenkomst voelde ik me op m'n gemak. Iedereen stelde zich bij binnenkomst op een natuurlijke manier aan elkaar voor, dat zette een goede sfeer neer om mee te beginnen. Onze groepsleidster, een vrouw van eind twintig, was ook erg vriendelijk.

We begonnen met een uitgebreide voorstelronde. Iedereen vertelde op welke afdeling hij of zij werkte en waarom hij bij de workshop zat. Dat leverde voor mij al wat verrassingen op. Een paar mensen bleken er namelijk te zitten omdat het een verplicht onderdeel voor hen was en wisten totaal niet wat de workshop inhield. Ze dachten dat het zou gaan over hoe zij anderen moesten motiveren en wisten niet dat het over hun persoonlijke motivatie zou gaan. Er was ook een man, Frank, die ik meteen sympathiek vond. Hij werkte bij productie/pakkettendienst. Ik vond hem heel 'echt', hij gaf zich bloot en vertelde dat hij soms niet wist of hij nog wel op z'n plek zat. Hij had het gevoel dat hij toe was aan een nieuwe uitdaging en wilde er achter zien te komen hoe hij dat aan moest pakken. Slechts één andere man vond ik ook 'zelfbewust', hij wist veel te vertellen over zijn eigen motivatie, leek zichzelf daarin goed te kennen. Het gros van de mensen dat er zat had geen idee wat hen motiveerde, dat verbaasde me wel. Een vrouw gaf letterlijk aan van dag tot dag te leven….Ik vind dat moeilijk te begrijpen.

De eerste oefening was er dus voor bedoeld om die mensen een schop in de goede richting te geven. Je moest je voorstellen dat je 84 jaar was. Wat wilde je dan bereikt hebben in het leven: zakelijk en privé? Natuurlijk kwamen de standaardzaken voorbij: geluk, liefde, afwisselende baan, kleinkinderen hebben, gezond zijn….Ik was verbaasd over mijn eigen doelen. Het eerste dat ik dacht, zonder dat ik mijn gedachten stuurde was: ik wil boeken geschreven hebben. Meteen kwam ook een idee over een boek bij me op, dat het over klassieke muziek moet gaan. Verwonderd, maar blij, dacht ik verder. Er kwam ook bij me op dat ik wel voor mezelf gewerkt zou willen hebben. Ik wil niet eeuwig een loonslaaf blijven, maar 'iets' voor mezelf beginnen. Wat het precies is weet ik nog niet. Ik zou dat ook niet in m'n eentje willen doen, maar met anderen om wie ik geef. Verder wilde ik de voorzitter van de muziekvereniging zijn geweest (echt waar!) en een goede balans tussen werk, privé en geliefden hebben. Als laatste had ik de wens veel van de wereld te hebben gezien en daar dan ook vrijwilligerswerk hebben gedaan. Allemaal dingen die wel te realiseren zijn, lijkt me. Ze vergen alleen wel bepaalde eigenschappen die ik nog niet allemaal heb. Zo heb je voor een eigen bedrijf namelijk veel doorzettingsvermogen en zelfdiscipline nodig. Ik heb wel wat van beide eigenschappen, maar niet genoeg voor een eigen bedrijf. Sowieso moet je daarvoor eerst een goed idee en plan hebben, dus ja…..

Tussen de oefeningen door werd ook wat achterliggende theorie besproken. Er kwamen erg veel piramides voorbij. De piramide van Maslow passeerde onder andere de revue. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Piramide_van_Maslow). Volgens de workshophoudster komt iedereen wel aan zijn lichamelijke behoeften, veiligheid, sociaal contact en waardering (al is dat misschien niet voor iedereen genoeg om zich fijn te voelen). Het gaat er echter om dat je komt tot zelfontplooiing. Ze beweerde dat maar 5 tot 10% van de mensen daar echt op blijvende basis toe komt. Iedereen ontplooit zich natuurlijk via onderwijs, maar het gaat om daarna. Blijf je 40 jaar in dezelfde baan zitten en blijf je daarin hangen, ontplooi je je dan wel? Wat doe je allemaal? Waarom doe je het allemaal? Doe je het vooral omdat anderen het van je verwachten?
Dat soort vragen moet je jezelf stellen….

Ik vertelde dat ik daar recentelijk veel moeite mee heb. Sommige mensen snappen het echt niet dat ik bij ASR ben gaan werken. Sommige mensen hebben mij letterlijk gezegd: waarom heb je niet voor iCreate gekozen, dat is toch je droombaan? Die opmerkingen hebben mij veel pijn gedaan. A) omdat ik het wel belangrijk vind dat de mensen om wie ik geef mijn keuzes respecteren en B) omdat ik me dat helaas best wel aantrek. De workshop confronteerde mij daarmee en zette mij aan het denken: waarom trek ik het me zoveel aan wat andere mensen daarvan dachten? Ik kan de keuze voor mijzelf perfect motiveren. Dat moet dan toch genoeg zijn? Als ik die motivatie naloop voor de keuze voel ik mij ook tevreden. De mensen in de groep begrepen mijn frustratie wel en vonden het dapper dat ik toch de keuze voor ASR had gemaakt.

Mijn persoonlijke motivatie nu bij ASR is de volgende: er uit halen wat er in zit. Ik ben deze week al in het Functioneel Beheerteam gegaan, volgend uit mijn interesse voor systemen, ICT en techniek. In mijn team hoop ik ook meer te gaan doen dan slechts de standaardtaken. Verder wil ik zo veel mogelijk leren van de mensen die al langer bij ASR zitten. Ik wil de bedrijfsstructuur leren kennen, met mensen spreken, cursussen en workshops volgen. In mijn vrije tijd wil ik mijn andere interesses ontwikkelen: muziek, in het bestuur van de muziekvereniging, schrijven, fotografie….Kortom: er is genoeg te doen en deze workshopmiddag was een goede stap in die richting.

Ik vond het ontzettend fijn om tussen die onbekende mensen te zitten. Ik geniet er ontzettend van om mensen te leren kennen en te zien wat mensen beweegt in hun leven. De rest van de opdrachten waren daarom ook erg leuk! We moesten in tweetallen gaan zitten en allebei persoon in gedachten nemen die we erg bewonderen. Aan de ander moest je dan vragen naar het waarom en dit later vertellen aan de groep. Ik zat gelukkig naast de man die ik 'zelfbewust' vond. Hij koos als persoon Ghandi en wist dit mooi te vertellen waarom. Ik vertelde ook over mijn persoonlijke zaken en hij gaf me mooie adviezen.

Bij een andere opdracht moesten we in drietallen spreken over onze persoonlijke hindernissen bij het bereiken van die zelfontplooiing. Er zat een vrouw in ons groepje die een beetje triest keek. Ze vertelde dat andere mensen haar nooit zagen en dat ze zo graag wilde dat mensen dat wel deden. De manier waarop ze het vertelde wekte bij mij veel gevoel op. Je zag hoe graag ze het wilde, maar ook dat ze het eigenlijk niet durfde. Het was zo'n vrouw die je meteen sympathiek vind, maar die je inderdaad ook weer snel vergeet omdat ze geen sterke indruk achterlaat. Hoe kan zo'n vrouw ooit de zon van haar afdeling worden? We praatten er met zijn drieën over en kwamen eigenlijk op het volgende uit: als je het echt wilt, verander je gedrag dan in kleine stappen. Maar ga ook niet iemand zijn die je niet bent. Als het niet in je persoonlijkheid zit om heel uitbundig te zijn, zou het alleen maar gek zijn om dat wel te doen. Dit antwoord is natuurlijk niet sluitend en ook geen oplossing, maar je hoopt toch iemand er een beetje mee te kunnen helpen. Die vrouw was wel dapper genoeg om haar probleem ook in de groep te bespreken, maar het advies wat ze daar kreeg was mijns inziens compleet nutteloos. Een paar mensen riepen: oh, dat moet je gewoon doen. Ja tering, als alles zo makkelijk was….Het is makkelijk brullen vanaf de zijlijn, denk ik altijd maar. Iedereen heeft zo zijn persoonlijke hindernissen. Als iemand dan tegen je zegt: 'oh joh, dat moet je gewoon doen!', denk je dan 'oh ja, maar natuurlijk!'. Nee, daar heb je echt geen zak aan. Ik denk eerder dat je moet beseffen wat het is dat je tegenhoudt en dan in kleine stapjes die angst moet overwinnen. Klinkt nog steeds heel vaag, maar onderkenning en herkenning van je probleem is al stap één. Natuurlijk moet je op een gegeven moment iets 'doen', je angst overwinnen, iets zeggen of een handeling maken die je eigenlijk niet durft te doen…Maar alleen zeggen 'oh dat moet je gewoon doen', daar help je mensen denk ik niet mee.

Voor mij was de belangrijkste realisatie in de workshop dat ik achter mijn eigen keuzes moet staan en het oordeel van anderen naast me neer moet leggen, ook als die anderen mensen zijn die ik hoog heb zitten. Uiteindelijk heb je toch zelf het meeste 'last' van je eigen beslissingen, dus denken aan je eigen welzijn staat voorop. Ik had ook niet bij ASR kunnen gaan werken. Ik had bij iCreate kunnen gaan werken en meer dan zestig uur per week van huis kunnen zijn. Dan had ik geen tijd gehad voor muziek en sport; was ik daar dan gelukkig van geworden? Ik had ook verder kunnen zoeken naar een andere droombaan, maar joost mag weten hoe lang dat had kunnen duren. En waar had ik dan van moeten leven? Stompzinnige uitzendbaantjes? Zoals iemand uit de groep heel treffend zei: 'Hadden de mensen die het niet eens waren met je keuze niet maandelijks duizend euro op je rekening kunnen storten?' Nee, ik ben best blij met mijn keuze voor ASR. Ik heb genoeg vrije tijd over voor al mijn hobby's. Ik kan nu eindelijk eens serieus werk maken van die halve marathon die ik al een jaar wil lopen! De goede balans tussen werk en privé maakt mij blij.

De tijd in de workshop vloog letterlijk voorbij. Ineens was het vijf uur en was het voorbij. De sfeer was prachtig. Ik bedankte de workshopleidster vanuit de grond van mijn hart. Frank bleef ook hangen en vroeg of hij met mij kan lunchen. Zo zie je maar, vanuit zo'n middag kunnen mooie contacten ontstaan. Ik ken weer wat meer mensen in dit grote bedrijf en hoop er nog veel meer te leren kennen.

Sunday, the day I dread the most

2010-12-02T21:02:00.000+01:00

Most of you who know me, will know that I don't like sundays, generally speaking. Moreover, I usually dread this day of the week! Why is that? Well, the days feels dead most of the times. It is very quiet, the shops are closed, nobody is doing jackshit, or you are feeling crappy from whatever crazy shit you did on saturday night. These little things can make me feel melancholic, but not the good sort of melancholy which I can feel while listening to beautiful but sad music. No, this type of melancholy is usually linked to memories of the past that like to come back to haunt me. Memories of lovely times that can never come back (first love, for example). These thoughts are useless, I know that, but somehow I mostly get them on sundays. I can't really do much about it. I try planning my sundays with fun stuff: sport, friends, activities. Activities that involve more people usually help the most, but sometimes, even the company of the people I care about isn't enough to prevent me from having these dreadful sunday moments. It's something I have to live with, I guess.

This all leads to the point I'm trying to make. Even I, who hates sundays, can enjoy them in some way. Like last sunday when I went for a long walk in the woods with Christiaan. We took my camera's with us to take pictures. The weather was wonderful: sunny, cold, no wind. The land was covered with a very thin layer of frost. I love that! The light in the forest was mesmerizing and a lot of our photo's turned out very good. I would like to show some of them.

Later during the day, the memories came to haunt me again, but Christiaan helped me a lot by listening to me talking about it. It is pretty hard for me to talk about it, because it seems like a great chaos in my head that needs to be sorted out. The conversation we had was really wonderful and I think it helped both of us. We both have our inner demons. For me, the problem lies mostly in accepting that I have these thoughts that haunt me. I shouldn't fight them, but accept that I have them and let it go. That, I find, is really hard. I cannot speak for Christiaan here, since it isn't my choice to make his personal stuff public. That is his own choice to make. I personally think it is good to be open about the private troubles you face, especially the mental ones. Most people are so secretive about that, but why?? I think barely anyone lives in perfect harmony with themselves, yet for some reason, a lot of people find it so hard to talk about their personal fights with themselves. Afraid to open up? Scared the other one will laugh? I don't know. I wish people would be more open and honest to others!

Well, this has become quite the rant, I hope I don't bore you to tears, dear reader.
One last thing I would like to say. This last sunday, after I had this long conversation with Christiaan, I felt elated! My heart was full of love for my dearest friends and family. I had the urge to pick up the phone and call everyone to say how much I love them. I didn't do that, because I think people would probably be really surprised and think that I'm a mad woman (which I am of course, bwahahah). Still, it was a nice feeling! It happens to me sometimes, so don't be surprised when suddenly I come up to you to say that I love you, I only mean the best. I'm a damn hippy for sure!

All the pictures here:

Rhijnauwen

In trance with Wolves

2010-12-02T20:13:00.001+01:00

I could barely remember when I went to a metal gig for the last time. That was bad! The last time I went to a metal gig, the same band played: Wolves In The Throne Room. It was way back in May, and they played in Utrecht. This time the American post-eco-black metal-whatever you want to call it-formation played in Nijmegen, Doornroosje venue. I like Doornroosje a lot, it has atmosphere and charm.

We arrived just in time for the band. There was a crowd, but we could easily stand up front and still had plenty of space. Like I expected from the Wolves, they ignored the crowd mostly. They came on stage and took their time to lit candles and burn incense. That reminds me a little of the Agalloch shows. Wolves use even more incense. I like it, it smells like a forest. I turned to one of my friends to express my wish for their female singer to once attend their live shows. Alas, she is never present, but I would so love to hear a song like A Looming Resonance live.

They opened with one of my favorites: Ahrimanic Trance:

At once I was swept away by the aggression and violence with which they played. I was standing straight in front of the singer, and could clearly see how he pulled himself into the music. I was experimenting myself by NOT putting in earplugs. Well, we were standing next to the speakers and I can tell you: it was loud….When the band was halfway through their second song I was feeling dizzy and kind of queasy so I decided to put in my earplugs. That felt a lot better, but diminished the immersing experience a little.

Which songs they played after the first one, I honestly wouldn't know. The second song was my least favorite. They slow part was a little too long and it didn't connect for me. I think they played Crystal Ammunition as well, but I'm not sure. Google failed me here, because I searched but couldn't find a setlist anywhere!

Ah it doesn't really matter what they played. For me, it is all about the feeling. I remember the first time I saw Wolves….vividly. I had to cry and became very emotional. The same thing only happens to me when I listen to classical music. I love black metal because it can awake the same feelings as classical music in me. I don't know why though. Maybe it is because of the chords they use, the atmosphere, the repetition….I feel like I'm in a trance, in this higher state of consciousness…It's hard to explain really!

The Wolves got me in a trance this time again. I loved their show, but it was way too short. Seriously, they played 4 songs in little under an hour. I think they should play at least 1,5 hours. I was slightly bewildered when the show ended, because I had expected them to play longer.
Nevertheless, it was a great show again, and I wouldn't want to have missed it.

NB for Facebookreaders: this is a post with YouTube shyte. Read it here

Als een sinaasappeltje zo fris

2010-11-14T21:26:00.002+01:00

Mijn moeder wilde mijn zusje en mij van de zomer eigenlijk al eens meenemen naar een wellness center. Het kwam er toen niet van, omdat ik in die tijd nog fulltime bij de NOS zat en m'n zusje ook een vakantiebaantje had. Nu hadden we het dan eindelijk eens ingepland. M'n moeder had een leuk arrangement gevonden bij de sauna in Soesterberg, het herfstarrangement. Je mocht dan gewoon gebruik maken van alle sauna faciliteiten, maar er zat ook een lichaamsbehandeling bij waarin je helemaal werd ingepakt en weet ik 't wat. Ik had nog nooit zoiets gedaan, maar het klonk allemaal lekker ontspannend.

Zelf ben ik weleens vaker naar de sauna in Houten geweest met Chris, dus ik wist dat ik geen probleem had met het naakt rondhuppelen tussen de andere bezoekers. M'n moeder en m'n zusje leek dat minder chill, maar ik stelde ze gerust. Het stelt namelijk echt niets voor. Iedereen is naakt, niemand kijkt je gek aan.

Rond een uurtje of 12 kwamen we bij de sauna aan en daar was het al aardig druk. De sauna ligt midden in het bos, qua ambiance zit het dus wel goed. We kleedden ons om en gingen de sauna in. Pas om half 4 hadden we onze lichaamsbehandeling dus we hadden nog wel even tijd om te relaxen.

Eerst gingen we in de sfeersauna. Die sauna was niet zo heet, maar 65 tot 70 graden en hij had allerlei lichtjes en van die zweverige muziek. Leuk om even in te komen, maar ik vond hem niet heet genoeg (toen). Daarna het verplichte afkoelen, altijd leuk. Er was een neveldouche, maar ik vind dat niks. Liever even snel het koude dompelbad in, hoppa. We genoten ook nog even van het bubbelbad en gingen daarna het kruidenbad in. Die vond ik niet zo fijn. Het was er ontzettend heet, maar omdat je wel in een bad zit kan je je warmte niet kwijt. Ik kreeg het er vrij snel veel te benauwd en vluchtte naar buiten. Ik had blijkbaar niet goed op m'n hitteniveau gelet, want toen we na het lunchen in een hetere sauna gingen moest ik er ook al vrij snel weer uit, omdat m'n hartslag veel te hoog werd. Ik vond het zelfs aangenaam lekker in het koude dompelbad, een vreemde ervaring (Geschikt voor de landmacht? lol). We zwommen ook nog even in het buitenbad en ik wilde per se even naakt over het gras tussen de bomen lopen. Kijken of ik dat oergevoel boven kon krijgen, maar helaas. Het was vooral erg koud en die regen maakte het ook niet fijner. Rillend vluchtte ik naar binnen. Het was toen al bijna tijd voor onze lichaamsbehandeling.

Nu ik de behandeling gehad heb begrijp ik volledig waarom mensen daar grof geld voor neertellen. Wat een luxe! Ik mocht op een bank gaan liggen en eerst werd heel het lichaam gescrubd. Daarna moest ik dat even van me af douchen en mocht ik op een stuk plastic gaan liggen. Dat was toch wel een aparte ervaring. Ik kreeg een naar sinaasappel geurend goedje over heel m'n lichaam gesmeerd en werd in dat plastic gewikkeld (weird!!). Daar kreeg ik een dekentje overheen. Het voelde net alsof ik in een soort coconnetje lag. De vrouw die mijn behandeling deed gaf me vervolgens een heerlijke hoofdmassage. Ik heb me in tijden niet zo relaxed gevoeld! Het was veel te snel voorbij. Het sinaasappelspul hoefde ik niet per se af te spoelen, dat zou intrekken. Helaas moest ik toch m'n haar wassen dus het zal er toch grotendeels af zijn gespoeld. Nu ik dit schrijf voelt m'n huid wel heel zacht, ik hoop dat het een paar dagen zo blijft!

Zo'n dagje sauna is gek genoeg heel uitputtend. Je voelt je wel op een lekker manier moe en voldaan. Ik vond het echt heerlijk! M'n moeder en m'n zusje vonden het ook heel erg fijn en, zoals ik al verwachtte, hadden ze geen moeite met het rondlopen in evakostuum. We gaan het dus zeker nog een keertje doen!

Concert in Vlissingen

2010-11-13T12:15:00.001+01:00

Eén van de leukere dingen om te doen vind ik toch wel een heel dagje met een van m'n orkesten de hort op. Op 30 oktober had ik met KNA nog een optreden waar Christiaan, Linda en Misha zijn komen kijken; dat was geweldig! En 6 november mocht ik weer met het Wegenbouworkest op pad naar Vlissingen. We hadden daar een uitwisselingsconcert met Ons Genoegen, de plaatselijke muziekvereniging. De secretaris van het Wegenbouworkest is daar ook lid, dus zo is de uitwisseling tot stand gekomen. Ik betreur het altijd dat de optredens van het Wegenbouworkest niet eens wat dichter bij huis kunnen zijn zodat mijn vrienden ook eens kunnen komen kijken, maar het is niet anders.

Rond 12:45 uur ging ik samen met Evelyne en haar dochtertje Marieke richting 't Zeeuwse Vlissingen, een tocht van anderhalf uur. We moesten rond een uurtje of 3 aanwezig zijn, maar omdat we voor Nederlandse begrippen vlot door konden rijden waren we nóg vroeger. Vind ik allemaal prima, want ik waardeer het zeer om even een babbeltje te maken met andere orkestleden en rustig een bakkie pleur te drinken. Erwin, Piet, Marja en nog wat anderen waren er ook al. Ons Genoegen was aan het repeteren, dus we konden meteen even luisteren hoe het klonk. We speelden in de Jacobikerk, voor mij een nieuwe ervaring. Toen ik de akoestiek hoorde fronste ik wel even de wenkbrauwen. Het galmde natuurlijk als een gek, dus vooral fortissimo gedeeltes verzopen helemaal. Voorlopig hoefden we nog niet te spelen dus ik liep met m'n fototoestel een rondje. De kerk was best mooi, al miste ik met mijn katholieke opvoeding toch wel de beelden en versieringen.

De Jacobikerk in Vlissingen (interieur)

Ons Genoegen aan het repeteren

Zo langzamerhand was iedereen er wel en we gingen eens beginnen met repeteren. Dat was even wennen! Door die akoestiek liep de boel soms uit elkaar tussen de bassen en de melodie-instrumenten. Sturing van de dirigent was hard nodig. We repeteerden door tot half 6. Ondertussen was er nog een korte pauze waarin de muziekcommissie ook bij elkaar kwam. Ik probeerde De Hobbit van Johan de Meij erdoor te krijgen (een van mijn favoriete stukken om te spelen), maar helaas pindakaas. Hopelijk gaan we wel de Schilderijententoonstelling (Mussorgsky) spelen. Later, nadat ik het concert van Ons Genoegen had gehoord, wilde ik ook graag The Gladiator (soundtrack) in ons repertoire hebben. Ik ben dol op soundtracks, en de Gladiator is een van m'n favorieten. Ik ben ervan overtuigd dat Klaus Badelt dingen van Hans Zimmer heeft gejat voor de muziek van The Pirates of the Caribbean.

De Jacobikerk van buitenaf gezien

Het Wegenbouworkest aan het repeteren

Intermezzo dus even. (NB voor Facebooklezers: filmpjes worden niet doorgelinkt, check dus even m'n echte blog)
Check dit filmpje en spoel m even door naar 6:00 minuten. Knoop de melodie in je oren:

Check daarna deze en spoel 'm door naar 0:58. Het gaat namelijk niet om de hoofdmelodie, maar de tweede melodie. Het klinkt in mijn oren verdacht veel hetzelfde, maargoed….dit even terzijde

Na half 6 hadden we een ruime pauze om te eten en dat was erg gezellig. Ik ging met Dick, Karin, hun dochter Elisa, Evelyne en haar dochter en Nicoline uit eten in een pizzeria vlakbij. We hadden veel lol en de tijd vloog. Er waren nog meer orkestleden in dat restaurant neergestreken. Het eten was er verder prima, de bediening iets minder. Misschien kregen ze minimumloon betaald ofzo, maar het was kennelijk te veel moeite om een bord voor iemand op tafel te zetten als ze daarvoor een beetje om de tafel moesten lopen. Ze gaven het liever helemaal over de tafel heen aan iemand. Die twee arme meiskes snapten ook niet waarom we een beetje moesten lachen. Rond een uurtje of half 8 gingen we weer terug naar de kerk. Iedereen moest zich immers nog omkleden en opmaken. Daarvoor was die kerk iets minder handig. De meesten kleedden zich om op de kanselarij of in de kamer die voor de dirigenten was aangewezen. Niemand trok zich daar iets van aan en op een gegeven moment stond ik te dringen met twee anderen in dat kleine wc-tje om even m'n make up op te doen.

Daarna gingen we achterin de zaal zitten in afwachting van het andere orkest. Ik had nog bijna m'n lift verspeeld, omdat ik Erwin een beetje zat te pesten omdat hij geen bier dronk. Hij gooide me bijna omver (ik stond op hoge hakken) en na een knuffel stonden we weer quitte. Het andere orkest begon om half 9 en ik was wel benieuwd. Er waren eigenlijk maar twee stukken van hun programma die ik kende, namelijk muziek van The Gladiator en The Girl From Ipanema. De andere stukken die ze speelden kan ik me nu ook al niet meer herinneren, ik heb geen programmaboekje meegenomen. Helaas heb ik ook geen zin om me de rest voor de geest te halen, want het orkest had een groot gebrek: stemming. Kijk, KNA Arkel heeft op dat punt ook een hoop te verbeteren, maar zo abominabel als het bij dat orkest was is het daar toch ook weer niet. Het was vooral de hoboïst die ik echt z'n instrument af wou pakken. Hij was standaard veel te hoog (geloof ik), dat ik echt dacht van 'hoor je dat zelf nou niet!?'. Al na het eerste stuk keken we elkaar een beetje vertwijfeld aan van 'wat gebeurt hier!?'. Het was zo zonde, want op andere gebieden deed het orkest het prima. Muzikaal was het allemaal best in orde, maar steeds als er een solo kwam, was dat solo instrument te hoog of te laag gestemd. Heel vreemd. Andere mensen die ook op onze rij zaten deden geen moeite om te luisteren en vielen gewoon in slaap. Ewout z'n ogen vielen dicht, totdat Erwin een foto van hem nam en wij ons lachen niet meer in konden houden. De hoornist die als extra hulp was aangetrokken lag gewoon echt op apegapen, supergrappig.

Ik vond het heel jammer dat de stemming in het orkest zo slecht was, want The Gladiator hebben ze verder gewoon goed gespeeld. De spanning van de film kon ik me zo voor de geest halen. Ik hoop dat we hem zelf ook gaan spelen! The Girl From Ipanema is een van mijn favoriete nummers. Die heb ik ooit in een ver grijs verleden, toen ik nog op het conservatorium zat, als eerste liedje aan m'n klasgenoten geleerd. Superleuk om eens de 'dirigent/leider' te zijn.

In de pauze hadden wij niet echt pauze, want we moesten op het podium gaan zitten om te stemmen en in te spelen. Ons programma was als volgt:
Edvard Grieg - De Huldigingsmars
Edmond Avon - Introduction et Polonaise de Concert (solo gespeeld door Karin op klarinet)
George Gerschwin - An American in Paris
Geronimo Gimenez - La Boda de Luis Alonso
Luis Serrano Alarcón - El Torico de la Cuerda
Michael Giacchino - Music from the Incredibles
Alfred Reed - El Camino Real

toegiften:
W.M. Kendall - Glorious Victory (mars)
Sousa - The Fairest of the Fair (mars)

Ik had er erg veel zin in, bijna alle stukken op het programma zijn leuk om te spelen en ook een uitdaging qua techniek. De akoestiek in de kerk leende zich heel goed voor ons eerste stuk. De huldigingsmars van Grieg is een gedragen en sfeervol stuk met slechts enkele kleine uitspattingen in de kopersectie. Het is gelijk ook wel een embouchurekiller, helaas. We proefden even van de stemming en die leek wel aardig goed te zitten. Ons tweede stuk was een solostuk voor Karin. Karin kan wat mij betreft makkelijk voor een prof doorgaan. Ze kan ontzettend goed klarinet spelen en ook nog eens goed met de zenuwen overweg. Eerst liet ze een paar dingen horen die je op een klarinet kan doen (denk bijvoorbeeld aan de intro van Rhapsody in Blue van Gerschwin, dat enorme glissando) en toen begonnen we aan het daadwerkelijke stuk. Het ging heel erg goed, al vertelde Karin later dat er een blubbertje in haar klarinet zat. Wat is een blubbertje, zult u zich wellicht afvragen. Dat is, minder beschaafd gezegd, dat er teveel tuf/spuug/speeksel in je klarinet zit. Het kan zich onder een klep gaan ophopen en dan komt er geen geluid meer uit de desbetreffende klep, waardoor er bij bepaalde tonen geen geluid meer uitkomt. Dat is dus een van de rotste dingen die je kan overkomen, maar waar je tevens weinig aan kan doen. Bij mijn klarinet heb ik het euvel ook. Bij nieuwe klarinetten moet het pad dat je speeksel volgt zich zo ongeveer nog uit-eroderen (gatsie), en bij mij ging dat in het begin allemaal onder de A-klep zitten. Het wordt al minder, maar in het begin heb ik ook menig concert binnensmonds zitten vloeken. Gelukkig viel het bij Karin mee al hoorde je dat blubbertje heel af en toe. Al met al kan ze heel trots zijn op haar prestatie!

Hierna gingen we de swing erin zetten met het bekende An American In Paris. De slagwerkers konden zich uitleven met allerlei rare toeters, al ging het geluid in die kerk bijna helemaal verloren. Dat was bij het volgende stuk zo ongeveer nog meer het geval: La Boda de Luis Alonso. Een Spaans spektakelwerk, dat voor de klarinetten erg moeilijk is. Bij mij ging dit stuk het minst van alles. Ik had me er helemaal het schompes op geoefend, maar sommige loopjes (met toevallige voortekens) was ik aan het verknoeien. Daar baal ik dan altijd zo van. Ik was niet de enige die de fout in ging. Voor mij een troost, voor het muziekstuk als geheel wat minder fijn. Het stuk klonk in de kerk denk ik wat rommelig, omdat de bekkenslagen van het slagwerk een beetje verzopen in de akoestiek. We hebben de Boda weleens beter gespeeld!

Bij het stuk daarna hadden we de kans om alles weer recht te zetten. Weer een Spaans stuk (ik houd ervan!) met een mooie solo van Bart in het begin. De klarinetten konden zich weer lekker laten gaan met loopjes, heerlijk. Music from the Incredibles is van een heel ander kaliber. De film heb ik niet gezien en de muziek kende ik zelf ook niet. Ik kan niet zeggen dat ik een grote fan ben van het stuk. Het is mij te nikserig qua opbouw en de flow snap ik ook niet zo. Het is een grote hectische herrie. In de kerk werd dit helaas nog erger en de bassen en het slagwerk liepen soms een beetje uit elkaar. Met meer geluk dan wijsheid sloegen we ons door het (korte) stuk heen.

Toen was het tijd voor mijn favoriete stuk van de avond: El Camino Real. Al het leuke dat je op een klarinet kan doen komt hier aan de orde. Het stuk is ook geschreven voor harmonieorkest en dat merk je. Het is erg virtuoos voor de klarinetten, maar gewoon erg prettig en logisch geschreven. De loopjes zijn goed te doen met wat oefening. Er is rekening gehouden met wat een mooie klarinetregister is en dat is zo'n verademing ten opzichte van vele andere arrangementen. Verder heb je als klarinetgroep ook de kans om je klankkwaliteit te tonen (die zit bij het Wegenbouworkest wel goed!). Al met al speel ik dit stuk met heel veel plezier. Er zit ook een hele mooie hobosolo in, die door Bert werkelijk fantastisch werd gespeeld. Op dat moment zit ik zelf ook te genieten op het podium. Dit stuk ging bijna perfect, op een stukje van de hoorns na. Een van hen was heel erg vals en dat was nogal pijnlijk.

Na El Camino hadden we nog twee toegiften. Marsen. Ja, ik ben er niet zo'n fan van. Ik was ook redelijk op, dus heel veel power kwam er bij mij ook niet meer uit. We konden tevreden van het podium af gaan. En wat smaakt er na een concert nou beter dan een koud pilsje???? Een koud pilsje dat geen Heineken is! (zoals zaterdag 30 oktober na het concert met KNA in Hoornaar). Helaas was er in de kerk geen pils te bekennen, alleen wijn. En dat vind ik nou net níet lekker smaken na een concert. We moesten dus naar een café uitwijken voor een pilsje, maar eer dat het zover was waren we al bijna een uur verder: weer omkleden, nakletsen, wachten op anderen. Erwin, Dick, Karin, Elisa, Nicoline en ik gingen nog heel even naar een café (La Chouffe gedronken, jammie!!!), maar toen was het toch ook al snel op huis aan. De rit naar Utrecht was lang. Gelukkig kunnen Erwin en ik goed kletsen anders was ik zeker in slaap gevallen. Helemaal kapot, maar voldaan kwam ik thuis.

Voorlopig hebben we met het Wegenbouworkest geen concerten gepland staan, maar ik hoop zo dat we eens in de regio Utrecht een concert hebben zodat ik m'n vrienden ook kan uitnodigen. Het orkest is voor een amateurclub erg goed en ik wil zo graag eens m'n eigen publiek meenemen. Ik ben ook zo benieuwd wat we op een concours zouden halen, maar ik denk niet dat veel mensen zin hebben om dat te gaan uitvinden. Goed, ik ga maar eens een eind breien aan dit lange stuk. Ik hoop dat het niet al te incoherent geschreven is; Cheers!

De kust van Vlissingen

Familieweekend

2010-10-26T12:23:00.002+02:00

Afgelopen weekend was er voor het eerst sinds tijden weer eens een Heijkant familie weekend (de kant van m'n moeder dus). Met een man of 30 zaten we in een een mooie accommodatie in het Brabantse Schaijk, een klein dorpje vlakbij Oss. De weersvoorspelling voor heel het weekend was niet al te gunstig, maar we hoopten er het beste van te maken.

Vrijdagavond stond in het teken van spelletjes. Twee nichtjes hadden een quiz in elkaar gedraaid. Dat was heel leuk, want ze gaven namelijk hints in de vorm van plaatjes of quotes en dan moest je raden welk familielid het was. Ik kwam drie keer voor en dat was reden voor hilariteit. Als kind was ik ook al stronteigenwijs en nam ik alles wat er tegen mij gezegd werd letterlijk. De hint was "wie gooide er nadat zijn of haar vader zei 'gooi jij die vieze luier maar even weg' vervolgens de luier keihard door de kamer?". Ik dus. En "wie gooide de dobbelstenen keihard tegen het plafond omdat hij of zij moest dobbelen voor aanvang van een spelletje?". Ç'est moi. Wie het hoogste gooit mag beginnen he? Feilloze kinderlogica, lijkt mij! De derde was ook hilarisch. Ik heb blijkbaar een keer tegen m'n moeder gezegd: "mama, toen jullie nog apen waren, woonden jullie toen ook in de Beekse bergen?". Mijn moeder vertelde me na de quiz dat ik toen ik vier was een keer vroeg hoe de mens ontstaan was. Het scheppingsverhaal vond m'n moeder toen nog wat te heftig dus ze vertelde dat mensen uit apen ontstaan waren. We waren toen net in de Beekse bergen geweest, vandaar mijn vraag. Ik kan me van alle drie die dingen uit de quiz niets meer herinneren.

Na de quiz gingen we Hints spelen. Dat was ook heel leuk. M'n zusje en m'n moeder hadden de meeste dingen verzonnen: films, boeken, gezegden en liedjes. Gek genoeg werden de meesten echt heel snel geraden! Het was wel een heel leuk tijdverdrijf. Het werd al vrij snel middernacht en na een potje poker ging ik, net als de meesten, naar bed.

Op zaterdag stond er heel wat op het programma. We gingen naar een kartbaan, waar de meesten van de familie een paar rondjes maakten. Ik zag het karten niet echt zitten dus ik hield mezelf bezig met fotograferen. Met m'n vaders camera helaas, dus ik heb de foto's zelf nog niet. Diegenen die wel gingen karten hadden racenamen voor zichzelf bedacht. Dus op de baan raceten onder anderen: Koos Meedogenloos, Loes Pitpoes en Gon het Kanon.

Ik kreeg echt koppijn van die ranzige benzinelucht dus ik hield me na een tijdje wat afzijdig. Gelukkig gingen we na het karten lasergamen en hier had ik wel veel zin in. Een beetje mensen neerlaseren, het kind in je komt weer naar boven! Je kreeg een harnas aan en dan ging je met 12 man naar binnen. Er waren twee teams: rood en groen. De eerste ronde ging het niet zo goed, ik werd steeds door m'n oudste neefje neergeknald. In de tweede ronde was ik iets beter in vorm en ging ik mezelf in hoekjes verschuilen om mensen te ambushen. Supergrappig!

In de avond gingen we lekker gourmetten. Aan onze tafel (zes man, ik, m'n nichtje, drie neefjes en een achterneef) was het bere gezellig. Het bier ging hard en toen de whisky van m'n achterneefje op tafel kwam werd het nog gezelliger. Flauwe grappen alom. Ik begon een beetje te etteren door een dot groente in het pannetje van m'n achterneefje te gooien als ie even drank ging halen. Kortom: het niveau was lekker laag, maar gezellig was het des te meer. Na het eten gingen we weer wat pokeren.

Op zondag leek het een mooie dag te worden. De zon scheen in de ochtend in ieder geval! Dat vond ik wel fijn, want vandaag zouden we Solex gaan rijden. Daar had ik erg veel zin in. Helaas betrok de lucht weer een beetje en toen we naar het Solexverhuur toereden kregen we toch een plensbui over ons heen. In Geffen was het weer droog en we gingen op weg. In het begin moest ik wel even wennen aan de Solex. Het starten is lekker old-school. Je moet een palletje een beetje naar rechts duwen, een hendeltje indrukken bij je stuur en dan een beetje rennen om de motor aan de gang te krijgen. Dan laat je dat hendeltje los en dan hoop je maar dat de motor is aangeslagen. Als dat het geval is, kun je heel voorzichtig dat palletje naar rechts duwen. Gas geven kan niet, je kan alleen remmen. En dat remmen gaat niet zoals we tegenwoordig gewend zijn met trommelremmen. Nee, het gaat op z'n 1947-igs, TRAAG. Zo'n honderd meter voor een kruispunt moet je al beginnen met remmen, dan sta je hopelijk tegen de tijd dat je er aan komt stil. En ik had natuurlijk weer een Solex die direct afsloeg als je stilstond. Ik heb nu nog spierpijn in m'n linkerhand van het indrukken van dat hendeltje (dat was veel zwaarder dan je zou denken). Ook heb ik nog spierpijn in m'n benen van het rennen om die motor aan de gang te krijgen. Als je eenmaal reed was het echt heel gemoedelijk. Je ging maximaal met zo'n dertig kilometer per uur. De ene Solex ging ook sneller dan de andere. Ik had toevallig een snelle. Als ik mijn remmen losliet kon ik bijna iedereen voorbij peren. We reden een voorgeschreven route van 43 kilometer. Deels was dat door het bos. Door alle regen waren de paden lekker blubberig en heel m'n broek en schoenen zaten dan ook onder de modder. Natuurlijk kregen we onderweg ook een bui te verwerken waar we een half uur voor moesten schuilen. Daarna was het minder leuk rijden, want wat een kou! Ik had handschoenen aan, maar dat hielp eigenlijk amper. M'n neefje riep al "bij de eerste beste patatboer die ik zie ga ik naar binnen". Dat deden we dus. Een warme chocomelk hielp veel!

Ik vond het uiteindelijk wel jammer dat we na drie uur klaar waren, het rijden was heel erg leuk. Ik wil ook een Solex om in de stad de blits mee te maken! Kijk nou hoe lief hij er uit ziet!

Hierna was het familieweekend bijna ten einde. We gingen nog even uit eten met z'n allen in restaurant "Nieuw Schaijk". Nou ammehoela, nieuw. Het was weer zo'n typische ervaring. Er stond één vegetarische keuze op het menu onder de weinig verhullende noemer 'vegetarische schotel'. Toen ik aan de bazin van het restaurant vroeg (die door haar omvang door m'n achterneefje tot 'Moermansk' gedoopt werd) wat die schotel was, wist ze het niet eens. Later kwam ze terug en zei dat het vegetarische pastei was. Nou prima dacht ik, een soort quiche ofzo. Toen het gerecht arriveerde bleek het niets meer te zijn dan wat blikgroente met wat salade. Als ik thuis kook maak ik nog ingewikkelder dingen, sjesus. Bijgerechten die geserveerd werden: bloemkool en witlof, jakkie. Net twee groenten die ik niet lust. Nee, ik was niet echt te spreken over het restaurant. Ik geloof dat het voor de vlees- en vis-eters beter was. Het was wel gezellig daar niet van. M'n neefje deed nog een mislukte poging om de serveerster te versieren. Het was ook wel een van de slechtere pogingen die ik gezien heb moet ik zeggen. "Wil je samen met mij het dessert In Love eten?". Tacky!!!

Het was nu echt tijd om naar huis te gaan. Ik heb het zeker naar m'n zin gehad. Ik vind het erg leuk dat m'n neefjes en nichtjes nu bijna allemaal zo'n 15+ zijn. Ik kan niet zo goed omgaan met jonge kinderen, maar nu ze wat ouder zijn gaat dat gelukkig stukken beter. Wat mij betreft volgend jaar weer!

A must read for nearly everyone

2010-10-25T22:03:00.001+02:00

One of my favorite books is written by one of my favorite authors: Bill Bryson. The book is called A Short History of Nearly Everything, which is rather ambitious, because how can one book contain the history of nearly everything? Well, it can't, for a fact. The title is a typical Bill Bryson joke. Bryson's writing is full of humor, little linguistic jokes and sarcasm (often directed at himself). I haven't read his latest publications (At Home, for example), but based on what I have read I think that the Short History is his most informed book. Other books of his that I love are In The Woods (a hilarious diary kind of book on how he hiked the Appalachian Trail) and Neither Here Nor There (in which he writes about his travels around Europe).

But lets get back to the book that this post is about. If A Short History isn't a history about everything, then what is it? The book aims to give the general reader an idea of science: earth, space, how humans got into being, and all this without getting too complicated. Bryson himself is an alpha-educated man and he thought that it should be possible for alpha's to 'understand' a little of science as well. Most of the science schoolbooks are incomprehensible according to Bryson: "It was as if [the textbook writer] wanted to keep the good stuff secret by making all of it soberly unfathomable."

This book was a fountain of knowledge for me. It taught me so much of the cosmos, planets, atoms, bacteria, molecules, life, how humans got into existence. And it's all written in the Bryson-way: accessible and full with humor. A subject like this can seem daunting, but it's not. It's fun; Bryson made it fun! I can only imagine how many years of research this must have taken him.

The only problem was: I didn't have the book. I read the pocket-edition back in 2007, while I was on vacation in Southern France. I devoured the book and finished it in just a couple of days. I had borrowed it from someone else, so I had to give it back. I wanted to buy the illustrated edition for myself, but as it is a quite expensive book I was in doubt about it. Eventually I forgot about it. In the meantime, I bought loads of other books instead.

I got a lot of book tokens for my last birthday and I remembered that I wanted to buy the book, so at last I am the proud owner of A Short History of Nearly Everything. Getting the book was not easy. I went to Amsterdam, thinking that it would be easy to get there. The first three bookstores didn't have it in stock. The last one finally had the book…in Dutch. I hate translated books, it's impossible to translate all of Bryson's clever jokes. Luckily, I saw the English version in a corner. It was a little damaged, but I got 10% discount so I decided to go for it. And now that I am re-reading it, I'm loving it even more.

It's a beautiful book, I love the typography and all the great pictures in it. It's really a lot more fun to read than the pocket version. Recommended for nearly everyone!

Classical Explorations

2010-10-15T22:24:00.003+02:00

When I started listening to classical music, I was 15. I didn't want to, but my clarinet teacher made me listen to Mozart's Clarinet Concerto. Like most 15 year olds, I considered classical music something for old and boring people. Little did I know!

The clarinet concerto started to grow on me and my mother bought me another album with various Mozart compositions. It was a good way to explore some of his greatest pieces. Soon I could hum the album from A to Z. And then, one evening when I was fussing around in my room, I saw the clarinet concerto on television. It was a complete coincidence. Sabine Meyer, a famous clarinetist, was performing it. Jaap van Zweden was the conductor. And then, something 'new' happened to me. Before I knew what was happening, I was crying. I started to shiver uncontrollably. It was like the gates of heaven opened a little. The feeling was so wonderful, pure happiness I think. I didn't know that something so perfect existed! It was the first time music moved me to tears. I thought it was a random phenomenon and didn't think about it a lot afterward. I didn't explore too much other classical music immediately, but kept listening to Mozart mostly.

But when I got a little older, 17 I think, my music teacher in high school made my class listen to classical music. That's when I first heard the 9th Symphony from Dvorak. Especially the 2nd movement made a lasting impression on me. The chords at the beginning, just perfect!!!!

This was also the time when I started to listen to Brahms. Mostly the 4th Symphony. The 2nd movement is again my favorite here, because of the lovely interaction between clarinet and horn. Yet still, I didn't realize what classical music could do to me. I actually didn't realize that until roughly 1,5 year ago. I explored a lot more music at that time, in every genre. One of my favorite classical pieces at the time (2009) was the first piano concerto from Brahms. When I saw that it would be performed in the Concertgebouw in Amsterdam I bought tickets instantly. It was the first time that I went to the Concertgebouw. Christiaan and I had very good seats. The piano concerto starts with the violins, a very peculiar thriller sound. I was sitting, in anticipation but with a tabula rasa. How could I know what to expect, when you are used to listening to CD's? But then the conductor raised his hands and the violins started…My whole body surged with the music. I cried, I had goosebumps, I felt like a thousand things at the same time. And again, that feeling of utter happiness. It happened even more intense when the piano started. Of course, it didn't last the whole performance, but still. I had never felt anything like it.

And that's when I started to pursue those 'moments'. Not like an addict or something, but I started to crave those moments. I sort of expected them to happen when I listened to certain classical music. And of course, it happens, but as soon as you expect it, the moment isn't as special. An unexpecting attitude was better. It was better when I didn't know when it would happen. The beauty of the real moments is, that they are unpredictable, but the 'lesser moments' always happen when I listen to certain pieces: Mozart's Requiem, Bach's Matthäus Passion, Arvo Pärt's Te Profundis.

A recent, more special moment, happened when I listened to Mahler's 2nd symphony. I'm really into Mahler at the moment and I view his second symphony as the most perfect composition out there (the opinion might change overtime, but for now, this is it!). I was watching it on DVD for the second time, the first time nothing happened because I was too consumed by exploring it. But during the second time, the symphony started to make sense and it entranced me. It is a very long piece, but it all comes together in the end, the fifth movement. When you here the grand finale, it is as if from the first note onwards, this is what it has been building to. Like it all makes sense, everything that has happened before. And that finale is quite something. It is the most intense stuff I've ever heard (in a beautiful way). The ports of heaven opened again.

And now, of course, I am dying to see this symphony performed in real. Shitty thing is, it will be performed NEXT WEEK. But the whole bloody thing was already sold out when I found out, plus I have to rehearse with my own orchestra and I can't really let them down right now. But when it's on the calendar again, I'll certainly go. I'll pay 100 euro's if I have to!

And when I realize that Mahler is now my hero, I smile. Because I am so young and there is so much more (classical) music to be discovered. There will be so many more experiences like this, and isn't that just wonderful?

Klaasjes

2010-10-11T16:47:00.000+02:00

Onder het mom van 'taal is vloeibaar' (vrij gequote naar Christiaan Mulder): kennen jullie de Klaasjes al? Dat zijn korte berichtjes met Klaas in de hoofdrol. Klaas is een held en hij kan en doet alles. Hij is een creatie van Nico Dijkshoorn, u allen wel bekend uit De Wereld Draait Door. Dat programma kijk ik overigens nooit meer, omdat ik de verhalen van m'n oma zo onderhand nog boeiender vind. Maar soms (of vaak) komt Nico Dijkshoorn daar en doet hij iets met taal. Je vindt het wat, of je vindt het niets. Ik vind 'm wel oké, maar sinds ik z'n tweets volg, lig ik vaak helemaal in een deuk. En dat komt door die Klaasjes. Ze slaan nergens op en blinken tegelijk uit in hun genialiteit. Enkele voorbeelden:

Klaas zong naast de douche. Mooie akoestiek. Gingen wij er onder staan. Dan hoorde je die hele gelaagdheid van Klaas. Dat was uniek.

Klaas dook op eenden, als ze aan het broeden waren. Dat deed verder niemand. Die eenden wenden er aan. Lag hij rustig een uur langs de sloot

Klaas ging nooit met mensen in discussie. Hij zweeg een minuut en sloeg dan een tafel doormidden. Kreeg hij meteen gelijk.

Dan heb je een beetje een idee. Denk je 'waar gaat dit een hemelsnaam over?', dan denk je het juiste. Het gaat om de rariteit, het idiote. Ik vind het prachtig en besloot zelf ook eens een poging te wagen. Het is leuk om in bed te liggen, op de fiets te zitten en dat dan ineens een idiote zin in je hoofd opkomt waarvan je denkt 'daar moet ik wat mee'.

Klaas deed aan freerunning. Liep je door de stad, zag je 'm ineens over de gevel van de Bijenkorf rennen. Daar draaide hij zijn hand niet voor om.

Klaas deed soms aan rechtse politiek. Haar blond verven en lekker populistische dingen schreeuwen. Daarna lachte hij iedereen keihard uit. Bijzonder.

Christiaan kan er ook wat van:

Klaas had een woekerpolis. Hij schoffelde hem om in z'n tuin. Alle planten dood. Klaas pissig. Nu is hij aangemeld voor de compensatieregeling. Wij kijken.

Klaas ging vaak naar de biologische supermarkt. Vragen of ze koeienvlees hadden uit de bio-industrie. Mensen boos, Klaas snapte er niets van. Wij lachen.

Doe ook mee en laat een Klaasje achter!

Birds

2010-10-08T15:32:00.000+02:00

This was the closest I could get to birds with my camera. I wish I could afford a good camera + objective to photograph animals, but for the next couple of years that's out of the question. I should make due with what I already have and not complain.

I love crows, jackdaws and magpies. They are intelligent birds!

At home

2010-10-08T00:54:00.000+02:00

A week back, I did a big cleaning session in my room. It was good, but it also made me realize that I just cannot throw stuff away! I have so many magazines, booklets, folders that I keep just for keep's sake. I say to myself 'I'll look at this again later' but I barely ever do so. As you might already have guessed, in the end I kept almost all my magazines:

And even though it is a little late, I would also like to thank all my friends and loved ones for their birthday gifts. They were very personal gifts. I am especially happy with the Jorge Bolet cd, Flow diary, the book "Oblomov" by Gontsjarov and a lovely bodylotion from Sabon. Thank you all, I love you.

The Forest Is My Throne

2010-10-07T22:27:00.006+02:00

Yes, this blog title is a silly reference to an old Satyricon record. I like that sentence though, how I wish the forest was my throne! However, I am but a mere citydweller that goes for small walks in the woods next to that city. What's more, I do my walks on Sunday, when the rest of the citydwellers decide to do the same. Hence the forest is overcrowded with people, children, bikes, dogs and whatnot. Still, this is the best time to go to there. The colors are amazing, although I was surprised to see that many trees haven't yet lost their leaves.

Smackdown

2010-10-05T00:31:00.001+02:00

Eens in de zoveel tijd, als ik al een tijd niet uit m’n plaat gegaan ben, komt er een enorme behoefte in me op. Ik zucht dan naar een feest met harde elektronische muziek. Aangezien mijn muzieksmaak niet die van de gemiddelde persoon (laat staan vrouw) is, heb ik niet veel keuze uit leuke feestjes. Dit gaat puur over muziek trouwens, een feestje kan natuurlijk ook gezellig zijn door de mensen met wie je bent. Afgelopen woensdag was zo’n voorbeeld. Ik was toen op het Let’s Go Abroad feest: een goed ouderwets studentenfeest van de studieverenigingen van Geesteswetenschappen. Er waren ontzettend veel bekenden op het feest en de tijd ging zo snel voorbij dat het gewoon idioot was. Dikke pret gehad!

Afgelopen zaterdag was een feest in de categorie: uit de plaat gaan op muziek (lees: herrie). Ik ging samen met Bart en Christiaan naar Smackdown in Doornroosje (Nijmegen). Muziekstijlen: breakcore, darkcore, drum & bass, dubstep, hardcore, industrial hardcore, jungle, tekno, terror, UK hardcore. Het moge duidelijk zijn, geen lieflijke melodieën te vinden hier! Gewoon knallen als een malle. Line-up: Element: Destruction, Bong-Ra, The Outside Agency, Dolphin (Uk), Bryan Fury, Hong Kong Violence (a.k.a. Akira), La Peste in de grote zaal. In de kleine zaal: Encrypter, Subwoofer, Black Sun Empire, Thrasher, Eye-D, Hidden. Het mooie was dat de grootste teringherrie gedraaid werd in de grote zaal, terwijl het mildere gebeuk in de kleine zaal was. Meestal is dit andersom.

Rond een uurtje of 10 togen wij richting het oosten van het land. Ik voelde in de middag al een lichte keelpijn en misselijkheid opkomen, dus ik had een paracetamol achterover geslagen, want no way dat ik dit feest wilde missen. Ik drink toch nooit alcohol op parties als dit. Je wilt gewoon knallen en van bier word je alleen maar gaar. Toen wij aankwamen was het nog ontzettend rustig, maar dat betekende niet dat de muziek rustig was. In de grote zaal stond Element: Destruction tekeer te gaan als een gek. Ik moet bij binnenkomst altijd even wennen, dus een move maken zat er nog niet in. We renden wel als een gek naar de balie om oordoppen te kopen, want het volume van de muziek was echt idioot hoog. Het zou mij niet verbazen als het meer dan 100 db was. Ik heb niet de ambitie om doof te zijn voor m’n dertigste verjaardag, dus dan maar oordoppen in. In de kleine zaal was het iets beter inkomen, daar werd redelijk rustige drum ‘n bass-achtige meuk gedraaid. Niet heel super, maar ietsje prettiger. Om 12:00 uur gingen we terug naar de grote zaal, want mijn persoonlijke held Bong-Ra zou gaan draaien. Helaas was zijn set voor de tweede keer achter elkaar dat ik ‘m zag niet geweldig. Ik vond het veel te incoherent, opbouw ontbrak voor mijn gevoel en dansbaar was het al helemaal niet. Ik snap het niet zo goed. Ik heb zo vaak hemelse momenten meegemaakt als Bong-Ra draaide, maar nu al een paar keer niet. Hij kijkt ook niet echt naar het publiek. Als hij dat wel had gedaan, had hij misschien gezien dat er amper mensen aan het dansen waren. Dat vind ik altijd veelzeggend. Als mensen wild staan te springen op je set weet je dat je het goed doet. Nu vond ik het gewoon arty-farty breakcore. Leuk voor de liefhebber, maar ik was hier niet voor naar Nijmegen afgereisd.

We gingen even naar de kleine zaal, want daar zou Black Sun Empire gaan draaien. Altijd relaxte muziek. We gingen lekker los op de drum ‘n bass. Het was superdruk in het zaaltje, wat wel wat zegt over de populariteit van BSE. Ik heb me ook goed vermaakt met het kijken naar mensen. Er waren twee vrouwen die duidelijk wilden scoren. Ze gingen al dansend alle mannen af om te kijken of ze wat aan de haak konden slaan. Het was een beetje een trieste bedoening, maar nog triester vond ik dat ik ze met meerdere mannen klef heb zien doen dezelfde avond. Ze liepen heel de tijd alleen maar rondjes door de twee zalen. Rare bezigheid, mijns inziens. De set van BSE werd ondertussen echt heel vet. Hij draaide ook nog een kwartiertje hele zieke dubstep. Wreed uit de plaat indeed. In de grote zaal pikten we ook nog even wat van Dolphin mee. Dit is weer hele andere koek. Soort van hardcore denk ik. Ach, het was in ieder geval wel grappig. Er kwam een gozer op Christiaan af die duidelijk van ‘t padje af was. Hij droop van het zweet en lulde echt een end in ‘t rond. We gingen daarna weer naar de kleine zaal om wat van Thrasher mee te krijgen. Ik had even een dipje in de energie en voelde me niet zo lekker dus ik stond gewoon te chillen aan de kant. Blijkbaar zag ik er nogal chagrijnig uit ofzo, want een gozer vroeg of dat ik het wel naar m’n zin had. Haha, ja! Alleen ik moest even energie opladen. Er was ook nog een vriend van die gast bij en ze waren allebei heel relaxt. Even gezellig een uurtje kletsen en de energie was weer terug. En dat was maar goed ook. Thrasher draaide overigens heel goed. Christiaan en Bart gingen lekker los, zo zag ik vanaf de zijkant. Die enge gozer die Christiaan eerst had aangesproken kwam nu naar mij toe. “Ik weet het soms ook niet meer. Wat is het nut van het leven?” Dat is serieus wat hij tegen me zij. Ik keek ‘m eens goed aan. Het zag er uit alsof hij drugs had gebruikt. Ik zei maar gewoon dat het morgen allemaal beter zou zijn. Daarna wilde hij hulp bij het rollen van een joint, maar toen het tipje was gedraaid verfrummelde hij ‘m weer in zijn vuist. Ja, doe het dan lekker zelf hoor. Hij scharrelde weer weg, door de menigte heen. Ik zag nog net hoe hij iemand anders aansprak om hem te helpen met z’n joint. Ik was maar wat blij dat ik zelf nuchter was.

Maar nu, dames en heren. De grootheid van de avond ging om draaien: Hong Kong Violence. Een Aziatische gozert, die ziekelijk met de knopjes en schuifjes om kan gaan. Beter bekend als Akira (althans, zo kende ik ‘m), maar nu dus draaiende onder een andere naam. Geen idee waarom. Wat draaide hij? Gigantische teringherrie, terror ofzo? Ik weet niet wat voor naampje je erop kan plakken, maar ik moest soms echt lachen. Er is een filmpje van online gezet, maar ik moet er even een waarschuwing bij geven. De meeste mensen zullen dit niet als muziek typeren en ach, je kan inderdaad discussiëren daarover. Het is echt een gigantische herrie, dus dan weet je het. (Don’t think less of me please :P).

Een van de gasten die ik net ontmoet had, ging normaal alleen naar drum ‘n bass en techno feesten, dus die keek z’n ogen uit. Maar hij leek het wel te waarderen. Ik moest vooral vaak lachen, ging even tien minuten los en daarna was ik kapot. Ik stond vooral een beetje te staan, om me heen te kijken en te bedenken wat voor idioot iets dit eigenlijk is. Waarom vind ik dit leuk? Ik snap het ook niet, maar het is zo. Ik wou dat ik simpelweg uit m’n plaat kon gaan bij ‘normale muziek’, maar ik heb dit soort avonden gewoon nodig af en toe.

Om 5 uur hielden we het voor gezien. Het was een toppertje. En ik blijf erbij: ik heb nog nooit nare mensen ontmoet op feestjes als dit, waar het ook stikt van de gabbers. Het was uitermate gezellig en ik ben heel blij dat ik weer even uit m’n plaat ben gegaan. Op 29 oktober is het weer zo ver: Rebeltronics in Utrecht!

Stuff from the UK that I love

2010-09-23T17:17:00.012+02:00

When I'm visiting another country, there is always one thing that surely has my interest: SUPERMARKETS. I love supermarkets in other countries. They have different stuff, all weird kinds of food. You learn about the culture of a country by going to their supermarkets. The French love their poisson, fromage, du vin...The British love their cereals and teas! Seriously, I stared in wonder at the insane amount of cereal products available. A whole aisle filled with cornflakes, muesli, cruesli and my favorite: oatmeal porridge! In Scotland, they sold a very cool oatmeal product, featuring a Scotsman in kilt and naked torso on the front. Just because of that I wanted to buy it. Alas, when we went to a supermarket at the end of our trip to buy all the stuff we wanted to take to the Netherlands, they didn't have the awesome Scottish oats-hero in stock :(

Aside from the cereal products, I was also frantically looking for my favorite snack: Nature Valley granola bars. I had them for the first time when I was in Canada back in 2006 and no other granola bar can compare to them! The Dutch granola bars suck anyway, too much sugarsweetness. I am really sad these aren't available here; they are really the best after working out. And, even better, they are vegan too!

Then, there is of course, tea. Twinings is my favorite brand. Sure, you can get it in some shops in the Netherlands as well, but it's expensive! So I just stocked a few packages in Scotland; it'll last me for a year or so because I don't drink that much tea at home. While we were in Scotland we consumed it by the litre (I did so, at least). English style too, with milk. At home, I drink my tea with soy milk, but in the UK I didn't want to fuss about it.

So this afternoon, I sat back and enjoyed some of my UK-products:

making a cup of Darjeeling tea

Nature Valley, portions instant oatmeal, marmite bars!!

I was excited about the marmite bars. Marmite, you hate it or you love it. I love it and I couldn't wait to try one of these. Let's test it!

It looks dense, and it smells like....marmite with oats!

Taking a bite....

Trying to make up my mind, the taste was peculiar

The verdict: WIN. It is quite nice, but only IF you like Marmite.

UK Stuff

Scotland in woorden

2010-09-20T18:43:00.004+02:00

In mijn vorige post waren wat mooie landschapsfoto’s te zien. Deze keer wil ik wel wat vertellen over Schotland, maar het is wel wat moeilijker dan het plaatsen van wat fotootjes. Als mensen me vroegen hoe ik het heb gehad was mijn antwoord steevast “Fantastisch! En nog zulk mooi weer gehad ook!”. Maar daarmee doe ik die vakantie tekort. Het gevoel dat Schotland in me achter heeft gelaten is blijvend. En dat heb ik bijna nooit. Schotland is na Canada het enige land (ja ik weet dat het technisch gezien geen land op zich is, maar de Schotten vinden van wel, en ik vind ze toffe lui, dus ik vind het ook) wat ik bij thuiskomst mis. Er heerst een verlangen om terug te gaan, vooral naar bepaalde plekken. Ik zal vertellen, maar verwacht geen heel samenhangend verhaal.

Laat ik eerst even beginnen met de nadelen. Er was namelijk een groot nadeel, en dat was in dit geval de bootreis. Toevallig was er op de heenreis een enorme storm gaande, die ervoor zorgde dat de boot continue op en neer ging. Ik had een pilletje achterover geslagen en wist me nog net goed te houden, maar die arme Christiaan heeft de toiletpot meerdere malen van dichterbij gezien dan hem lief was. We lagen vijftien uur lang in onze hut, niet in staat om te eten of te drinken. Slapen lukte ook niet, want je moest je zo ongeveer aan de rand van je bed vasthouden om er niet uit te donderen. In de gare momenten dat ik echt naar de wc moest om te plassen (dat durfde ik niet meer in onze hut na Christiaan’s bezigheden aldaar), kwam ik allerlei schaars geklede Britse meisjes tegen met smerige mixdrankjes in hun hand. Die waren keihard aan het feesten; de storm deerde hen niet. Ongelooflijk, ik kon met moeite m’n maaginhoud binnenhouden en zij waren gewoon alcohol achterover aan het tikken alsof ze helemaal niet op een door storm geteisterde boot zaten. Toen de boot eindelijk aankwam, waren we allebei nogal trillerig, ongelooflijk moe en misselijk. Het was duidelijk dat ik van de twee nog het minst gaar was, dus aan mij de eer om als eerste links te gaan rijden. Ik werkte wat boterhammen naar binnen (wat was dat moeilijk!) en sloeg nog net geen kruis voordat we wegreden. Gelukkig bleek het links rijden heel erg mee te vallen! Alleen bij een meerbaans rotonde kan je echt geen zak zien als je over je rechterschouder kijkt, maar dan moet je bijrijder gewoon even meehelpen. Het was overal ook vrij rustig op de weg. Het vakantieseizoen liep natuurlijk ten einde, en ik vond het prima.

Onze eerste stop was Jedburgh, net over de grens. Ze hadden daar een abdij (ruïne) uit de twaalfde eeuw die ik graag wilde zien. We maakten daar ook kennis met de vriendelijkheid van de Schotten. Ze helpen je waar ze kunnen en maken heel graag een praatje. Ik was blij verrast (te veel vakanties op campings in Frankrijk gezeten, waar de locals je aankijken alsof je een stuk stront onder hun schoen bent). De voorzieningen op campings waren ook steevast prima.

Na Jedburgh reden we een heel eind verder, naar Oban. Daar namen we de boot naar Mull. Hier begon wat mij betreft het echte Schotland gevoel. Het werd steeds rustiger, het landschap werd kaler en ruiger. We stonden ook op een fantastische camping. Bij een schapenboer mocht je voor 6 pond je tentje opzetten. Wij deden dat aan de rand van het strand; de schapen blaatten ondertussen rustig verder en scharrelden tussen de tenten door. We maakten hier ook kennis met de ietwat minder vriendelijke inheemse diersoort van Schotland: de midges! Stel je een doodgewone Hollandse mug voor, maar dan 4 keer zo klein. Hij is in gezelschap van honderden (soms voor je gevoel wel duizenden) soortgenoten en houdt van mensenvlees. Gelukkig voor mij hielden ze meer van het vlees van Christiaan. Aan het einde van de vakantie had ik wel wat bultjes op mijn benen, maar echt last heb ik niet gehad. Christiaan daarentegen, was een lekkernij voor die beesten. Ik moet eerlijk bekennen dat ik uit leedvermaak wel gelachen heb. Hij zat compleet onder die beesten, is honderden keren geprikt (en believe me, it itches like hell) terwijl ik vrolijk rond kon huppelen zonder veel te merken. De midges waren gelukkig alleen actief rond zonsondergang, bij weinig wind.

Vanaf Mull namen we de volgende dag de boot naar Iona. Dat is een heel klein eilandje met een belangrijke historie voor het Christendom. Vanaf daar heeft het Christendom zich verspreid over de rest van Schotland. Er stond daar ook een abdij, die volledig gerestaureerd is in de 18e/19e eeuw. Erg mooi, maar ik vond de sfeer op het eiland het mooist. Het was er sereen, niets hoefde gehaast. De mensen keken vriendelijk. Het voelde zo vredig! We klommen op de hoogste heuvel en keken op ons gemak uit over de rest van het eiland. In het hotel aten we een lekkere maaltijd bestaande uit lokale producten. Het merendeel van de bevolking is er vegetariër, dat was fijn. Er was ook wifi, dat was hilarisch. Ik vond het wel even handig, kon ik nog even met m’n stagebegeleider mailen over het toekennen van m’n punten. Wel zo fijn als je af wilt studeren!

Onze volgende stop in de reis was Isle of Skye. Weer een eindje rijden, maar dit is achteraf gezien het hoogtepunt van de reis geweest. We wilden wild kamperen en besloten hier ons geluk te beproeven. Ik ben nogal een zeikerd als het aankomt op het kiezen van een goede plek, maar we hebben de perfecte plek weten te vinden. Vlakbij de rand van een ravijn (sorry ma), met een geweldig uitzicht! Hier moet toch echt even een foto bij, voor de voorstelling.

Het was er zo rustig en toen voelde ik me zo vrij! Wat heb je nou nodig in het leven?? Een tentje, wat voedsel, natuur, vrienden. Schijt aan de beschaving, vrede op aarde; dat soort dingen komen dan in je op. Als het had geregend had ik misschien andere gedachten gehad, maar het weer was prachtig. Ik heb nog nooit zoveel sterren gezien als die nacht. Bij toeval moest ik juist die nacht natuurlijk ‘s nachts plassen, maar het was fantastisch! Terwijl ik op m’n hurken zat (veel lekkerder plassen als op een WC, serieus!) zag ik Grote Beer, Kleine Beer, de poolster, de gloed van de melkweg en nog ontelbaar veel andere sterren. Echt geweldig!

De volgende dag hadden we onze beste dag. Het weer was stralend. Geen wolken aan de lucht, het was 25 graden die dag! We hebben ook superveel gedaan. We stonden voor 7 uur op en gingen wandelen naar The Old Man of Storr, een bizarre steen. Het was nog heerlijk rustig. Wij konden daar rustig rondkijken.

Terwijl we terugliepen kwam er juist een hele bende mensen omhoog. Tot onze hilariteit ook heel veel (veelal de wat corpulentere) mensen die TOTAAL geen conditie hadden. Ook helaas weer veel triestelingen gezien die op gympies een poging wagen. Ik heb altijd zin om dit soort mensen toe te schreeuwen. “Idioot, je kan je benen breken op dit soort paden of erger. Koop wandelschoenen!” Maar het heeft toch geen zin. Onze volgende stop was Kilt’s Rock. Een punt waarop de bergwand loodrecht de zee in gaat. Ook is er een mooie waterval te zien.

Daarna gingen we weer een stuk wandelen, nu echt in het midden van het eiland. Het was een heerlijke wandeling en we kwamen weer heel veel aardige mensen tegen. Met een stel hebben we echt een half uur zitten kletsen. Na zo’n drie uur kwamen we nog compleet energiek en vrolijk weer aan bij de auto. Heel veel mooie dingen gezien, vooral genoten van de goede atmosfeer. Onze laatste stop was de Fairy Glen, een heel sprookjesachtig gedeelte van het eiland. De kleine heuvels zitten er vol rimpeltjes, als het ware. Alsof de elfjes er aan gewerkt hebben. Daar ploften we neer en merkten we pas hoe moe we nu eigenlijk waren. We zochten een camping op (ik voelde me ranzig en wilde douchen) en gingen daarna, als mooie afsluiter van de dag, uit eten. Na lichamelijke arbeid smaakt er niets beter dan een lekker bord friet met een vega-burger!

Deze post wordt nogal lang, dus ik bewaar de rest voor de volgende.

Scotland

Scotland in pictures

2010-09-18T11:19:00.011+02:00

Scotland. The land of majestic nature. How I looked forward to going there! I heard so many stories from people who went there and got back, overwhelmed by the beauty. And now I can say I am one of them. Scotland was beyond anything I had imagined. The landscape, so rugged, sometimes bare, always majestic made quite the impression on me. This post, I won't speak with words, but with photographs. Enjoy!

Clicking on the photo's gives a little better quality (1024 px).

Soundtracks

2010-08-24T23:33:00.005+02:00

Muziek bij films speelt, misschien soms onbewust, een ontzettend grote rol bij de beleving. Het is denk ik niet gek om te stellen dat zonder muziek veel films helemaal niet meer leuk zouden zijn. Zo ging ik laatst naar Inception, de nieuwste blockbuster met Leonardo DiCaprio. Ik vond de film heel tof en merkte al vrijwel meteen dat dit voor een groot deel door de muziek kwam, die is gecomponeerd door Hans Zimmer.

Al vrijwel direct in het begin heb je dit thema:

Het tweede thema, waarin thema 1 ook terugkomt:

Ik vind het pompeuze effect zo goed, want je wordt er meer door in de film gezogen. De spanning wordt ermee verhoogd. Die muziek lijkt zelfs noodzakelijk voor het plot van de film, om de belangrijke momenten te onderstrepen. Maar ook al is het plot van Inception nog zo ingewikkeld, uiteindelijk gaat het voor de bezoeker om de beleving. En die wordt bij een film als deze alleen gegarandeerd door spektakel. Zonder muziek is het spektakel niet compleet.

Maar zijn films zonder muziek dan in beginsel slecht of saai? Zeker niet. Ik ken genoeg films waarin muziek geen rol speelt. Neem een film als Before Sunrise. Daarin wordt alleen maar gepraat en toch vond ik die film geweldig. Of No Country for Old Men. Geen muziek, maar oh zo veel spanning.

Als ik denk aan films en muziek, zie ik flarden van films in m’n gedachten voorbij trekken. Fear and Loathing in Las Vegas bijvoorbeeld. Die scène dat een van de hoofdrolspelers in bad zit, met een radio waar White Rabbit op speelt. Perfect, bij zo’n film over drugs. Ook The Fountain komt voorbij, de rust, de triestheid en die cello op de achtergrond. En dat ene hilarische moment van jaren geleden, waarop ik met vrienden na het nuttigen van een hashbrownie Lord of the Rings deel 1 ging kijken. Het was een van de weinige keren in m’n leven dat ik onder invloed van hash was en het was heel grappig. Dat deel waarin Boromir wordt doodgeschoten (met nummer Amon Hen op de achtergrond), was ineens alsof ik zelf die pijn van Boromir voelde. M’n vrienden lachten zich rot en begrepen er niets van en ik bleef maar uitroepen ‘oh, ik voel z’n pijn, ik voel z’n pijn’, terwijl ik tegelijkertijd ook een halve lachkick had. Meesterlijke herinnering.

Mijn favoriete soundtracks (in combinatie met films): The Fountain, Lord of the Rings, Dances With Wolves, Lord of the Rings.

Leuke soundtrack, mindere film: The Gladiator, Jurassic Park, Harry Potter, The Pirates of the Caribean

Mijn liefde voor soundtracks begon zo'n beetje bij Lord of the Rings. Die film heeft echt een geniale soundtrack, als je het mij vraagt. Het absolute hoogtepunt: Amon Hen

Game-muziek
Een hele aparte categorie is game-muziek. Red Alert, Age of Empires, ik heb de muziek van die games grijs gedraaid. En toen had je ineens World of Warcraft. Ik ben letterlijk een keer teruggekeerd naar dat spel omdat ik ineens een liedje hoorde op m’n iTunes. Het gevoel dat het opriep was ongelofelijk sterk. Ik wilde weer door de wereld rondlopen met m’n character. (Geniaal interview met Russel Brower, de componist, hier). Zo sterk kan muziek dus zijn in games! De Japenner Nobuo Uematsu kan er ook wat van. Zijn muziek voor Final Fantasy is geniaal. Ik heb zelf een nummer van Final Fantasy X op YouTube staan (To Zanarkand) en het is m’n best bekeken filmpje. Nerds all over the world love it!

Blizzard heeft het ‘m ook weer geflikt met Starcraft II. Heerlijk openingsnummer:

Beste soundtrackcomponisten op een rijtje:
Hans Zimmer
Klaus Badelt
John Williams
Clint Mansell
Howard Shore
Russel Brower
Tan Dun
John Barry

Voor degenen die dit op Facebook lezen: deze post heeft veel filmpjes. Dat doorbeamen naar Facebook vanaf m'n blog gaat fout. Lees deze post dus op m'n blog.

Oostenrijk, de hoogtepunten (letterlijk)

2010-08-23T20:59:00.009+02:00

Wegens drukte heb ik totaal geen tijd gehad om over Oostenrijk te schrijven. Oké, eerlijk is eerlijk, ik had misschien een potje minder Starcraft II kunnen spelen. Maar nu dan toch een post. Van 6 augustus tot en met 13 augustus ben ik een weekje weg geweest om te wandelen in Oostenrijk. Ik was samen met Mickey (orkestmaatje), haar dochter van 13 en een vriendin van haar. En ik moet zeggen: we kunnen best trots op onszelf zijn, want met name twee tochten waren erg pittig.

9,5 uur lopen
Bij aankomst waren de weersvoorspellingen erg slecht, maar uiteindelijk hebben we vrijwel heel de week goed weer gehad. Op zaterdag gingen we op weg naar de eerste berghut. De zwaarte van mijn rugzak viel me erg tegen, hij woog tien kilo! De volgende dag liepen we onze zwaarste tocht: maar liefst negeneneenhalf uur waren we aan de wandel. In het begin was alles prima: een zonnetje, lichte steigingen in het landschap. Maar toen, oef! De lucht werd donker, het pad bestond uit stenen en later uit glibberige sneeuw. En na verloop van tijd viel de sneeuw ook echt uit de lucht.

Ik werd een beetje bang, want de tocht zou al zwaar worden en met sneeuw erbij misschien erg gevaarlijk. Een berggids van de hut die voor ons uitliep verzekerde ons ervan dat het veilig zou zijn. De sneeuwbui hield gelukkig op, maar ik had een beetje dom gedaan. Op het laatste zeer steile stukje naar de top had ik boven m'n tempo gelopen, omdat we hadden afgesproken dat we zouden omkeren. Na het advies van de gids besloten we echter dat we tóch door zouden lopen, maar toen was ik eigenlijk al een beetje te moe. En de tocht werd alleen maar moeilijker!

We moesten nu een stuk over de bergkam lopen, met steile afgronden aan beide kanten. Ik heb hoogtevrees, dus dat leverde een probleempje op. Gelukkig merkte ik dat ik (uit noodzaak?) m'n angst aan de kant kon zetten en met volle concentratie verder kon klauteren en ploegen door de sneeuw. Op bepaalde momenten stonden we tot kniehoog in de sneeuw. We moesten door, want we konden pas rusten na de afdaling tot onder de sneeuwgrens. Het weer zou namelijk in de vroege middag al omslaan, zo had de berggids ons wel gewaarschuwd. Het was trouwens ook behoorlijk frisjes op de top. Ik had m'n thermo-onderbroek aan, m'n broek, een shirt, een fleece, een jas, een sjaal, m'n handschoenen en daar was ik maar wat blij mee.

Na een uitputtende wandeling en afdaling over de bergkam kwamen we eindelijk op een rustplek. Even snel eten en door, want we moesten nog 2 uur verder dalen naar de berghut. Ik was doodop toen we daar aankwamen, maar voelde wel een enorme trots. Niet alleen om het volbrengen van de tocht, maar ook over het opzij zetten van m'n hoogtevrees. Een grote overwinning! Het slechte nieuws daarna was wel, dat onze tocht van de volgende dag naar de Wiesbadenerhütte niet door kon gaan vanaf de eerste hut (de Jamtalhütte). We zouden een sneeuwvlakte over moeten gaan waar het pad volledig onzichtbaar op zou zijn. Stijgijzers en touwen waren daarvoor nodig, en die hadden we niet. Ik zou het niet eens gewild hebben, daar niet van. Dit betekende wel dat we nog verder moesten afdalen, terug naar het dal. Ik zal je zeggen: die twee uur waren HELS. M'n voeten deden pijn, m'n benen deden pijn, m'n schouders deden pijn, alles deed pijn! Een dag later kwamen we er achter dat m'n rugtas verkeerd stond afgesteld voor mijn rug. Toen we dat verholpen hadden deden m'n schouders ineens geen pijn meer.

Klauteren
De tweede zware tocht die we hebben gemaakt was vanaf de Wiesbadener Hütte naar de Saarbrückner Hütte. Inmiddels had ik veel overbodige troep uit m'n tas gemieterd (zo'n twee kilo); die was dus geen obstakel meer voor een fijne wandeling. De wandeling van deze dag leidde ons langs een pittoresk riviertje, maar na een tijdje keken we uit tegen een steile bergwand. Slik. Ik wil niet eens weten hoe hoog m'n hartslag was, maar ik ging helemaal kapot bij het omhoog wandelen. Het werd nog leuker toen we opeens touwen zagen hangen. Tja, daar sta je dan. Je moet omhoog. Dus klauter je zo goed als je kunt. Dit vond ik spannend, maar stiekem wel leuk. Het vereiste volledige concentratie, 'waar ga ik m'n voet nu neerzetten, waar nu mijn hand?', is alles wat ik dacht. Renée ging als een berggeit omhoog en ik ploegde m'n weg achter haar aan. Het was maar een afstand van 30 meter, maar toch hè. Je moet bedenken dat ik dat soort dingen normaal nooit doe. We kwamen bij de top en daarna was het nog afdalen door sneeuwvelden naar de berghut. Dat vond ik nu minder eng.

Die laatste hut, de Saarbrückner Hütte, was nog lekker ouderwets. Helemaal van hout, alles piepte en kraakte. De hut werd gerunt door een complete familie. Er was ook een 'hutopa', met zo'n gezellig wollen vest. Hij hield zijn kleinkind, een jongetje van 3, in de gaten. Het was echt een genot om bij die hut in het zonnetje te zitten. Het was er gezellig druk, mensen waren wat aan het rommelen. Een groepje tieners hield zich bezig met touwlopen. Er waren er een paar die het echt goed konden. Er waren er ook een paar die duidelijk een oogje op elkaar haden, aandoenlijk om te zien. Bij het eten heerste er een gemoedelijke chaos. We deelden onze tafel met twee Nederlanders, een Duitse man en een Russische vrouw (die ik bijzonder mysterieus vond). De Duitse man leek als twee druppels water op m'n pianoleraar en verrek, hij bleek muziekleraar te zijn! We konden dus lekker babbelen over muziek, altijd prettig.

Dit waren wel de hoogtepunten van de reis. We hebben natuurlijk nog meer wandelingen gemaakt, maar die waren net een tikkeltje minder spectaculair. Al met al was het heerlijk om zo sportief bezig te zijn.

Fotoscore: 444 stuks.
Facebookvrienden kunnen er 40 zien; ik heb ze nog niet online gezet op Picasa.

Finally, Starcraft II

2010-07-31T11:25:00.015+02:00

I was so sad when I found a note in my mailbox that the mailman had tried to deliver my copy of Starcraft II, the special edition, on Tuesday and I wasn't home. Well yeah, I work full time at the moment, what can I do about that?? And apparently, none of my roomies were home as well, so yeah....unable to deliver.

Wednesday, the same story. I checked the opening hours of the post office, where my package was now stored, and to my dismay it was open from 9:30 - 17:30 on weekdays. I leave the house at 9:00 and come back at 19:00... How the hell can I pick it up then?! Greatly annoyed, I had to surrender myself to the idea that I would have to wait until Saturday to fetch my copy of Starcraft. You can't send anyone else, because you have to show your ID.

Anyway, today is Saturday! Excited like a little child, I went to the post office when it opens, at 10:00 am sharp. At home, I teared the carton box open and there it was, frikkin' finally:

The box looks very cool, completely in theme. When you open it, it reveals all the cool goodies inside.

The special edition contains a lot more than just the DVD with the game: a behind-the-scenes-DVD, a comic book, a book with artwork from the game (my favorite, I LOVE artwork), the soundtrack, and a USB-drive shaped as the dogtag of one of the heroes in the game Raynor James (how cool is that?). I tried to photograph everything:

Stills from the artwork book

The USB drive. I forgot to mention, it comes pre-loaded with Starcraft I.

A still from the comic book

The booklet in the game-DVD

Those bastards from Blizzard are smart. They included a World of Warcraft guest pass, making the temptation to play that game again very high! I'll store them somewhere out of sight for now....

And now, to install the game!!

PS: For those of you who are thinking "What the fuck is Starcraft? A way to craft your own stars?" Lookie here.
And all the pictures in better resolution here.

Koos koffieloos

2010-07-29T20:52:00.004+02:00

Koffie, het zwarte goud. Ik drink er graag van. De smaak, de kleine boost die je ervan krijgt; het geeft me altijd een klein geluksmomentje. Ik limiteerde mezelf altijd tot twee kopjes per dag, maar dat liep de laatste tijd vaak uit naar vier. Op het werk gaat er toch al snel meer doorheen dan je denkt. Zodra mensen weten dat je koffie drinkt, krijg je het soms gewoon voorgeschoteld. En ja, dat sla je dan ook niet af.

Maandagochtend in bed bedacht ik ineens dat een experimentje wel leuk zou zijn. Want hoe verslaafd ben ik nou eigenlijk? Ik besloot om in ieder geval een weekje als Koos koffieloos door het leven te gaan. En als het bevalt, misschien wel langer. Momenteel zit ik op dag 4. En ik leef nog gewoon! *gasp* Voor de liefhebbers of mede-verslaafden: een tussenrapport.

Maandag was er nog niks aan het handje. Ik voelde me ook niet anders dan normaal. Omdat ik net het besluit had genomen, was ik standvastig. Ik meldde het aan iedereen op kantoor en er werd een beetje lacherig op gereageerd. Maar als ik het niet meld, is de verleiding wellicht te groot als iemand ineens koffie aanbiedt.

Dinsdag was ellendig. Heel de dag hoofdpijn, geen aspirine kon er tegenop! Eerst negeerde ik de pijn nog, maar het werd echt superirritant. Ik voelde me ook totaal niet scherp. Het leverde me een stroom aan medelijden op van mensen (gecombineerd met een portie leedvermaak, denk ik). Ook kwamen de pesterijen nu op gang: "Koffie?" "Nee, dank je". Ik sloeg me zo goed als kon door de dag heen. De groene thee ging met sloten tegelijk naar binnen.

Woensdag was al een hoofdpijnloze dag, gelukkig maar! Verder weinig te melden, ik voelde me prima. Ik voel me niet scherper ofzo, helemaal niet. Een ander voordeeltje wat ik wel begon te merken, is dat m'n darmen een stuk rustiger zijn. Dat is wel erg fijn!

Donderdag voelde ik ineens een coffee craving omdat ik in de NRC Next een artikel las waar het woord 'koffie' in voorkwam. Ineens verlangde ik zo naar een heerlijk bakkie pleur! Toen dat eenmaal voorbij was, ging het allemaal prima. Alleen ben ik de thee een beetje zat. Groene thee is de enige thee die ik lekker vind, alle andere theeën smaken bitter (terwijl koffie toch ook heel bitter is). Irritant, want ik wil erg graag een warme drank drinken zo door de dag heen.

Bij mij is de verslaving dus vooral psychisch, maar dat wist ik stiekem al. Ik denk dat ik nu makkelijk een maand zonder koffie kan. De gewoonte is er nu uit gesloopt. En toch, dat zal me niet bij alles lukken. Ik zou ook dolgraag totaal willen stoppen met snoepen. Maar het idee dat ik nooit meer een chocolaatje zou mogen eten, stemt me erg droef. Als ik nu per direct een aandoening zou krijgen waardoor ik nooit meer koffie zou kunnen drinken, zou ik m’n schouders ophalen en verder gaan met leven. Als ik een ziekte zou krijgen, waardoor ik geen chocola meer kan eten, zou ik in huilen uitbarsten. Ik blijf toch een vrouw. Maargoed, als er iets is wat dit experiment mij leert is het wel: alle gewoontes kan je aanpassen, maar sommige gewoontes zitten veel meer vastgeroest.

The end of an era

2010-07-21T20:51:00.003+02:00

Ongelooflijk maar waar, ik ben bijna afgestudeerd! Het is het einde van een tijdperk. Tijd voor een korte reflectie; de goede en minder goede dingen van studeren.

Goed
De OV-kaart. Man man, dat ding heeft me toch een partij geld bespaard. Vrienden bezoeken was nog nooit zo makkelijk. Concertje op een doordeweekse avond in Amsterdam? Prima, even lekker gratis in de trein stappen en hoppakee. Ik ga dat ding echt huilend inleveren. Leuk, zo'n NS-kortingskaart, maar het is toch een slap aftreksel.

College. Bij mijn studie waren er nooit veel colleges. Ik had dus veel vrije tijd, die ik eigenlijk net wat vaker in m'n studie had moeten stoppen. Maargoed, in die tijd voelde ik me soms zo vrij. Ik hing het merendeel van de tijd wel rond op de uni bij de studievereniging en dat was echt gezellig. We discussieerden daar ook echt wel serieus over onderwerpen, en ik bracht veel uurtjes door in de computerzaal. Ik heb goede herinneringen aan die tijd.

Slecht
Slechte docenten. Als er een ding was wat mijn studiemoraal ondermijnde was het wel 'de slechte docent'. Van die lui die op een zo ongeïnspireerd mogelijke wijze college gaven. Die er alles aan leken te doen om hun publiek in slaap te sussen. Nee, wat mij betreft was iedere docent als Christ Klep (mijn favoriete docent op de uni van Utrecht)

Combinatie studie en werk. Ik ben daar nooit goed in geweest. Je wilt niet op een houtje bijten, dus je werkt. Je studieresultaten gaan achteruit. Je stopt met werken. Je bijt op een houtje. Je begint weer met werken. Je verprutst studie weer. The eternal circle of DOOM!! De meer geniale mensen weten dit vast goed te combineren, maar omdat ik nog dertig hobby's had, lukte het mij nooit. Dankzij het vele werken heb ik allerlei leuke spulletjes kunnen kopen, maar ja, in the end heb ik wel langer over m'n studie gedaan. Ben er nog steeds niet over uit of het zonde is geweest ja oder nein. Heeft ook geen zin om daarover na te denken; was ist passiert, ist passiert.

Finally, some time for photography

2010-07-18T11:44:00.000+02:00

They aren't masterworks, but hey, it was fun!

I was only carrying my Lumix TZ7, so no DSLR quality. Still, I'm quite amazed at how good the TZ7 can handle different situations. I'm just glad it isn't my only camera, because pictures get worse the more you zoom, or the less light there is.

And now for something completely different

2010-07-17T21:30:00.006+02:00

Usually I'm not really fond of graffiti. At best, it is annoying, at worst it is just butt-ugly and ruining nice buildings.

But in a basketball-court in the park near my house it didn't disturb me at all. I thought it was fascinating, especially the colours.

And what's more, I finally had time to take pictures. I miss photography so much!

As for the meaning of it, however, I am left totally clueless.
Are these works of art, or just idiotic expressions of restless teenagers?

Ulver....

2010-07-17T15:08:00.003+02:00

Let the music speak for itself.
Three songs from Ulver's album Svidd Neger

(Facebook people: this is a video post so go to my blog to view it)

2010-07-15T21:48:00.002+02:00

Woensdag hebben we de komkommertijd officieel geopend bij NOS Headlines. En prompt stroomt het dieren-nieuws binnen.

Zo was er gisteren onder meer:

- een eland in Noorwegen die een supermarkt binnenstormde.
- pinguïns in Emmen die ontsnapten.
- een lama die de Duitse snelweg oprende.

En vandaag:
- onderzoekers in Australië ontdekken prehistorische dieren (persoonlijke note: zijn die nou echt nog nooit in een BBC documentaire van David Attenborough geweest? Ik meen daar weleens heel rare zee-dieren gezien te hebben)

En Bart Jan meldde vandaag in de Coen en Sander Show dat een meisje haar bruine chihuahua kwijt was. Het arme kind was bijna in tranen en wil haar hondje graag terug. Er zal ongetwijfeld nog veel meer dierennieuws komen. Ik houd jullie op de hoogte.

En ter reclame: vrijdag begint KermisFM, de radiozender van de Tilburgse kermis, waar veel van de Headliners actief zijn. Het belooft een groots spektakel te worden dus luistert allen!

Life In a Day

2010-07-07T23:03:00.000+02:00

Another nice project on YouTube. Director John Cooper wants the YouTube community to help him create a movie called “Life In a Day”. The film is supposed to consist of footage made by thousands of people around the world. About what? Well, about anything that they might do on the 24th of July.

The 24th of July is on a saturday, and I’ll most likely be in Maastricht then to visit a friend. I’ll bring my camera along, and who knows, maybe some nice footage will be the result.

YouTube Symphony Orchestra
This isn’t the first time the YouTube community is being asked to cooperate in an event. Last year, everybody could do an audition for the YouTube Symphony Orchestra.

Gustav Mahler

2010-07-07T20:48:00.001+02:00

Het is vandaag, 7 juli 2010, precies 150 jaar geleden dat componist en dirigent Gustav Mahler is geboren.

Ik heb deze componist pasgeleden ‘ontdekt’ en ben erg onder de indruk. Die klassieke muziek is erg moeilijk te doorgronden. Het voelt heel diep en melancholisch, maar ik snap nog niet helemaal wat Mahler ‘probeert te zeggen’. Dat is leuk, want dat betekent dat er nog veel valt te ontdekken.

Tot nu toe heb ik van Mahler gehoord: de vijfde en tweede symfonie, en “Das Klagende Lied” (live door het Residentieorkest).

De tweede symfonie heb ik zondagavond voor het eerst gehoord/gezien op dvd. De dvd had ik van mijn dirigent gekregen en hij zei dat ik er echt voor moest gaan zitten. Niets was minder waar. Al vanaf de eerste noot gebeurde er iets magisch, iets wat ik niet goed onder woorden kan brengen. Dat begin van die symfonie, met een soli van de celli, is geniaal. En dat koor, dat staat daar, maar ik wist nog niet wanneer het voor het eerst zou beginnen. De mezzo-sopraan en de sopraan kwamen al eerder aan bod, maar dat koor...Vol anticipatie wachtte ik erop en pas bijna helemaal aan het einde van de symfonie komt dat koor er subtiel in. Geniaal. Ongelooflijk. Kippenvel en tranen.

In de week van 14 juli is het Mahler-week op tv. Nou heb ik geen tv in mijn kamer, dus ik weet nog niet precies hoe ik dat ga volgen. Maar volgen zal ik het! Vandaag zag ik op Twitter een link naar de volgende video over Mahler in Nederland:

Vakantieleegte

2010-07-07T20:35:00.003+02:00

De zomervakantie is begonnen voor velen, maar niet voor mij. M'n stage loopt immers gewoon door en dat wist ik toen ik eraan begon. Het is ook niet erg, maar ik ben van de generatie die het gewend is om iedere zomer een paar weken op vakantie te gaan.

Ook heb ik tot nu toe schoolvakanties gehad in de zomer. Sure, ik werkte dan wel een beetje, maar er was ruimte genoeg voor luiheid.

Gelukkig heb ik het toch voor elkaar gekregen om een weekje ertussen uit te gaan. Ik ga met Mickey en haar dochter van elf een weekje wandelen in Oostenrijk. We gaan een berghuttentocht maken en daar heb ik erg veel zin in. De komende maand moet ik wel m'n conditie ietsje opvijzelen....

Vakantieleegte
Ondertussen wordt het wel erg stil in Nederland en dat vind ik schijtirritant. Vier huisgenoten zijn op vakantie, dus het is al erg stil in huis. Veel van m'n orkestgenoten zijn ook weg en de orkesten liggen dan ook stil tot eind augustus. Dat vind ik ook irritant. Het zit zo in mijn systeem om op woensdagavond muziek te maken bij KNA, ik ben vanavond dan ook helemaal in de war.

Het afgelopen halfjaar is het orkest in Arkel een stuk hechter geworden. Dat bleek eens te meer op 5 juni in de Efteling. Er was die dag zo'n goede sfeer, zo veel gezelligheid. Ik kijk dan ook erg uit naar het studieweekend van 10 tot 12 september. We gaan binnenkort de bonte avond organiseren. Ja, ik mis m'n orkesten nu al :(

Leuk is wel dat een groot gedeelte van m'n Brabantse familie nog thuis is. We gaan dus zondag met z'n allen de WK-finale kijken. Zo blijf ik dus maar kleine plannetjes maken en moet de zomer ook thuis leuk zijn.

Komkommertijd
Helaas kan ik niets doen tegen de komkommertijd. Soms is er zo weinig (leuk) nieuws en daar worden we op de redactie weleens gefrustreerd van. We struinen het internet af, maar overal kom je dezelfde berichten tegen. Vaak ook oude berichten. Leuk nieuws is dus altijd welkom; mail me!

Wannabe Vintage

2010-07-05T22:49:00.006+02:00

Thanks to Christiaan for taking the pictures. Thanks to myself for my shitty photoshop qualities :D~

I miss photography so much. I don't have a lot of time for it lately. That makes me sad, because there are so much things that I want to experiment with. For instance, weird portaits. Of myself, of other people...

I would like to sneak around on the street and take pictures of people secretly...When I tried that in Rome, people saw through me haha! That left guy in the picture below was looking right at me...

Bel far niente

2010-07-04T23:40:00.006+02:00

After a very busy week, nothing beats hanging out with good friends! On sunday, Daniël and I strolled around Utrecht for a little shopping. After we were done with that, we walked to an enclosed cloister garden to sit on a bench bel far niente

Photo's taken with the iPhone, hence the shitty quality

Weekje bij Headlines video

2010-07-03T16:01:00.004+02:00

Ik heb een weekje met iemand van Headlines video geruild, zodat ik ook even kon proeven van het verslaggevers-vak. Ik kan meteen zeggen dat het erg goed bevallen is!

Een dagje video werkt als volgt. Iedereen komt om 9 uur ‘s ochtends op de redactie. Om half 10 hebben we een vergadering over wat we gaan filmen vandaag. De verslaggevers moeten ieder twee onderwerpen aandragen, zodat de vijver groot genoeg is om uit te vissen. Het is al een beetje komkommertijd, dus het WK en het mooie weer kwamen deze week goed uit.

Uiteindelijk werd maandag besloten dat ik met Max en Wendy naar Zandvoort aan Zee zou gaan om aan mensen te vragen of ze wel op het strand zouden blijven liggen terwijl Nederland in de achtste finales stond. Ons item bestond vooral uit ‘vox pops’, ofwel quotes van mensen die we ter plekke vragen stelden op het strand. Wendy, de cameravrouw, nam ondertussen ook ‘plakshots’ op het strand. In de trein terug gingen we al ‘inladen’, want we hadden een laptop meegenomen. Het inladen duurt net zolang als er beelden zijn geschoten, dus als je dat in de trein al doet scheelt dat uiteindelijk tijd. Je kan toch alleen maar wachten totdat het klaar is.

Op de redactie gaat de verslaggever dan ‘quotes knippen’, de stukjes tekst uit de interviews die echt in het item belanden. Harde keuzes zijn hierin noodzakelijk, want het filmpje moet wel een beetje vlot overkomen. Daarna gaat de cameraman(vrouw) met het echte monteerwerk beginnen. De verslaggever kan hierbij zitten, of niet. Na een paar uur is het dan meestal klaar, al was er deze week wel een uitzondering.

Maandag was dit het resultaat:

Eerste repo
Het échte werk begon voor mij dinsdag. Toen mocht ik m’n eerste eigen item maken. Het leek mij zelf wel leuk om iets met de dierentuin te doen. Het was toen al erg warm en ik was wel benieuwd of de dierentuin de beesten nou anders verzorgd (ik kan me voorstellen dat een ijsbeer het niet echt prettig vindt in dit weer). Ik werd echter gestuurd naar: de audities voor de rol van Bruiser in Legally Blonde, de musical. Hilarisch! Ik ging met Daisy, zij heeft er al acht maanden verslaggeving opzitten en wilde meer camerawerk gaan doen. Dat kwam prima uit, want ik kon dus voor tips heel goed bij haar terecht. We mochten de auto meenemen, want we moesten naar Hierden (vlakbij Harderwijk). Daar hadden we een ontzettend leuke dag. De hondjes waren hilarisch (en schattig) en er was veel lekker eten. Ik vond het heel spannend om te doen. In de auto zat ik m’n tekstjes voor te bereiden (vooral die van de stand-up, het begin van het filmpje) en drie goede vragen te bedenken. Dit is het resultaat:

Efteling
Woensdag was echt de knaller van de week. Ik ging samen met Rico en Fons naar de Efteling. Op donderdag werd daar de nieuwe achtbaan geopend, maar woensdagavond was er al een persmoment. Enkele BN’ers waren opgetrommeld. Om 2 uur gingen we weg met de auto, en na heel veel file en hitte kwamen we eindelijk aan in Kaatsheuvel. We werden in het park zelfs begeleid door een vrouwke van de Efteling, die echt superlief was. We gingen eerst wat shots nemen in het sprookjesbos en Fons’ stand-up werd er opgenomen. Daarna regelde de vrouw nog even dat Fons en ik voor in de Python konden zitten, zodat Rico daar ook wat shots van kon nemen (haha!). Toen gingen we naar Station De Oost, normaal een eettent, maar nu omgetoverd tot receptie. Daar was de rest van de pers al en de BN’ers. Er was wederom weer heel veel lekker eten in mini-porties (ik heb wel vijf toetjes weggewerkt, mwahaha) en toen ging ik met Rico de interviews afnemen. Dat was erg leuk, en vooral Adje is echt een toffe peer.

Om half 7 was er een toneelstukje over Joris en de Draak (zo heet de achtbaan) en toen mochten de BN’ers er als eerste in. Daarna moesten we even de interviews afwerken van hoe ze het hadden gehad en toen konden wij ook eindelijk in de achtbaan. Tering, wat gaat die hard!!! Echt de vetste houten achtbaan ooit. We gingen er drie keer in en toen stopte de pret helaas. De foto’s waren vandaag gratis, dus we namen een hele stapel mee (eentje siert nu de muur in de redactie). We waren pas om half 11 terug op de redactie en we zetten het inladen aan en gingen naar huis.

Donderdag had ik eigenlijk vrij, maar het filmpje van de Efteling was nog niet af. Ik wilde er wel aan meehelpen dus ging toch naar de redactie. Het monteren was echt supertof. We hadden een uur aan ruw materiaal. Tien uur monteren later hadden we een filmpje van 2:30 minuten. Ongelooflijk. Zo veel werk! Maar het is wel heel vet om te doen.

Gisteren was alweer vrijdag. Het laatste item van die week ging over de Nuon Solar Challenge. Hetzelfde verhaal weer. We gingen erheen. Shots + interview en monteren maar! De voetbalwedstrijd ging grotendeels langs ons heen, want ja, die shit monteert zichzelf niet en anders ben je nog later thuis! Uiteindelijk was ik pas half 10 thuis. De dag begint om 9 uur, dus reken maar uit wat voor werkdagen dat zijn. Geen wonder dat je normaal maar vier dagen hoeft te komen. Je draait makkelijk meer dan 40 uur.

Op vrijdag had ik ook nog een ander klein grappig iets. De NOS maakt ook iedere dag “Verder Vandaag”, waarin de redacties aankondigen wat ze gaan doen die dag. Dat heb ik vrijdag ook ingesproken.

Don't steal mah food!

2010-06-29T23:08:00.005+02:00

De huisdieren doen het niet echt goed met dit warme weer.
Ik had laatst de cavia's even buiten gezet in de schaduw, want in de woonkamer wordt het soms erg heet. Ze werden spontaan actief en gingen vechten om een stuk paprika:

Ook de kat doet niet veel meer dan liggen op koele stukken grond:

Devin Townsend: een bloemlezing

2010-06-24T22:18:00.007+02:00

Eén van mijn grootste helden in de muziek is Devin Townsend, de mad genius. Al 38 jaar oud, maar metalhead in hart en nieren. Lang aan de drank en andere verdovende middelen. Ook manisch depressief. Dat is goed te horen aan zjin muziek, die varieert van rustige ambient tot extreme metal waar je oren van gaan klapperen.

Hij ging ooit op tour met Steve Vai, maar was teleurgesteld in de business die muziekindustrie heet en maakte in 1995 een eigen plaat onder het pseudoniem Strapping Young Lad. In 1997 was er een echte band en een nieuw leuk plaatje.

Dit leuke album noemde hij City en het bevat een keur aan gezellige teringherrie. Het is bekend en berucht in de metalscène. You love it or you hate it. Het meest epische nummer van de plaat is Oh my Fucking God, dat ooit het hardste metalnummer was dat ik kende. Ik vind het nog steeds een mijlpijl voor meta. Het geluid is helaas erg blikkerig:

Later in 1997 was Devin’s eerste rustige album een feit. Deze andere kant van Devin vind ik net zo geniaal. Die gast is zo muzikaal en productief, ik kan er alleen maar bewondering voor hebben. Hij produceert zijn eigen albums met behulp van Pro Tools en het is echt ziek wat hij er allemaal instopt. ZOVEEl kleine dingetjes. Hij is zo lief om op YouTube video’s te posten van wat hij allemaal uitvreet in het programma (op een mac natuurlijk):

Strapping Young Lad is helaas niet meer. In 2006 deden ze hun laatste tour en ik was er gelukkig bij in de Melkweg. Het was verdomde geniaal, maar het duurde te niet lang genoeg. Devin moest het podium af omdat hij zo nodig moest pissen dat hij het bijna in zijn broek deed...Een geniaal nummer van SYL wat ik graag draai in het OV of bij wat aggressieve gevoelens is Shitstorm. Tip: zet de bas hard!

Na een break van twee jaar is Devin van de drank en drugs af, maar gelukkig wel flink aan het componeren gegaan. Hij is bezig met een vierluik, want hij had in twee jaar behoorlijk wat nummers geschreven. Het eerste van de vier, Ki, was een rustig album. Qua productie vrij kaal, zeker voor Devins begrippen, maar muzikaal beter dan ooit. Het tweede album heet Addicted! en is zowaar een popalbum. Maar wel een popalbum met de duidelijke signatuur van Devin. Je herkent zijn sound binnen enkele seconden. Op de meeste nummers zingt Anneke van Giersbergen mee en dat is prettig.

Waarom schrijf ik dit alles? Op woensdag staat meneer Townsend in Dynamo, Eindhoven. Ik heb m’n kaartje al uitgeprint en aai het iedere avond voor het slapengaan even. Ik heb zo’n zin in dat concert! Die dag, 30 juni, wordt sowieso memorabel, want dan moet ik m’n afstudeerpapieren inleveren!

Simpele muziek
Soms krijg ik commentaar op metal. Het zou simpele muziek zijn en weinig inhoud hebben. Maar vooral dat argument van simpelheid snap ik niet zo. De meeste muziek is qua opbouw simpel. Maar dat maakt niet uit. De meest simpele muziek kan zo geniaal zijn. Neem nou muziek van Arvo Pärt. Zijn compositie Spiegel Im Spiegel vind ik zo mooi! Er gebeurt eigenlijk vrij weinig, maar door de emotie wordt het ineens een haast spirituele ervaring.

De reden waarom ik popmuziek bijvoorbeeld wel walgelijk vind, is omdat er negen van de tien keer geen emotie inzit, het liedje niet is geschreven door de artiest zelf, een team producers gewoon wat muziek uit moet zien te poepen en ga zo maar door. Tuurlijk, er zijn uitzonderingen op de regel, maar bij veel muziek die ik op de radio hoor vraag ik me af wat de toegevoegde waarde ervan is. Anderen hebben dat misschien bij metal, prima. Er is ook veel kutmetal op de markt; ik zou de laatste zijn om dat te ontkennen. Maar sommige metal kan in zijn simpelheid zo geniaal zijn. Wat is het dan bij Strapping Young Lad? De aggressie (ik mag het niet ontkennen, het spreekt me aan) die van de muziek uitgaat, de idiootheid ervan, de herrie. Ik kom niet echt op een goed antwoord, maar feit blijft dat ik het super vaak draai.

Smaak, het is een gek ding.

Welke versie is het mooist?

2010-06-20T13:52:00.003+02:00

Een van de mooiste nummers ooit is wat mij betreft Fade To Black. Het origineel is van Metallica, maar die versie kende ik niet als eerste. De versie die ik als eerste leerde kennen was van Sonata Arctica (lol) en daarna die van Apocalyptica. Welke versie is het mooist??

Song of the Day

2010-06-16T22:41:00.001+02:00

Best played at cold winternights, or at melancholic moments

God = natuur

2010-06-15T23:11:00.001+02:00

Bui van de dag samengevat in dit geniale nummer van mijn grote liefde Agalloch:

Zal ik ooit afstuderen?

2010-06-15T23:09:00.002+02:00

Afstuderen stemt me momenteel alleen maar droevig. Ik loop keihard tegen m’n eigen tekortkomingen aan. Ik ben een administratieve idioot. Werkstukken zwerven in m’n kamer, op verschillende harde schijven of zijn in zwarte gaten verdwenen. Laatst was ik nog in paniek omdat ik dacht dat ik m’n scriptie kwijt was, maar die bleek gelukkig nog ergens op een schijf te staan. Opluchting overheerste.

Maar na vanavond is dat gevoel alweer weg. Veel te laat begon ik aan het bijwerken van m’n portfolio. Laatst ingelogd op porfolio site: oktober 2005. Dat u het even weet. Ik bleek nog tachtigduizend dingen te moeten invullen, waarvan ik er na anderhalf uur zo’n 2.000 heb gedaan. Bij wijze van.

Ook weet ik niet of het allemaal wel gaat lukken met de formulieren. Ik heb m’n vrijstelling voor stagevoorbereiding nog niet (wel aangevraagd na zes [!] maanden, hoera). Ook weet ik niet wanneer ik de punten van m’n stage krijg. Ik weet niet of het wel op tijd gaat lukken, want ik ben 28 augustus klaar. No way dat die puntjes op 30 augustus in Osiris staan. Dat moet ik aan de studieadviseur vragen, maar die is altijd onbereikbaar. Note to self: morgen toch bellen.

M’n minor filosofie is ook in ‘t slop geraakt, maar daar kan ik mezelf niet voor uitschrijven dus daar moet ik de studieadviseur ook voor inschakelen.

Bottom line is: das is alles viel zu Spät! No way dat je al die lui op de uni dit eventjes kunt laten regelen. Het is een traag orgaan, je wilt het niet weten. Het vraagt om een gedegen aanpak. Je moet weten wat je doet. Je moet administratief sterk zijn.
Ik ben dat niet. Ik ben een sufkop die alles maar laat gaan en er op het laatste moment pas achterkomt wat er allemaal geregeld moet worden. Het stemt me droef, maar zo ben ik altijd al geweest. Is het een excuus? Nee. Wel een constatering.

En nu ben ik te opgefokt om te slapen.

Sunset

2010-06-14T20:03:00.004+02:00

So I might go on a little trip this summer after all, in spite of my internship. I can take a few days off and still reach the quota of days I need to get all my ECTS (points).

The trip will probably be one week hiking in Austria! Can't wait!

Meanwhile, while browsing through old pictures I saw this sunset in Crete again. It was the last picture I took, from the bus on the way to the airport!

Woningcorporatie...eh ik bedoel uitzuigers

2010-06-07T20:26:00.001+02:00

Er moet me toch even iets van het hart. Ik kwam net thuis en hoorde van huisgenoten dat er een of andere laaf van Portaal (de huurcorporatie) is langsgekomen. Hij beval dat alles dat op ons balkon stond verwijderd moest worden voor 23 juni.

Wat staat er op ons balkon? Een bank, een tafel en wat stoelen. Dingen die we gebruiken om op te zitten. Heel normaal om zoiets op je balkon te hebben, lijkt mij. Maar nee, volgens die laaf blokkeert het de vluchtroute (die hebben we bij een andere deur), ziet het er lelijk uit (niemand heeft zicht op ons balkon) en weet ik veel met wat voor kulargumenten hij verder aankwam.

Wat me echter het meest stoort is die houding van Portaal. Ze behandelen hun studentenhuurders als vuil. Anderhalf jaar geleden moest er bij ons glasvezel aangelegd worden. Op zich een goede zaak, maar de manier waarop het ging was echt ongelooflijk. Een team van zes mannen belde maandenlang bijna dagelijks bij ons aan, want Portaal wilde geen afspraak met ons maken. Naar eigen zeggen omdat “studenten onbetrouwbaar zijn”. We hebben weleens niet open gedaan, maar ze bleven maar aanbellen net zolang totdat je opendeed. Maak gewoon een afspraak met ons!! Wij zijn ook gewoon mensen met een leven! En dan zit je daar als vrouw in je huis met zes van die klotebouwvakkers om je heen, die iedere stap die je zet met interesse volgen.

Verder is het zo dat onze douches al tweeëntwintig jaar dezelfde tegeltjes hebben. Die zijn, zoals je misschien kunt gokken, nogal verkalkt. Mijn vader werkt ook bij een woningbouwvereniging en hij vertelde me dat 15-20 jaar toch wel de maximale duur is en dat het daarna echt vervangen moet worden. Verder dondert onze keuken ook half in elkaar van ellende. Die zit er ook al sinds mensenheugenis in. Maar zal Portaal ooit uit zichzelf actie ondernemen om ons van degelijk sanitair en keuken te voorzien? Nooit van hun leven. We zijn immers maar studenten. Klagen helpt weinig. Éen keer was er een verwarming lek. Huisgenoot belt. “Oh, ja we komen morgen wel even kijken”. Het water stroomde er met bakken tegelijk uit, het lekte al door naar het Chinese restaurant onder ons. “Oh, we zullen kijken wat we kunnen doen”. Het interesseert ze echt geen hol.

En dat ze nu het gore lef hebben om zo’n laaf aan te laten bellen die ons het bevel geeft het balkon leeg te halen?? U merkt, ik ben nogal pissig. Pislink, eigenlijk.

Ik ga een brief schrijven naar die hypocriete pennenlikkers. Geef ons een nieuwe keuken, nieuwe tegels in de badkamer. Doe eens iets! Dan praten we verder over het balkon.

Gelukkig had de huisgenoot die vandaag thuis was om het slaafje van Portaal te woord te staan genoeg verbale vaardigheden om die sufferd eens flink klem te lullen. Hij wilde wel eens zwart op wit zien waarom ons balkon leeg moet zijn. Daar wist ‘ie geen antwoord op.

Ik ben strijdbaar en een tikkeltje agressief.
Het spijt me.

Wolves In The Throne Room

2010-06-06T23:25:00.006+02:00

Vorig jaar was het optreden van WITTR zo intens dat ik kippenvel kreeg, bijna moest huilen en een uur lang gebiologeerd naar de band keek. Ik was benieuwd of ze deze keer weer dat effect op me zouden hebben. Het optreden was in Tivoli de Helling, wat betekende dat ik slechts vijf minuutjes op de fiets hoefde te zitten. Helaas heb ik het voorprogramma over moeten slaan, vanwege de housewarming van Christiaan.

René en Ward waren er ook en zelfs een huisgenoot van mij was er. De rest van het huis waardeert black metal niet (jammer jammer). Even kletsen en 20 minuten later was het ombouwen compleet. De zaal was uitermate donker, geen stagelichten, slechts wat kaarsjes. Er waren ook mooie doeken opgehangen, met prachtig artwork. Al met al was het redelijk sfeervol. De opkomst was ook prima te noemen, dat viel me niet tegen.

De band trapte af met het nummer Wanderer Above the Sea of Fog. Een prachtig intens nummer om de set mee te beginnen. Ik werd meteen bevangen door dat ‘gevoel’, die ervaring die ik niet kan beschrijven. Het lijkt wel een beetje op wat er vaak met me gebeurt bij klassieke muziek. Het is alsof je wordt overspoeld door allerlei emoties tegelijk. Positieve én negatieve. Melancholie en gelukzaligheid strijden met elkaar en smelten ergens in het midden in elkaar tot één groot blok van gevoel. Heerlijk. Ik kon alleen maar staan en staren.

Nu, meer dan een week later, ben ik al half vergeten welke nummers ze speelden. Het waren er maar vier. Het optreden duurde maar een uur en dat vond ik jammer. Wat mij betreft spelen ze minstens anderhalf uur! Ik vond het deze keer net een tikkeltje minder intens dan vorig jaar in ‘s Hertogenbosch. Dat kwam misschien doordat ik nu achter in de zaal stond. Liever sta ik vooraan midden in het centrum van de actie. Bij black metal ontstaan er toch vaak toch geen pits, dus is het als vrouw ook redelijk veilig om daar te verblijven.

Al met al ben ik blij dat ik ze weer gezien heb. Geheel in karakteristiek van de band zeiden ze geen woord tegen het publiek. Lekker afstandelijk. Ik baal dat het interview dat ik vorig jaar eigenlijk met ze zou houden voor zwaremetalen.com niet doorging. Ik had ze graag vragen willen stellen over hun eco-bm. Zijn ze veganisten bijvoorbeeld? Ik weet het niet, maar wil het wel graag weten.

Nou ja, laat die band maar lekker gehuld blijven in nevelen van vaagheid. Heeft ook wel z’n charme....

Heerlijk, zo'n onleesbaar bm-logo

Cavia's

2010-06-03T22:40:00.005+02:00

Lief en schattig!

Meet Boris en Vladimir, m'n twee cavia's die ik zondag heb opgehaald ;-)
Waarom die namen? Christiaan en ik wilden oostbloknamen en dit was het eerste waar we op kwamen. Pas later bedacht ik me dat het nu Boris Jeltsin en Vladimir Poetin zijn, maar dat gebeurde waarschijnlijk op subconscious level.
Gelukkig wil de kat ze niet opeten en staan ze dus veilig in de woonkamer.

Die geluidjes die ze maken zijn zo schattig!
En als ze paprika eten zien ze er zo lief uit....

Vladimir

Boris

Rebeltronics HARD

2010-05-25T21:31:00.001+02:00

Fri 21 May – Rebeltronics

Bong-Ra: Jammer dat toen we binnenkwamen de Utrechtse master voor slechts 12 persoontjes zijn kunsten vertoonde. Tot 1 uur was het meer een kwestie van om je heen kijken, soms een move maken en af en toe verdwaasd naar Bong-Ra staren als er weer iets compleet ondansbaars uit de speakers kwam. Niet z'n beste set, beetje incoherent soms. Als het om 3 uur was gedraaid en het druk was geweest had ik er wellicht anders over gedacht!

Deformer: Oke, wtf was dit. Het waren drie gasten, waarvan één gozer door moest gaan voor iets wat op een MC leek. Slechtste MC ooit, serieus. Een beetje dingen brullen in een microfoon. Het leek wel een vismarkt waar toevallig breakcore doorheen dreunde.Het duurde ook even voordat ze echt op gang waren. Gelukkig was na een tijdje de muziek wel lekker, maar die MC kon wat mij betreft beter z'n mond houden en gewoon meedeinen op de muziek.

The DJ Producer: Kenker....Wat... Was...Dit... HARD. En geniaal. Deze gast weet hoe het moet, een goeie set opbouwen. Steeds dacht ik: nu zijn we op het hoogtepunt en dan hotseflotste hij er gewoon nog een klein dingetje bij waardoor het weer harder en zieker was. Perfect. Ben helemaal naar de klote gegaan op zijn set.

Thrasher: Ook deze man hoeft zich niet te schamen. Ik voelde me zeer kapot na The DJ Producer, dacht dat ik geen move meer kon maken, maar bij Thrasher wist ik er toch nog wat uit te persen. Deze set was heel anders dan die van de vorige gozert, maar zeker niet minder!

De volgende keer mag er wel weer iets meer reclame gemaakt worden voor het feestje. En als dat gewoon hetzelfde was: kom uit je donkere holen mensen! Er zijn dikke feestjes die met net iets meer publiek nog vetter zouden zijn!

I love Poes

2010-05-24T00:44:00.005+02:00

Our sweet housecat has no name, most people call her 'Poes', which means Puss. Wahah, hilarious I know. (not). But anyway, we can't come up with a good name. Most cat names are so silly. Lucifer, Felix, something like that. I usually call her 'schatje', which means little darling. I love the cat!

Peeking

Stroke my belly, please!

Sleeping on top of a magazine

Beatrixpark, Utrecht

2010-05-24T00:29:00.007+02:00

Utrecht Lunetten is certainly not the center of the action in Utrecht, BUT: it has a great park and a forest close-by. The park is not on of those parks that is kept neat, they mow the grass only once a year. I wanted to take pictures of the park in its 'wild state', because I love it a lot more that way. At one point the grass is so high you can hide yourself in it completely and no one will know that you're there.

I took the pictures last Thursday after work while the sun was still shining. I'm not really happy with how they turned out, but that's because I didn't put enough effort in photographing this time. I didn't really think about it at the time, but I was walking around with 'I want to get this done' and not really feeling the good 'mood'. It didn't help that I was hungry for dinner either and it shows!

Lots of the pictures were unsharp, I mean wtf. It takes effort to make unsharp pictures with a DSLR camera, but I managed to fuck up lots of 'em. I was tweaking with the settings for a low-light situation and then I didn't change the settings back so most overview shots were way too light! I can slap myself in the face for that now, but anyways. Here are some pictures that I do like...sort of...

The full-time life

2010-05-13T11:02:00.007+02:00

As most of you know, I'm now doing my internship at the NOS right now. It's the last stage in my university life. I will graduate after August, if all goes well. By then, I can call myself Bachelor in Humanities, or something like that. It sounds ridiculous, but I'll finally have the damn grade! I'm certainly not going for a masters degree straight after, because quite frankly, I'm a bad student.

My plan for the next year will be to first work for 6 months or so. I can't leave the country in September for a long time, because the people from my orchestra will kill me. We're attending a competition (concours) in November, and with me being the second solo-clarinet player, they can't really miss me. This sounds arrogant maybe, but it's the simple truth. If the first trumpet player would decide to go on a big holiday, I'd like to kill him too, so to speak ;-)
Furthermore, the orchestra bought a new and very good clarinet for me last year, so I would be an ungrateful brat if I decided to go away for a long hiatus.

After the competition, and after 6 months of working, I'll hopefully have enough money to travel for awhile. Some members of the greatest band on earth, Agalloch, have asked Milla, Nik and me to come and visit them in Portland in spring. I really hope this will happen, so I'm already saving money!

Internship
Meanwhile, I'm totally LOVING my internship. The work is so much fun, my colleagues are awesome and the atmosphere is a hectic, exciting one. I'm all the more glad, because the first internship that I had (the one I started last January), turned out to be a total disaster for me. I didn't like the work at all, so I was a little scared for this internship as well. I was afraid that, again, I would hate the work. Turned out I my fear was totally wrong, because I love the work. I love writing so much, that I can do it all day without tiring of it. When you add the great atmosphere and funny moments in our workroom, it's all the more fun.

The redaction I work with (about 8-10 people in our room) is on the same floor as Radio 3FM. The target audience for that radio is youth, aged 15-30 or so. Every day, there is a band playing live. Usually when I come in for work, the band is setting up their stuff. So everyday, I see bands that I know. On Tuesday, we had Di-rect (this is a Dutch rock-band). Wednesday we had Live, although someone informed me that the band doesn't really exist anymore. The singer, Ed Kowalczyk, was there and performed some songs from Live, though.

The dj's from the radio station are well known in the Netherlands, and I get to see them walking around 'in the wild' too, fun! I busy myself with writing articles on the website, and for Teletext. I work with two other people. The other people make the radio news-bulletins so they work with deadlines each hour.

Yesterday, with the plane crash in Libya, I experienced my first 'disaster-day' at the NOS. Everyone in the company was working their butts off. We didn't take breaks, we got food delivered at our desks! For foreigners: the NOS broadcasts the news on the Dutch public television so the television people were constantly busy with gathering as much info as possible. Live broadcasts were given all the time.

In our room, the three television sets were tuned to different stations, the radio was on, we were talking excitingly....you can imagine the loud chaos going on there! I was overcome with a feeling of excitement. I know the airplane crash is horrible, I feel horror for the people and their families, but it was the first big thing I got to experience. I think everyone was excited. Time flew by so fast, it was insane. I had to work from 9 to 5, and I had barely blinked my eyes and it was over.

Well, now that I have a day off, I'm going to do nothing but read, relax and play a little Starcraft II beta :p

Oh oh Den Haag!

2010-05-01T17:33:00.008+02:00

Afgelopen maandag zijn Misha en ik naar Den Haag geweest om het Mauritshuis te bezoeken. Dit museum was erg aangenaam en ik kan nu met enige trots zeggen dat ik ‘Het meisje met de parel’ van Vermeer eindelijk in het echt gezien heb!

Het Mauritshuis is op zichzelf al een mooi gebouw, qua locatie schurkt het aan tegen het machtscentrum van Nederland. Het was al jaren geleden dat ik op het Binnenhof ben geweest, dus daar liepen we ook even overheen. We vroegen ons af of Balkenende nou nog in het Torentje mag verblijven, als demissionair premier van ons land.

Het Binnenhof

De Ridderzaal, waar de koningin de Troonrede ieder jaar uitspreekt

Poortje naar het Binnenhof, niet hoger dan 1,65m!

We gingen het museum in en hoefden slechts 1,50 te betalen omdat we een Museumjaarkaart hadden. Ondanks het feit dat dit museum zo ongeveer het enige was dat open is op maandag was het niet heel erg druk. Sterker nog, toen we eenmaal bij de twee meesterwerken van Vermeer waren beland, waren er vrijwel geen andere mensen te bekennen. We konden rustig voor ‘Het meisje met de parel’ staan, minutenlang, zonder dat we gestoord werden. Het enige rare fenomeen waren de beveiligers die continue als maniakken rondjes liepen door het museum.

Het andere meesterwerk van Vermeer ‘Gezicht op Delft’ is een van Misha’s favorieten en op ons gemak bekeken we de meesterlijke structuur van het schilderij, het verfgebruik en de effecten die Vermeer zo nauwgezet bereikt met zijn techniek. Een kenmerk van een goed schilderij vind ik dat als je er vanuit de verte naar kijkt het er heel anders uitziet dan als je dichterbij komt. Bij iedere stap die je zet zie je nieuwe details. Vermeer weet dat als geen ander te bereiken. De lichtval die hij toepast in het schilderij is geniaal. De wolken lijken tot leven te komen, de geschilderde gebouwen lijken haast van echt ‘steen’ geschilderd, de grond is ‘echte grond’. Het is moeilijk uit te leggen, maar zo’n schilderij wordt bijna 3D voor je ogen zonder dat je daar zo’n brilletje voor nodig hebt. Op een plaatje komt het maar beroerd over en ik raad iedereen zonder meer aan dit in het echt te gaan bekijken.

Hoewel het Mauritshuis voor een museum een zeer aangename grootte heeft, vind ik een museum al gauw te groot. Voor de topstukken trek je wat tijd uit, maar het is onmogelijk om ieder schilderij de gewenste aandacht te geven. Ik blijf hier moeite mee hebben, zeker na Gombrich’s ‘The Story of Art’ te hebben gelezen (hij vindt dat je je in ieder kunstwerk moet verdiepen, zelfs als je het niet mooi vindt in eerste instantie), maar het is onmogelijk. De reden daarvoor is dat mijn concentratie zich beperkt tot een uur of twee; daarna is de koek gewoon op. Dan moet ik even ergens zitten, slap lullen met een bakkie pleur erbij, even overdenken wat ik zojuist gezien heb.

Deze tactiek pasten we dus maar toe. We hebben de ‘Anatomische Les’ van Rembrandt nog heel goed bekeken, daarna de (zelf)portretten die in dezelfde kamer hingen in mindere mate en de rest van de schilderijen in het museum is tot mijn verdriet alweer bijna uit mijn geheugen verdwenen. Een audiotour helpt iets bij het onthouden van wat je gezien hebt. Als ik nu mijn hersenen eens laat kraken kan ik me ook nog enkele portretten van Anthony van Dyck herinneren. Die schilder kon ik me op zijn beurt weer goed herinneren uit het boek van Gombrich, die hem prijst om zijn meesterlijke portretkunsten in een tijd waarin de schilderkunst in de Lage Landen tot een dieptepunt was gekomen (volgens Gombrich dan he).

Na het museum gingen we Den Haag per voet verkennen. Ik kom bijna nooit in deze stad en was wel verrast door het mooie centrum. We aten een heerlijke pannenkoek in ‘De Passant’, in het overdekte winkelcentrum ‘De Passage’. Daarna deden we wat wij altijd doen: boekenwinkels in! Ik liet me gaan en kocht in totaal zes boeken, maar lette daarbij wel op de prijs. De hele Foundation trilogie van Asimov heb ik al gelezen, maar ik wil ze graag gaan verzamelen. De rest heb ik nog niet gelezen en ik kijk er erg naar uit. Maandag begint het ‘harde leven’ weer, dus superveel tijd heb ik niet meer. Een boek is al bijna uit!

Verder viel me in de Passage op dat er veel leuke meuk-winkeltjes waren. Er was een winkel volledig gewijd aan postzegels en munten, de winkel was zelfs hofleverancier. Misha mijmerde even hardop over of de koningin nou echt hier haar postzegeltjes besteld (ongetwijfeld om haar telegrammen te versturen!). Even verderop was een winkel die kompassen, wereldbollen en weet ik het wat verkocht. Waar zie je dat nog?

Kompassen

Postzegels

More of that jazz

2010-04-26T23:28:00.010+02:00

I’m feeling productive so here goes again (in English this time). If there’s one thing not lacking in my life lately it is music in all sorts. Playing in the orchestra’s, playing for myself, performing for my grandmother with family, going to (classical) concerts, exploring new music. I’m loving it all!

Last saturday KNA had to give a performance during the jazz festival in Gorinchem. Jazz isn’t my favorite genre to play, but for the audience it’s easy listening. Our show had a lot of variety in it, from a march to Robbie Williams (one could argue whether that is jazz *cough*). The location of the concert was so beautiful, at the picturesque harbor. We were very lucky, because the weather was lovely; it couldn’t be better! Nice temperature, sunny, little wind. Too bad we played at 1 pm and the audience wasn’t big.

We started out with a march in Chicago Style. It was pretty weird to play in the outside at first, but it actually was very ‘light’ playing. It didn’t cost me as much effort to produce a nice sound as usual (we rehearse in a room with the WORST acoustics ever, but there is no alternative option). During the march we just had to find our sound, adjust to the environment. After that things went quite smooth though. It seemed that everybody was enjoying this concert. My own playing was quite messy at times, I let notes slip that were actually really easy to play. I also know why that was: lack of concentration. I am so easily distracted! This concert was pretty casual, people kept walking past and I would look at them while playing. I find it hard to shut my mind for those impulses.

We played MacArthur Park (with a beautiful solo of our trumpet player Arnel), Sam’s Dixie, Sir Duke, and lots more. After one hour our time was up and we got a free drink at a little bar. I’ve got a little joke going on with the conductor, concerning beer! After concerts he bugs me for beer, or I bug him for beer. Whoever gives the other one a beer needs to give one in return, right? This time Christiaan and I were in front of the queue (which was quite long, mind you) and he wanted a beer. Other people from the orchestra were pretending to be mad that he skipped the queue, but hey, I gave him a beer and got a beer out of it in the end as well. And a lovely beer it was, well deserved after the concert I think!

Kudos to Christiaan for the pictures he made during the concert :-)

Christiaan and I decided to jump in the car and drive away from town for awhile. At first we strolled through town but we both noticed we were fed up with the crowds and wanted to go somewhere quieter. The area we grew up in is really beautiful; it’s funny how you start to notice those things when you move away to the city. I knew a spot nearby the river, where I also once camped with my friend Lynette (that was fun!). It wasn’t crowded at all here, and the weather was so amazing. I love spring so much. The temperature is still nice, not too hot to fry you alive. A gentle breeze played with our hair. Too bad I was wearing my heels, so we couldn’t really go for an off-road stroll. We took some pictures from the river and from ourselves. It was so nice! We talked and talked and felt at peace and connected. Lovely afternoon :-)

Na klassiek komt jazz

2010-04-26T22:44:00.005+02:00

Mijn moeder werkt als freelance journalist voor de Gorcumse Courant. Vaak mag ze mensen interviewen. De laatste keer heeft ze bij een duo muzikanten een interview afgenomen dat mijn interesse wekte.

Het duo bestaat uit Nico Blom (de broer van mijn muziekleraar op de middelbare school) en Olga Malkina. De instrumentencombinatie is zeldzaam, namelijk orgel en piano. Ze hebben bekende werken van Liszt, Strawinsky, Shostakovich en Moessorgsky bewerkt en op CD opgenomen in de Buurkerk, te Utrecht. Dit is niet de eerste keer dat ze dat hebben gedaan. In 2004 hebben ze ook al eens een CD opgenomen. Dat is toen echter volledig aan mij voorbij gegaan, maar ja, ik was ook nog maar een guppy van 17 jaar oud.

Doordat mijn moeder het interview afnam werd ik op de hoogte gebracht van het feit dat ze hun CD zouden presenteren met een concert in de Grote Kerk van Gorinchem. De dag erna moest ik toch met KNA optreden in Gorinchem dus ik besloot erheen te gaan. Ik houd wel van orgel, maar hoor het bijna nooit, laat staan in combinatie met piano!

Ik wist verder niemand te prikkelen om met me mee te gaan, dus in gezelschap van mezelf toog ik op de fiets naar Gorinchem. In de Grote Kerk moest ik gedesillusioneerd vaststellen dat er maar een man of 70 op het concert was afgekomen, voornamelijk in de categorie 50+; ik blijf het vreemd vinden dat jongeren de genoegens van klassieke muziek niet weten te ontdekken en waarderen. (Tja, het is dan ook een linkse hobby he, bwahahah!!)

Het programma

Om kwart over 8 begon het optreden met een inleidend praatje van een meneer wiens gezicht ik wel kende, maar zijn naam dan weer niet....De twee muzikanten werden voorgesteld en namen plaats achter hun instrumenten. Natuurlijk wel jammer dat je de organist nooit aan het werk kan zien, die zit lekker verstopt! Alle ogen waren dus op Olga gericht, die via een spiegel communiceerde met Nico. Ze begonnen met twee werken van Liszt; vrij turbulente werken! Meteen werd alle virtuositeit uit de kast getrokken. Vooral Olga moest meteen flink aan de bak en ze heeft mijn allergrootste respect. Wat een techniek en overtuiging! Ademloos liet ik me meevoeren in het samenspel. Het publiek werd amper rust gegund voor de pauze. Ik merkte dat ik wat verkrampt begon te zitten en moest terugdenken aan die keer dat ik de Matthäus Passion daar in die rot kerkbanken heb moeten uitzitten. Hoe kan je in die kerk de naam des Heren prijzen als je je continue zorgen moet maken om een hernia? Maargoed, dit terzijde.

In de pauze kregen we de gelegenheid om een kopje koffie te nuttigen. Bij gebrek aan een gesprekspartner liep ik wat rond en liet de nerd in mij dan maar weer even Facebook en Twitter checken. Ook nam ik wat foto's met de telefoon, vandaar de baggerkwaliteit:

Het orgel in de Grote Kerk

De piano

Na de pauze kregen we hele andere werken te horen. Een korte Tango van Strawinsky, een kant die ik helemaal niet kende van die componist. Het mooiste vond ik de deeltjes uit Pictures at an Exhibition. Dit was wat bekender, en ik vond de orgelpartij hier heel interessant. Je hoorde duidelijk hoe het orgel de rol van het orkest waarnam. Een orgel heeft zo’n veelzijdige klank. Het kan ingetogen zijn, symfonisch, imposant, koninklijk...eigenlijk alles!

De 70 mensen klapten zich een ongeluk toen het concert was afgelopen en zeer terecht. Die Olga kon me er wat van op de piano! En ook Nico, de organist, was heel goed (al heb ik daar minder kijk op). Helaas moest ik de aanschaf van de CD even aan me voorbij laten gaan, twintig euro vond ik namelijk net wat te gortig.

Hierna dook ik met m’n ouders nog even de kroeg in. Het was namelijk afgelopen weekend jazzfestival in Gorinchem. Op vrijdagavond is altijd de kroegentocht. We begonnen in café Soestdijk, waar een bebop bandje de toon zette. De hele band was vrij aardig, behalve de saxofonist die óf een fout riet op z’n instrument had zitten of gewoon echt belabberd was, want hij piepte en kraakte aan alle kanten. Hier spotte ik nog een oude muziekleraar, Lex Gorter. Het was echter zo druk dat je je kont amper kon keren en gedag zeggen ging niet echt. Jammer.

De volgende stop was café Old Dutch. Tot mijn grote verbazing werd me er hier toch een partij op los gepaft! De sigarettenlucht hing weer als vanouds in de lucht, zat binnen 10 seconden in je kleren. Het was ook echt alsof alle rokers zich hier verzameld hadden, want vrijwel iedereen stond met zo’n k-stokje in de handen. De muziek was hier wat toegankelijker, maar niet echt meer jazz te noemen.

Als laatste stampten we even Opus Four binnen. Hier stond een saxofonist die wel z’n instrument beheerste. Fantastisch vibrato, volle klank. Hij had er zin in, dat hoorde je. Het genre was ook nogal apart. Het was een soort jazz meets R&B en rap. Mijn moeder vond het niet echt wat. We gingen langzamerhand maar eens op huis aan. Het zou nog een druk weekend worden.

Woah

2010-04-25T22:47:00.004+02:00

Apparently, because of the whole volcano-ash-in-the-air-situation the sunset is redder than usual. I was blown away by the sight, photographs don't do it justice!
Here are two pictures I snapped out of the car.
The sun was gone within five minutes after this.

Food Inc - Official Trailer [HD]

2010-04-24T10:47:00.001+02:00

I really wonder if this movie is worth watching.
The trailer alone is really 'American' if you ask me.
Although, I must admit, because this trailer is so American, the movie appeals to me more.
I'm fascinated in the way American movies/documentaries are set up.
Introduction --> The problem gets introduced
Lots of footage and commentaries about how BAD and BIG the problem is

But then....

There is the solution of the problem, which has always something to do with the American spirit. The American people are capable of anything, solving any problem! They relish freedom, hard and honest work, the truth. The history of the making of the US is still valid! The Americans of today have the same spirit as their Founding Fathers. Everything will be solved!

Okay, I'm maybe overreacting a little here, but that's the feeling I ususally get from watching American movies/docu's. After watching them, you are left with a feeling of hope, while in fact, nothing changes.

Some reactions on the trailer on YouTube: blaim the industries.
That's such a fallacy! The industries are made by people. The way people blame the industries is so unreal, it's almost like they believe the industries are entities on their own. No wonder so little changes in the food industry, as long people are blaming it without realising people are making those industries, funding those industries....

Ugh, I'm having a hard time trying to explain what I think about all this, I don't think in Dutch I could've explained it any better.

Bottomline is this (and I think the documentary will reach the same conclusion): as long as customers buy 'bad' products, the food industry will supply them. It's a simple matter of demand and supply. (I know it's more complicated than this, in fact, with the food industries having a big say in politics because they have so much money and thus influence...)...

Maybe the bottomline is that everything is so complicated and there is no truth. Everything is shady.

Sorry people, it's too early in the morning and I just had my hair dyed. Maybe the dye leaked into my brain.

Gaga Gekte

2010-04-22T00:53:00.004+02:00

Over krap een maand sta ik in het Gelredome samen met dit soort gekken te hossen op de muziek van Lady Gaga. Jaja, ik ga naar haar show in Nederland! Dat zou je niet snel van mij verwachten. Wat concerten betreft vertoef ik meestal in een donker hol, zoals de Ekko of Tivoli de Helling, alwaar ik in gezelschap van overwegend langharig tuig een beetje sta te headbangen op krakende black metal. Of ik ben te vinden in het Concertgebouw, waar cultureel verantwoorde muziek ten gehore wordt gebracht. Ook waag ik graag een dansje op dubstep of rare breaks.

Lady Gaga brengt niets van dit alles. Het is gewoon popmuziek, niet eens erg goed. Ze vindt zelf dat ze wel goede muziek maakt natuurlijk, maar jeetje, dan heeft ze nooit goed naar de al bestaande muziek geluisterd. Nee, de ‘meerwaarde’ van Lady Gaga zit ‘m vooral in het hele concept wat ze aan de wereld toont. De show, de fashion, de attitude. Ik vind het hoogst vermakelijk. Tevens ben ik nog nooit naar een grootschalig concert geweest. Het grootste wat ik heb meegemaakt zal iets in de trend van Fortarock geweest zijn. Ik houd over het algemeen niet zo van giga-concerten en giga-mensenmassa’s. Maar dit keer ga ik me er dus aan wagen.

Klik vooral even op dat linkje aan het begin van mijn post, want je lacht je rot. Japanners zijn echt gekke lui, dat wist iedereen natuurlijk al. Ik ben benieuwd of Nederlanders ook in grote getale als Lady Gaga verkleed naar het concert gaan komen. Ik moet nog even met Daniël (de vriend die met mij naar Gaga gaat) overleggen of wij iets thematisch aan gaan trekken. Nou moet ik zeggen dat ik niet zo bereid ben tot extreme make-overs. Ik trek hooguit m’n gothic outfit aan ofzo.

Die website van Tokyo Fashion is wel heelijk om te bekijken. Ik heb me kostelijk vermaakt met een beetje in het rond klikken op die site. Aapjes kijken. Neem deze dude, een soort cross-over tussen Gaga en Michael Jackson, meesterlijk toch:

En hier heeft een moeder haar zoontje uitgedost voor het concert, inclusief zwarte nagellak!! (In m’n hoofd hoor ik Mr. T’s stem ‘I pity the fools!’, ik kan er niets aan doen)

Deze chicka is voor mij de winnaar in de categorie ‘beste look-a-like’

Deze outfit vind ik ook daadwerkelijk geslaagd fashion-wise, voor zover ik daar als mode-leek daar iets over mag zeggen.

Jaja, het zal mij echt benieuwen of wij, nuchter Hollanders, ook gekke outfits aan gaan trekken voor Gaga. Als carnaval een maatstaf is, houd ik m’n hart vast.

Verder wordt mei wel een interessante maand. Stage bij de NOS begint, daar ben ik natuurlijk ontzettend benieuwd naar, maar ik zal er ter zijner tijd wel over gaan schrijven (al ben ik dan heel de dag al aan het schrijven daar, dus geen idee of ik er thuis nog zin in heb).
Ik begin de maand mei in Arnhem, bij Misha. In Willemeen komt op zaterdag 1 mei onze vriendelijke Canadees Venetian Snares weer een setje draaien! Het feest heet ‘Not Your Monkey, Not Your Robot’ (geen idee welke klootviool dat verzonnen heeft), en behalve Ventian Snares komen ook Servants of the Apocalyptic Goat Rave oftewel Bong-Ra (YESSSSS, mijn held!!) & Sickboy, FFF, Newk en Baron Staalhard VS 33% E.V.A. Kortom, het wordt een heerlijk avondje trippen op rare breaks. Geloof me of niet, maar ik drink op dat soort feestjes bijna nooit alcohol, want ik wil volledig nuchter uit m’n plaat gaan en lang kunnen dansen. Ik word vanzelf wel high door de muziek.

15 mei zal dus in teken staan van de Gagagekte.

21 mei is er weer een goede, vertrouwde editie van Rebeltronics in m’n favoriete donkere hol, de Helling.

We sluiten de maand op 29 mei af met een heerlijke bak black metal teringherrie van Wolves in the Throne Room! Wederom in de Helling.

Het mooiste zou zijn als er nog een klassiek concertje tussen geplakt kan worden, maar dat zit er voorlopig nog niet in. Met m’n stage die fulltime is, moet ik ook even kijken hoe ik me verder ga voelen. Ik wil ook nog een beetje sporten, klarinet oefenen en vrienden zien endezo.

Nerd alert

2010-04-20T17:52:00.002+02:00

Okay, I have warned you now. This post will be about computers and games.

Last week I went through the pain of installing Windows 7 on my iMac. Why? Well, because I wanted to play Anno 1404! I am a big fan of Anno 1701 (the predecessor), I played that game for hours at a time. Anno 1404 was released last year, but I never bothered to try it yet. Now that I installed Windows 7 and have the time for it, I actually bought the game + the add-on. Yes yes, no pirating here.

Anno 1404 is a game that I like because the focus is on trading, economy, building. There are some elements of war in it, but if you don’t want to fight, you don’t have to (as long as you don’t play a scenario).

The centre of your town are, of course, the peasants. They live in houses, around a marketplace. The peasants can advance to the next level if they have certain needs fulfilled. In the beginning those needs are quite simple: fish, cider, a church. But once the peasants advance to the next level of citizens they need more: clothing, bread, beer. Beyond the level of citizens the game gets really complicated. The next levels ‘patricians’ and ‘noblemen’ have so called sophisticated taste. They require wine, leather jerkins, furs, books, a big church, a tavern and lots more.

A beginning settlement

When your town reaches the level of citizens/patricians, it attracts beggars! If you refuse the beggars to enter your town your citizens will pay you gold. However, the beggars might return as bandits. This happened to me in my last game. I had abundant recourses though, so I just built a keep and let it fight the beggars.

The keep fighting the beggars

In order to acquire all the goods your people need you have to build production chains. For fishes, it’s only one building: a fisherman’s hut. But in order to get wine, for example, you need: wood, iron, an iron smelter (which needs coal in turn). From that you have to make barrels at a barrel factory; you need vineyards and wine presses. You can’t make that on one island. So at first you have to colonize more islands. Grapes can’t grow on every island, only some have the required fertility. You see, it’s quite complicated!

New in Anno 1404 is that you can also build oriental stuff. You even háve to build oriental towns, because only when you have a few hundred oriental nomads you are able to build indigo farms, which you need to produce books. The nomads, in turn, have needs of their own. They don’t eat fish and they don’t drink cider. They eat dates and they drink goat milk. Also, they don’t pray in a church, they want a mosque! In order to build the mosque you have to get mosaics. For mosaics you need a quartz mine and clay....

All in all, you are constantly busy attending to all the needs of your citizens ánd nomads.

All the stuff you produce you have to get to and from islands by using ships. You can set up trading routes. I always try to set up the most efficient ones, but I don’t think I succeed! This game is really quite complicated, but that’s what I like about it. You are constantly pondering about how to get these and those goods, to sell goods you have plenty of, to expand your city. But when you expand your city you need more food and products....Ahh, it never ends!

A town with noblemen houses

Veluwe

2010-04-19T18:59:00.006+02:00

Don’t you think springtime comes with the best weather of the year? The air is still fresh (even more so because there was no air traffic the whole weekend, thank you Iceland!), it’s not too warm, the sun is gentle still....

Now that I have finished my last course (ever?) in the university and enjoying my ‘summer’ break before I start my new internship I am really happy with this weather. Last week I went for a running training with three friends, that was fun! Two of my housemates are also free this week and the next so we are enjoying the sun on our balcony in the afternoon. I also love to go outside for photography sessions, biking, walking, reading shopping...Just everything that is outside!

Last sunday, Christiaan and I went to the Veluwe. We didn’t go to the ‘official national park’, because you have to pay to park your car and entrance. Apart from that, it’s also always crowded there (especially on sunday). So screw that! We went to a little town called Garderen instead. It is situated right between Amersfoort and Apeldoorn.
The town is so beautiful!! I instantly wished I lived there. I imagine it’s quite expensive to live here though, you’d have to be quite wealthy to buy a house here. And indeed, now that I am at home and browsing the nets...houses start at 350,000 euro :(

The one that I would like to have costs more than 1 million....bwahaha!! (click to see the house I want)

My taste is expensive. It is my wish to live in the forest at some point in my life....I guess if I want to live like that, I’d have to go to another country. It’s just not affordable in the Netherlands, unless you want to live in Groningen or Limburg or something. My uncle in Ireland lives in the forest as well. His living room is made up entirely of glass walls. Wherever you sit, if you look around it’s like you are sitting outside in the forest. Awesome. The downside is that my uncles house lacks modern conveniences like running water (no shower, he has a big barrel outside and washes himself with rainwater), a toilet (he craps outside in his forest...yep) and a stove (he cooks on his fireplace). My uncle only payed like 10k for his land though, years ago, when real estate was still affordable.

Okay, I don’t know where this post is headed, i’m just pouring out the words on my computer.

Let me post some pictures of our walk in the Veluwe. We walked 16km and it was awesome, except for the fact that when we were about halfway, I got an enormous headache that made me feel like my head was about to explode. We had to leave our route and go straight back to Garderen. They had a pancake restaurant there (De Bonte Koe), and oh my....I had the best pancake EVER there. It was huuuuuuuge and so tasty! They gave me an aspirin and my headache vanished (thank god). The headache was kind of weird...I never have headaches normally. I think it was a combination of too much sun, too little drink and food. I only ate two slices of bread for lunch, normally I down like 4 or 6 slices. Anyhow, after the pancake, Christiaan had room left for an icecream. The insane amount of food guys can eat, I don’t understand it (I’m winking at Milla here)! The day was really enjoyable after all. The next time I hope I don’t get a headache, it would be perfect!

Má Vlast

2010-04-17T21:11:00.008+02:00

Iedereen kent Bedřich Smetana, want iedereen kent de Bar le Duc reclame van TV wel. Dat is dat spotje waarin die dansende pakken veredelt kraanwater worden begeleid door een heel mooi deuntje. Dat deuntje komt uit het tweede deel van Má Vlast, getiteld Vltava (ofwel, Moldau). Die reclame begon in 2002 met het deuntje van de Moldau, omdat die rivier net overstroomd was. Een klein grapje van onze zuiderburen. Echter, het deuntje is zo goed dat het bij veel mensen bleef hangen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik de Má Vlast suite ook ben gaan luisteren vanwege deze reclame. Ik vond het deuntje namelijk zo mooi, dat ik niet kon rusten voordat ik wist waar het vandaan kwam (Zo heb ik ook de negende symfonie van Dvorak leren kennen uit een bier reclame. Enkele jaren geleden was er een reclame van Brandt bier waarbij het vierde deel uit de negende van Dvorak als achtergrondmuziek diende. Het was die reclame waarin een man in een bos zit, en vlak voor zijn neus een schattig musje gaat badderen in een plas; de man pakt een Brandt biertje en geniet. Vergeet ook die luierreclame niet waarbij het begin van Also Sprach Zarathustra klinkt, maargoed, dit dus ter zijde).

Op mijn zestiende ging ik met mijn ouders op vakantie in Tsjechië, het land van Smetana! Ik wilde dolgraag een uitvoering van Vltava zien, de rest van de suite kende ik toen nog niet. We waren ook enkele dagen in Praag en we vonden een mooi barok gebouw waar een strijkkwintet enkele klassieke werken ten uitvoer zou brengen, waaronder Vltava! Ik was door het dolle heen en mijn moeder wilde me wel vergezellen (mijn vader en zusje houden niet van klassieke muziek, dus die bleven lekker buiten). Het was al een genot om in dat gebouw te zitten. Het was oud en in Barokke stijl aangekleed (ik houd wel van die overdadige stijl). Het strijkkwintet was erg goed, maar ik was wel teleurgesteld in hun uitvoering van Vltava. Ik weet ook niet wat ik verwachtte, een strijkkwintet kan natuurlijk nooit het geluid van een orkest produceren. Juist het middenstuk van Vltava vind ik het mooist, het fee-achtige geluid van de violen met de begeleiding van de kopersectie. Dit gedeelte schijnt de waternimfen te moeten uitbeelden. Een jaar of twee geleden, toen de Boudisque een uitverkoop van Naxos cd’s hield, schafte ik een hele berg aan, waaronder de complete suite. Toen pas ontdekte ik hoe mooi de andere delen waren (hoewel ik ze niet allemaal even geweldig vind).

Laatst was ik in een sog-momentje weer even op de website van het Concertgebouw aan het browsen toen ik het concert ontdekte. De hele uitvoering van Má Vlast! Dat leek mij nou een toppertje. Alleen voor een orkestrale uitvoering van Vltava zou ik er al heen willen gaan. De goedkoopste kaartjes waren dit keer 20 euro (helaas), maar we probeerden de goeie oude truc weer uit. Als een stel aasgieren blijf je gewoon vooraan staan wachten totdat de toegangsdeuren worden afgesloten. Op rij 9 waren nog twee plaatsen over aan de rand, dus Christiaan en ik schoven daar snel in! En voor 20 euro zit je dan ineens op de beste rang (dat voelt goed kan ik je vertellen). Het uitzicht is fenomenaal, en het geluid al helemaal!

Het Concertgebouw

Má Vlast begint Vyšehrad (het hoge kasteel), waarbij twee harpen de harp van de hofzanger Lumir uitbeelden. Dit deel is heel statig. Er woonden ten slotte koningen in het kasteel, en het kasteel zelf is ook heel mooi. Er zit ook een heel mooi samenspel (solo) tussen de twee klarinetten in, toen gingen de tranen wel over mijn wangen.
In deel twee, Vltava, ging het kippenvel verder, het meest in mijn favoriete middendeel. Je wordt echt meegesleept in dat stuk, ik ‘voel’ de rivier stromen. Deel III Šárka, ging bijna aansluitend verder; de dirigent negeerde doelbewust het ‘kuchmomentje’ dat tussen de delen door werd ingelast, omdat deel III met een stuwend tempo begint. Ik vond het een goede beslissing van hem! Daarna was het pauze. Weer stonk ik erin. Ik zag rode wijn staan, dacht ‘oh, lekker!’ en kwam er na een slok weer achter wat voor bocht het was. Na de pauze volgden nog drie delen: Z českých luhů a hájů, Tábor en Blaník.

Z českých luhů a hájů is ook een van mijn favorieten. Dit deel beeldt de wouden en beemden uit, en ook hier kan ik het me levendig voorstellen. Meeslepend deel.

De zaal

Daarna voelde ik m’n aandacht helaas een beetje verslappen. Het was erg warm in de zaal (bejaardentemperatuur) en ik sufte een beetje weg. Het laatste deel is ook wel erg fragmentarisch van opzet, het ontbeert het meeslepende gevoel. Toch blijft het knap, als je beseft dat Smetana ten tijde van het componeren van deze suite al doof was!

Ik heb weer heel erg genoten van het tripje naar het Concertgebouw. Het is zonder meer de mooiste concertzaal van Nederland, met de mooiste akoestiek ooit. Wat zou ik er wel niet voor geven om daar een keer te mogen spelen!

PS: Ik ging net door m'n stapel 'te lezen post' heen en vond dit:

Pondering about art

2010-04-13T18:06:00.009+02:00

Just because of this altarpiece I would like to visit Colmar right here and right now. If I would own a car I would jump in it right after I finish my exam in art history tomorrow and drive to France. I think this work of art will make so much of a greater impression in real life.

This course has given me a lesson in appreciation for religious art, really. For the first time I'm very glad about religion, because at least it has given art a huge source of inspiration. And because the church had so much money and cared for their churches/art, it has been preserved quite well in comparison with the art that hung/stood in castles and peoples private homes. This altarpiece from Grünewald fascinates me. I cannot stop looking at the way he presents the crucifixion. Those fingers….my god…I already feel shivers just by looking at this picture!!

It's not only this work that I want to see. This whole course is making me yearn to visit all the places and museums that display the works of art from the book. A picture in a book is just quite plain to look at. I'm very very very happy that I went to Rome while I was studying for this art course. Alas, I forgot a lot of it already. Misha made a little test for me and I didn't even recognize one of Raphaël's frescoes from the Stanze in the Vatican!!

However, I will never forget the feeling I got while standing in the Sistine Chapel. I might forget the details of what I saw, but I won't forget the feeling of being awestruck at what Michelangelo accomplished there. Imagine him working on the ceiling for 4 years. Almost all the work was done by him alone! It's so impressive I cannot quite phantom it.

I feel so bad for rushing through the whole museum and giving Raphaël only a quick glance (in comparison) because there was just no time to look at it all…I wanted to go to the Sistine Chapel. I hate the Vatican Museum for the long route you HAVE to walk before getting to the chapel. You pass an insane amount of art, beautiful art, but if you want to see it all you have to spend days there. I would love to pay homage to all the great masters, but sometimes you have to make choices. It pained me to do so, all the more because when I look at the pictures from the Vatican Museum in Gombrich's book I yearn to see it all in real again.

But hey, I'm young! Nothing will stop me to visit Rome again after awhile hah!!
Speaking of Rome, my sister and her boyfriend wanted to go there as well for a little vacation. I wanted to help my sister find cheap flights and a place to stay and guess what: that's not possible anymore! Going to Rome in March was apparently a very wise choice money-wise, because already the prices are skyrocketing. I payed 80 euro for a flight (return ticket), now the prices start at threefold that number. Same story for accommodation. I stared in horror at my computer screen after searching the net. I mean, Rome is great, no discussion there. However, just for five days you'd need a budget of about 800+ euro's per person. Insane. I would never pay that amount of money to go there, in spite of all the Bernini's, Raphaëls, Michelangelo's….

Im Abendrot

2010-04-12T01:46:00.004+02:00

Was listening to this song composed by Richard Strauss while editing some of my latest pictures.

Im Abendrot (Text: von Eichendorf)

"Wir sind durch Not und Freude
gegangen Hand in Hand;
vom Wandern ruhen wir
nun überm stillen Land.

Rings sich die Täler neigen,
es dunkelt schon die Luft.
Zwei Lerchen nur noch steigen
nachträumend in den Duft.

Tritt her und laß sie schwirren,
bald ist es Schlafenszeit.
Daß wir uns nicht verirren
in dieser Einsamkeit.

O weiter, stiller Friede!
So tief im Abendrot.
Wie sind wir wandermüde--
Ist dies etwa der Tod?"

This song has everything I long for in classical music, but I already wrote about it before so I'm not going to repeat myself here! Just listen to it okay!

You can download the version I have here. It's an mpg4-file so you might need a plug-in to play it, not sure!

Amelisweerd

2010-04-09T11:49:00.008+02:00

The small forest of Amelisweerd is situated between the University Campus and Utrecht Lunetten, where I live. If the weather is nice I like to cycle through it, even though the route is a little longer than taking the normal roads. I like this forest a lot, I do my running training here, I like to wander around here if I feel like walking, it's a little silent enclave in the noisy town of Utrecht!

See more of the pictures here

Alcest

2010-04-06T14:36:00.006+02:00

I’ve been obsessed with one album these past few days: Écailles de Lune from Alcest. Perhaps I listened to it so much because of the stormy, rainy weather, perhaps because my mood was a little melancholic, but mostly because this music is the kind of metal I enjoy the most. Like my favorite bands Agalloch, Drudkh, Wolves In The Throne Room, Alcest cannot be described as being a one-genre kind of metal. You could even argue whether this is metal at all. Fact remains that it combines so many elements that I enjoy: melancholic melodies, dreamy soundscapes, clean vocals, harsh black metal vocals. Each song on this album tells a story of its own. Neige never ceases to amaze me with his ability to paint musical landscapes that tend to make my mind leave the physical world to a higher state of being: dreaming, fantasizing, drifting.

My favorite song is Écailles de Lune Part II, which starts off with a dreamy melody, before it erupts in a few minutes of black metal fury. It makes me feel like I’m standing in the midst of a storm. And then, to my surprise, a folk melody with almost slavic influences (I couldn’t help but think of Drudkh here) follows the fury. We are allowed to relax a little, faery like vocals follow Neiges screams. The melody from the beginning returns and we can sink back into a dreamy state of being.....what a bliss!

Listen to Écailles de Lune Part II on YouTube:

I consider myself very lucky to have seen Alcest’s first live performance in Romania a couple of weeks ago!

Neige playing his first show in Romania